تحلیل | چگونه ایران زنجیره تأمین ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن را مختل کرد؟

به گزارش پارس‌تودی، در پی حملات مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، حملات موشکی و پهپادی تهران، پایگاه کلیدی نیروی دریایی آمریکا در بحرین را هدف قرار داد و همزمان تنگه هرمز را بر روی کشتی های باری بست. این دو اقدام، زنجیره تأمین ناو لینکلن را به شدت مختل کرد و واشنگتن را ناگزیر ساخت تا مرکز لجستیکی خود را از بحرین به پایگاه دورافتاده دیه گو گارسیا در اقیانوس هند، در فاصله ای بیش از ۳۵۰۰ کیلومتری، منتقل کند. این جابه جایی، زمان تأمین مجدد تدارکات را چندین برابر کرد و در مقاطعی، کمبود مواد غذایی و کالاهای اساسی را برای نزدیک به پنج هزار ملوان و خدمه هوایی مستقر در ناو به دنبال داشت.

فرماندهان بازنشسته نیروی دریایی آمریکا تبعات این تغییر را به روشنی تبیین کرده اند. تین کلر، ناخدای بازنشسته، توضیح می دهد که کشتی های تدارکاتی اکنون باید بیش از سه برابر مسافت قبلی را طی کنند؛ سفری که از بحرین به دریای عمان با سرعت ۱۶ گره حدود یک روز و نیم طول می کشید، اما از دیه گو گارسیا نزدیک به پنج روز زمان می برد و با احتساب رفت و برگشت، فواصل تأمین از هر سه روز به هر ده روز یکبار افزایش یافت. برایان کلارک، فرمانده بازنشسته دیگر، ریشه اصلی را در فقدان برنامه ریزی برای جنگ با ایران می داند و معتقد است آغاز درگیری بدون آمادگی قبلی، بروز چنین اختلالاتی را اجتناب ناپذیر ساخته است.

پایگاه دریایی بحرین که از سال ۱۹۹۷ مرکز لجستیکی ناوگان پنجم بود، بر اساس تصاویر ماهواره ای تأییدشده توسط آسوشیتدپرس، در حملات فوریه ۲۰۲۶ آسیب قابل توجهی دید. اگرچه پنتاگون رسماً این خسارت را تأیید نکرد، اما فرماندهان نیروی دریایی به خانواده خدمه اطلاع دادند که این پایگاه دیگر قابل استفاده نیست. با از دست رفتن بحرین و بسته شدن تنگه هرمز، تنها گزینه عملی، پایگاه نظامی بریتانیا در دیه گو گارسیا بود؛ فاصله بسیار زیاد آن تا محل استقرار ناو، تأخیرهای شدیدی در تحویل غذا و بسته های خانوادگی ایجاد کرد، به گونه ای که برخی مرسولات ارسالی در ژانویه ۲۰۲۶ تا چهار ماه بعد به ناو نرسید.

در میان این بحران، مقامات آمریکایی روایت های متناقضی ارائه دادند. پیت هگست، وزیر دفاع، هرگونه مشکل را رد کرد، اما دریاسالار داگلاس وریسیمو، فرمانده نیروی هوایی دریایی ناوگان اقیانوس آرام، در نشستی با خانواده خدمه، مشکلات جدی را تأیید کرد و اذعان نمود که اوضاع «هنوز خوب نیست و برای مدتی به شدت بد بود» و نیروی دریایی هرگز از دست دادن بحرین را پیش بینی نکرده بود.

انتخاب دیه گو گارسیا به عنوان تنها گزینه، ریشه در محدودیت های ژئوپلیتیکی داشت. اگرچه بنادر فجیره در امارات و کویت نیز در دسترس بودند، اما درگیری‌های منطقه ای و تهدید نیروهای یمنی در دریای سرخ، این مسیرها را غیرقابل اطمینان ساخت و سایر بنادر خلیج فارس نیز در برد موشک های ایران قرار داشتند. کلارک تأکید می کند که نیروی دریایی تمایلی به اعتراف صریح به ناتوانی در کنترل تنگه هرمز ندارد، اما ارسال کشتی های تدارکاتی از این آبراه با ریسکی غیرقابل قبولی همراه است. افزون بر این، بخشی از مواد غذایی خشک ناو هواپیمابر لینکلن از پایگاه های آمریکا در هاوایی ارسال می شد که به معنای طی مسافتی نزدیک به ۹ هزار مایل برای برخی محموله ها بود. دیه گو گارسیا نیز به دلیل وسعت محدود، اساساً برای پشتیبانی همزمان از دو گروه رزمی ناو هواپیمابر طراحی نشده است؛ عاملی که فشار بر این پایگاه را دوچندان کرده و نشان دهنده عمق چالش های لجستیکی پیش روی نیروی دریایی آمریکا در مواجهه با قدرت موشکی و پهپادی ایران است./