بررسی مطبوعات چاپ کابل ۱۱ جوزا ۱۳۹۸

"پاسخ خونین به مطالبه ی آتش بس" ، " مردم به جنگ افروزان نفرین می فرستند" و " درس های کنفرانس مسکو" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

پاسخ خونین به مطالبه ی آتش بس عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است :
پای رهبرانی که به مسکو برای مذاکره با طالبان رفته بودند، هنوز به کابل نرسیده است که یک انفجار انتحاری در ورودی دانشگاه نظامی مارشال فهیم رخ داد. طالبان مسوولیت این جنایت تروریستی را به دوش گرفتند. در این حادثه‌ی تروریستی شماری از دانشجویان دانشگاه نظامی مارشال فهیم جان‌های‌شان را از دست دادند و شماری هم زخمی‌اند. رهبرانی که به مسکو رفته بودند از طالبان آتش‌بس می‌خواستند، طالبان نه تنها به این تقاضا وقعی نگذاشتند، بلکه با انفجار تروریستی در ورودی دانشگاه نشان دادند که قصد ندارند به جنگ پایان دهند. گروهی که قصد داشته باشد به جنگ پایان دهد، دست به اقداماتی نمی‌زند که موجب نفرت عمومی شود.
هشت صبح می افزاید : 
اگر هیأت طالبان به تنهایی به مسکو می‌رفت، ‌این قدر زمینه برای تبلیغات به دست نمی‌آورد، ‌اما حضور رهبران سیاسی کابل‌نشین در نشست مسکو به نماینده‌گان این گروه فرصت مانور تبلیغاتی داد. کسانی که برای مذاکره با طالبان در نشست‌های بی‌نتیجه مثل نشست مسکو می‌روند، ‌باید درک کنند که هیچ سودی نمی‌کنند، ‌غیر از این که پایگاه اجتماعی‌شان را در داخل از دست بدهند. این رهبران حال نمی‌توانند پاسخ قانع‌کننده به منتقدان‌شان بدهند. مواضع طالبان از قبل آشکار بود، ‌هیچ لزومی نداشت که یک تعداد از کابل پاچه بر بزنند و برای آگاهی از مواضع آنان تا مسکو بروند.
روزنامه ی آرمان ملی در سرمقاله ای تحت عنوان مردم به جنگ افروزان نفرین می فرستندچنین نوشته است : 

دو روز گفت و گو در مسکو میان سیاسیون افغان و نمایندگان طالبان بدون آن که کدام نتیجه مثبتی در پی داشته باشد، به پایان رسید. ظاهراً تاکید گفت و گو کنندگان تنها این بوده است که این روند در دوحه پایتخت قطر برگزار گردد.

در این گفت و گو ها هر چند مسأله آتش موقت به احترام روز های عید رمضان مطرح شد ولی طالبان به این پیشنهاد نیز پاسخ مثبت ندادند و نپذیرفتند که در ایام عید، جنگی صورت نگیرد. این بدان معناست که طالبان این را مقبول می دانند که در روز های عید نیز آدم کشی کنند و مردم بیگناه را به خاک و خون بکشانند.

آرمان ملی می افزاید:

به طالبان پیشنهاد می کنیم که به درخواست مردم لبیک گفته و آتش بس در روز های عید را قبول کنند. هیچ نیروی نظامی در این جنگ ها پیروزی صد فیصد را بدست نخواهند آورد. بهترین راه، همانا گفت و گو های سازنده است ورنه دامنه جنگ سال های سال ادامه خواهد یافت و در این میانه دشمنان بیرونی کشور ما پیروز هستند نه دولت و مخالفین.

همه باید بدانند که مردم از جنگ طرف ها خسته شده اند و به هرگروهی که در راستای ادامه جنگ پافشاری کنند، نفرین می فرستند

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی افغانستان ما که در سرمقاله ای تحت عنوان درس های کنفرانس مسکو چنین نوشته است: 

دومین نشست مسکو نه تنها هیچ نتیجه ای در بر نداشت بلکه مایه شرمساری و احتمالا کدورت های بیشتری گردید. کسانی که دو بار با شیفتگی تمام تا مسکو دویدند و در پیشگاه دشمنان مردم افغانستان سر تعظیم فرود آوردند اکنون باید درس های مهمی از مراوده با طالبان آموخته باشند. بسیاری از سیاسیون فکر می کردند که طالبان به بهانه صلح به دروازه های کابل رسیده اند و باید هرچه زودتر باید تکیلیف شان را مشخص کنند و شاید در حکومت آینده سهمی داشته باشند. در پشت تمام اهداف سیاستمداران خوش باور ما این نکته اساسی پنهان بود که شاید بتوانند با کمک طالبان و دیگر حامیان منطقه ای آن ها انارشیسم دهه هفتاد را تکرار کنند. کسانی که مدتی است به خاطر تحقق این آرزو به هر دری می زنند منافع حزبی و تنظیمی خود را تنها در بی نظمی و بی ثباتی سیاسی می بینند. واقعیت موضوع نیز همین است. زیرا وقتی نزاع همه علیه همه صورت می گیرد، کسانی بیشترین سود را خواهند برد که عمر شان را در بی ثباتی و بی قانونی سپری کرده اند.

در پایان نویسنده می افزاید:

تنها راه فایق آمدن بر تروریسم و افراط گرایی مبارزه دوامدار و ایستادگی یک پارچه در برابر آن است. زیرا بنا نیست که مردم افغانستان بعد از دادن این همه قربانی و پرداختن بهای سنگین بار دیگر زیر بار وحشت و ترور و خشونت بروند.