من همین قدر که با حال و هوایت –گهگاه- برگی از باغچه شعر بچینم، کافی ست

تکرار در تکرار در تکرار در تکرار... جامانده ام در این همه تکرار طوطی وار

توانایی فرزندان

که عشق بال و پر آدمی زاد است

تو می توانی اگر بخواهی

به زندگی رنگی دگر بزن

توانستن

می خواهمت که خواستنی تر ز هر کسی کو واژه ای که ساده تر از این بیان کنم؟

فردا اگر چنان که خدا گفته بر شویم ما کدخدا و هر چه زمین روستای ماست

پرده را برداریم بگذاریم که احساس هوایی بخورد

دست از طلب ندارم تا کام من برآید یا جان رسد به جانان یا جان ز تن برآید

من از خدا خواستم که ...

می خواهمت چنان که شب خسته خواب را

از فراسوی ازل تا ابد ای حلق بریده می رود دایره در دایره پژواک صدایت

پیچیده شمیمت همه جا ای تن بی سر چون شیشه ی عطری که درش گم شده باشد

کنار دل و دست ودریا ابالفضل ترا دیده ام بارها یا ابالفضل

بیا که حادثه ی عشق را شروع کنیم ز شرق زخمی دل ناگهان طلوع کنیم

مرا به سمت خیابان سبز عشق ببر دلم نشانی آن کوچه باغ را گم کرد

تا آفتاب از حرکات تو می وزد از سمت سیب عطر صفات تو می وزد

بیا به خانه ی آلاله ها سری بزنیم