بررسی مطبوعات چاپ کابل 31 سرطان 1398

"فضای انتخابات را سالم و پاکیزه نگه داریم" ، " ماموریت جدید خلیل زاد و کهنگی استراتژی جنوب آسیا " و" پاکستان سود برد، افغانستان هم باید فایده کند"، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

فضای انتخابات را سالم و پاکیزه نگه داریم عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است :

نگرانی از اوضاع امنیتی و ایجاد تنش های سیاسی در آستانه انتخابات ریاست جمهوری و بعد از آن، بیشتر بر اوضاع اقتصادی کشور تأثیر می گذارد و مردم را نسبت به فرایندهای سیاسی و اقتصادی بی باور و بدبین می سازد. از اینرو تمام تلاش ما باید بر روی برگزاری انتخابات شفاف، عادلانه و سراسری متمرکز باشد و به هیچ شخص و نهادی اجازه داده نشود تا به بهانه های واهی این پروسه بزرگ و سرنوشت ساز ملی را بی اهمیت و کمرنگ جلوه دهد و یا بدون دلیل، شفافیت آن را زیر سوال ببرد

نویسنده می افزاید :.
حکومت در همکاری با کمیسیون های انتخاباتی باید از یک طرف در تأمین امنیت انتخابات بکوشد و از سوی دیگر در جهت تضمین شفافیت آن تلاش کنند و فرصت دسیسه سازی و توطئه پراکنی از دشمنان مردم افغانستان را بگیرند. به یقین در کنار عوامل ناامنی، خشکسالی، فساد و نبود زیربناهای اقتصادی، وضعیت نابسامان و تنش آلود سیاسی نیز می تواند بر رشد اقتصادی و بی ثباتی بازار معاملات تجاری نقش داشته باشد

و ماموریت جدید خلیل زاد و کهنگی استراتژی جنوب آسیا عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است :

زلمی خلیل‌زاد نمایندۀ ویژۀ امریکا برای صلح افغانستان، پس از دیدار با سفیرانِ هند و آلمان و همچنان وزیر خارجۀ ازبکستان اعلام کرده که به‌زودی برای مأموریتِ جدیدش در روند صلحِ افغانستان آماده می‌شود. اما او نه از زمانِ مشخصِ دورِ بعدیِ گفت‌وگوها با طالبان سخن گفته و نه تعریفِ دقیقی از این مأموریتِ جدید در راستایِ صلح ارایه داده است.
با این حساب، برای درکِ مأموریتِ جدیدِ خلیل‌زاد باید از فحوایِ دور هفتمِ گفت‌وگوها و اندکی حدس‌وگمان کار گرفت. دور هفتم که با برگزاری یک نشستِ بین‌الافغانی میان نماینده‌گان طالبان و نخبه‌گانِ افغانستانی همراه بود، اگرچه از جانبِ امریکا «سازنده و اُمیدبخش» ارزیابی شد؛ اما برای مردمِ افغانستان هیچ حرفِ تازه و نشانۀ اُمیدی در پی نداشت؛ چرا که نماینده‌گانِ طالبان و امریکا همان حرف‌هایِ گذشته را با تشریفاتی بیشتر به رسانه‌ها تحویل دادند و در داخلِ افغانستان نه‌تنها خشونت‌ها کاهش نیافت، بلکه بر شمارِ حملات و قربانیان افزوده شد و حکومت که خود جویندۀ صلح بود، به‌نحوی در تقابل با روندِ قطر موضع گرفت و سخن گفت.

ماندگار می افزاید :

داستانِ صلح بسـیار طویل و دراز می‌نماید، اما نگرانیِ مردم افغانستان این است که مبادا نتیجۀ تلاش‌ها و مأموریت‌هایِ صلحِ خلیل‌زاد در نهایتِ امر به تقسیمِ افغانستان به حوزه‌های نفوذِ کشورهایِ متعدد از جمله پاکستان منتهی شود و روند دولت‌ ـ ملت‌سازی‌یی که امریکا هجده سالِ پیش در سایۀ ارزش‌های دموکراتیک آغاز کرد، به روند دولت‌سازی در نواحیِ چندگانه منهایِ آزادی و دموکراسی تنزل یابد.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی هشت صبح که در سرمقاله ای تحت عنوان پاکستان سود برد، افغانستان هم باید فایده کند چنین نوشته است :

در گذشته جهان اشتباه سپردن افغانستان به پاکستان را انجام داد. این امر نباید بار دیگر تکرار شود. تکرار اشتباه سپردن افغانستان به پاکستان، هیچ سودی برای امنیت جهانی ندارد. جهان در دهه‌ی نود افغانستان را به پاکستان سپرد و نتیجه‌‎ی آن ۱۱ سپتامبر بود. هیچ نیرویی در افغانستان غیر از طالبان دوست پاکستان نیست و اسلام‌آباد هم تلاش نکرده است تا با تمام مردم افغانستان دوست باشد. شاید پاکستان از ایالات متحده بار دیگر بخواهد که در تعیین آینده‌ی سیاسی افغانستان دست باز داشته باشد، اما پذیرفته شدن چنین چیزی از سوی قدرت‌های بزرگ نه به سود امنیت جهانی است و نه دردسر این قدرت‌ها را کم می‌کند. از طرف دیگر در منطقه قدرت‌های دیگری هم حضور و نفوذ دارند که نمی‌توانند سلطه‌ی پاکستان را بر مقدرات افغانستان تحمل کنند. از طرف دیگر مردم افغانستان هم قبول ندارند که پاکستان مقدرات آنان را تعیین کند. مردم افغانستان نگرانی‌های مشروع پاکستان را درک می‌کنند، ولی طرف‌دار رابطه‌ی دولت با دولت هستند.

در پایان هشت صبح می افزاید :

 در هرنوع مذاکره در مورد افغانستان باید نماینده‌ی حکومت افغانستان هم حضور داشته باشد و این حکومت از طریق مراجع رسمی در جریان باشد. اگر ایالات متحده و پاکستان روی برخی از مسایل با هم‌دیگر به توافق می‌رسند، به خود دو کشور مربوط می‌شود، ولی اگر افغانستان موضوع بحث شود، باید به نظرات مردم و دولت افغانستان ترتیب اثر داده شود. مشکل زمانی حل می‌شود که امریکا خواستار رابطه‌ی متعارف بین پاکستان و افغانستان شود. پاکستان باید سیاست امنیتی هند‌محور خودش را در قبال افغانستان کنار بگذارد و وارد روابط نرمال با کابل شود. پاکستان باید هر نگرانی‌ای که دارد، آن را با کابل در میان بگذارد تا هر دو کشور برای آن راه‌حل پیدا کنند. توسل به نیروهای نیابتی و باج‌گیری از جهان، پایدار نیست و معامله‌های پنهانی کشورها به ثبات جهانی کمک نمی‌کند.