هیچ آدابی و ترتیبی مجو هر چه می خواهد دل تنگت بگو

چقدر فاصله افتاده بین ما گفتم نگاه کرد که بردار فاصله ها را

پیش بیا پیش بیا پیشتر تا که بگویم غم دل بیشتر

ممنونم از خدا که ترا آفریده است

بیا تا عاشقی را رعایت کنیم

من با تو خوشم تو خوشی با دل من از دست من و تو غصه ها خسته می شن

زندگی با همین بیش و کم هایش زیباست.

اگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور.

لبخند تکراری است که هرگز تکراری نمی شود.

بگو که عاشقم هستی، دلم تکرار میخواهد

من همین قدر که با حال و هوایت –گهگاه- برگی از باغچه شعر بچینم، کافی ست

تکرار در تکرار در تکرار در تکرار... جامانده ام در این همه تکرار طوطی وار

توانایی فرزندان

که عشق بال و پر آدمی زاد است

تو می توانی اگر بخواهی

به زندگی رنگی دگر بزن

توانستن

می خواهمت که خواستنی تر ز هر کسی کو واژه ای که ساده تر از این بیان کنم؟

فردا اگر چنان که خدا گفته بر شویم ما کدخدا و هر چه زمین روستای ماست

پرده را برداریم بگذاریم که احساس هوایی بخورد