بررسی مطبوعات چاپ کابل ۲۱ جوزا ۱۳۹۸‎

" صلح با طالبان از زاویه ی دیگر" ،خواست ها و نگرانی های پاکستان چیست و "یک کیلو تربوز یک افغانی ؛ بهای وصل شدن افغانستان به جهان " ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

روزنامه ی افغانستان ما در سر مقاله ای تحت عنوان صلح با طالبان از زاویه ی دیگر چنین نوشته است: 
تا هنوز خوشبینی های زیادی به وجود آمده که اگر طالبان تحت فشار امریکا و کشورهای منطقه به گفتگوهای صلح تن دهند و این گفتگوها در نهایت به امضای توافقنامه صلح بینجامد، به معنای این است که امنیت و ثبات در افغانستان حاکم می شود و مردم افغانستان می توانند در سایه یک نظام توافقی، دوران زندگی بدون جنگ را تجربه کنند.
درحالی که این برداشت بسیار خوشبینانه و دور از واقعیت های سیاسی و امنیتی می باشد. جنگ و ناامنی در افغانستان یک پروژه است که برای رسیدن به اهداف مشخص از سوی کشورهای خارجی طراحی شده است. در این جنگ منافع برخی کشورها تأمین می شود و یا حداقل از تهدیداتی که پس از دوران جنگ و در حالت ثبات افغانستان محتمل به نظر می رسد، در امان می باشند.
نویسنده می افزاید:
بها دادن بیش از حد به گفتگوهای صلح با طالبان که منجر به اعطای امتیازات سیاسی یکجانبه از سوی حکومت به این گروه گردد، زیاد مناسب به نظر نمی رسد. صلح واقعی زمانی در افغانستان برقرار می شود که کشورهای ذینفع همسایه، منطقه و جهان بر سر تقسیم منافع خود به افغانستان به توافق برسند که این امر نیز متأسفانه در کوتاه مدت مقدور و میسور به نظر نمی رسد. با این تحلیل چشم انداز صلح، امنیت و ثبات در افغانستان، بر خلاف تبلیغاتی که صورت می گیرد، زیاد شفاف و روشن نیست.

و خواست ها و نگرانی های پاکستان چیست عنوان سر مقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:
مطالبات پاکستان تا هنوز به وضوح از مجاری رسمی توضیح داده نشده است. در سال ۲۰۱۰ که حامد کرزی زمام امور را به دست داشت‌، هیاتی از نظامیان و سیاست‌مداران پاکستانی که ریاست آن را یوسف‌رضا گیلانی، نخست‌وزیر وقت پاکستان به دوش داشت به کابل آمدند. برخی از مقام‌های دولتی از جمله دکتر رنگین دادفر سپنتا، مشاور وقت امنیت ملی، نوشته‌اند که در آن زمان هیات پاکستانی یک بسته از اوراق جلد شده را به جانب افغانستان سپرد. این اوراق جلد شده بعداً به نام دوسیه‌ی گیلانی در محافل دولتی کابل مشهور شد. در این سند، پاکستان از افغانستان خواسته بود که روابط خودش را با هند مطابق خواست اسلام‌آباد تنظیم کند، معادن افغانستان را به چین قرارداد بدهد، به همکاری‌های امنیتی با ناتو خاتمه دهد و دیورند را به عنوان مرز رسمی بین‌المللی به رسمیت بشناسد.
هشت صبح می افزاید:
همین که مشاور امنیت ملی ارگ از نگرانی‌ها و خواست‌های پاکستان صحبت می‌کند، حتماً پاکستان در این مورد به ارگ و حکومت افغانستان توضیح داده است. حال بر دولت افغانستان لازم است که خواست‌های پاکستان را به مردم افغانستان هم توضیح دهد. دولت افغانستان باید به صورت رسمی بگوید که پاکستان از افغانستان چه می‌خواهد. مردم افغانستان حق دارند بدانند که پاکستان از آنان چه مطالبه دارد. 
و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی ماندگار که در سر مقاله ای تحت عنوان یک کیلو تربوز یک افغانی ؛ بهای وصل شدن افغانستان به جهان چنین نوشته است:
بعد از به قدرت رسیدن ،آقای غنی بارها شعار وصل کردن تجارت افغانستان به جهان را داد. پروژه‌های بزرگی را افتتاح کرد که هیچ عملی نشدند و نیز پل هوایی میان هند و افغانستان را افتتاح کرد تا محصولات زراعتی کشور به هند انتقال داده شود، برای انتقال تولیدات افغانستان به اروپا و آسیای مرکزی، او از خط لاجورد سخن گفت و یک مورد کار آن هم افتتاح شد.
این شعارهای آقای غنی در پایان حکومتش بیشتر و بیشتر شد؛ چنانکه در ماه‌های پسین بارها شعار وصل شدن افغانستان به جهان را سر داد که گویا در حکومت او صورت گرفته است. او با شور و حرارت وصف ناشدنی و با صدای منحصر به فردش اعلان کرد که افغانستان امروز دیگر در انحصار یک کشور خاص نیست و امروز کشور ما به جهان وصل شده‌است.
در پایان ماندگار می افزاید : 
اما در روزهای پسین که فصل میوه و حاصل دیگر محصولات زراعتی افغانستان است، نرخ یک کیلو تربوز در فراه به یک افغانی کاهش یافته است؛ اما کسی نیست که آن را به این قیمت هم خریداری کند. تربوز مفت به مردم عرضه می‌شود. سال گذشته در ولایت بغلان و قندوز دهقانان تربوز و خربوزه را مفت تحویل میدادند تا به کابل منتقل شود؛ اما به دلیل اینکه آن انتقال، هزینۀ کرایۀ موتر را کفایت نمی‌کرد از انتقال آن خود داری شده بود. امسال عین داستان است. حالا که فصل تربوز است و باید دهقانان و فروشندگان میوه از آن سود ببرند، قیمت کیلوی آن به یک افغانی رسیده‌است و خریدار هم ندارد.