بررسی مطبوعات چاپ کابل 2 دلو 1397

اهیتِ جامعۀ افغانستان بر همه معلوم است و کسی که ادعای ریاست‌جمهوری دارد، حتا باید معاونینِ خود و شبکه‌های آن‌ها در سرتاسرِ ولایات را تغذیه کند و یک روپیه هم معاونینِ آن‌ها در این مسیر خرج نخواهند کرد و ثانیاً نظر به کارنامه‌یی که آن‌ها دارند، هیچ هواخواهِ از مال‌گذشته‌یی برای آنان باقی نمانده که «سفرۀ عشق» در انتخابات برای آنان پهن کند.

شورای انتخاباتی حکومت و خزانه ی زبان بسته ی دولت عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

رییس حکومت و رییس اجرایی هیچ‌کدام میراثِ پدریِ گران‌بار و گسترده‌یی در اختیار ندارند که تکافویِ هزینه‌های انتخاباتیِ آنان در سایۀ فرهنگِ اشرافیتِ سیاسی و تجمل‌گرایی و معامله‌‌های پولی ـ سیاسی باشد. پس‌اندازِ معاشِ قانونیِ آن‌ها هم نمی‌تواند چنین مخارجی را برآورده سازد، و ثروتی که فراتر از معاشِ قانونی‌شان طی این سال‌ها بهم زده‌اند را نیز نمی‌توانند و نمی‌خواهند بی‌گُدار به کامِ انتخابات بریزند. بهترین گزینه برای آن‌ها، خرج کردن از بیت‌المال با استفاده از صلاحیت‌هایی‌ست که دارند و بهانه‌ها و میان‌بُرهایی که می‌توانند برای آن بتراشند.

نویسنده می افزاید: ماهیتِ جامعۀ افغانستان بر همه معلوم است و کسی که ادعای ریاست‌جمهوری دارد، حتا باید معاونینِ خود و شبکه‌های آن‌ها در سرتاسرِ ولایات را تغذیه کند و یک روپیه هم معاونینِ آن‌ها در این مسیر خرج نخواهند کرد و ثانیاً نظر به کارنامه‌یی که آن‌ها دارند، هیچ هواخواهِ از مال‌گذشته‌یی برای آنان باقی نمانده که «سفرۀ عشق» در انتخابات برای آنان پهن کند.با این اوصاف، باید مطمین بود که هزینه‌های انتخاباتیِ سرانِ حکومت در صورتِ بی‌توجهی مردم، فعالان مدنی، رسانه‌ها و از همه مهم‌تر نماینده‌گان مجلس، نه از خزانۀ غیب، بلکه از خزانۀ دولت و رابطه‌هایِ فسادآلودی حواله می‌شود که پیامدهای ناگوارِ آن تماماً بر مردمِ فقیرِ افغانستان تحمیل خواهد شد.

و حکایت تبعیض هم چنان باقی است  عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

هنوز تبعیض قومی، زبانی، مذهبی و منطقه ای به اشکال مختلف در همه سطوح و عرصه ها به خصوص در بخش اداره افغانستان وجود دارد. اگرچه زیرساخت اصلی تبعیض پیشینه تاریخی طولانی دارد و بخش عظیمی از آن میراث نظام های استبدادی و خاندانی گذشته است. ولی رهنمود قوم گرایانه ای که دو سال قبل به بیرون درز کرد، نشان از آن دارد که هنوز متاسفانه تبعیض در کشور ما به طور عامدانه و آگاهانه اعمال می گردد. 

نویسنده می افزاید:این نکته نیز قابل ذکر است که متاسفانه امروزه به دلایل سیاسی و جناحی و کوبیدن رقبای سیاسی، تبعیض به آدرس های مشخص و یا حتی افراد مشخص نسبت داده می شود. در حالی که اساسا تبعیض در اداره افغانستان ساختاری است و می توان گفت همگانی بوده است

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی آرمان ملی در سرمقاله ای تحت عنوان پاکستان منافق دست از حمایت طالبان بر نداشته است چنین نوشته است:

هنوز تغییر مشهودی در سیاست های پاکستان در قبال مسألۀ صلح در افغانستان رو نما نگردیده است. آن کشور هنوز مانند سابق به دشمنی با مردم ما ادامه می‌دهد و منافقت می‌کند.اما حکومت افغانستان نباید در حسرت گفت و گو با طالبان، از ادامه جنگ با طالبان منصرف شود و نظاره گر کشتار و تباهی نیرو های دفاعی و امنیتی ما در سراسر کشور بدست طالبان باشد.

در پایان آرمان ملی می افزاید:حمله طالبان به قطار نیرو های دفاعی و امنیتی ما در شاهراه جوزجان، فاریاب، یکی از پردست آورد ترین حملات برای آنان بود. دراین حمله خسارات سنگینی به این نیرو های دولتی وارد گردید. ادامه جنگ در شمال کشور خود نماینده گی از آن است که طالبان مصممانه به ادامه جنگ درافغانستان پایبند هستند و حاضر نیستند درحکومتی سهیم باشند که متشکل دولت کنونی نیز باشد.