چرا درد فلسطینی‌ها دیده نمی‌شود؟

پارس‌تودی- در غزه، هیچ شب آرامی وجود ندارد؛ نه پیش از آتش‌بس و نه پس از اعلامیه صلح شرم‌الشیخ.

«میدل ایست آی» middle east eye به تازگی در مطلبی به قلم «لبنا مساروا» نوشت: در حالی که رهبران جهان در شرم‌الشیخ، تفریحگاه ساحلی مصر با لبخند و دست دادن با دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا از پایان درگیری‌ها در غزه سخن می‌گفتند، ارتش اسرائیل بی‌وقفه به بمباران غزه ادامه داد؛ گویی حتی برای نفس کشیدن هم مکث نمی‌کرد. به گزارش پارس‌تودی، رژیم صهیونیستی تنها یک روز پس از آتش‌بس، جان بیش از ۱۰۴ غیرنظامی فلسطینی را گرفت؛ از جمله ۴۶ کودک و ۱۸ عضو یک خانواده. بسیاری از قربانیان حتی نامی نداشتند؛ بی‌صدا و بی‌هویت شهید شدند.

برای جهان، فلسطینی‌ها دیگر انسان نیستند؛ تبدیل شده‌اند به موجوداتی بی‌احساس، بی‌گذشته، بی‌داستان و بی‌آینده. در حالی که رسانه‌های اسرائیلی با جزئیات از زندگی اسیران خود می‌گویند. از غذاهای مورد علاقه‌شان تا لحظه بازگشتشان به آغوش خانواده، هیچ‌کس برای کودکان شهید غزه اشک نمی‌ریزد.

در روز آتش‌بس، تلویزیون اسرائیل صحنه‌ای را پخش کرد؛ همسر یک اسیر اسرائیلی، پسر پنج‌ساله‌اش را بیدار می‌کرد تا خبر بازگشت پدر را بدهد. مجریان تلویزیون اشک در چشم داشتند. اما همان روز، ارتش اسرائیل به خانه‌های زندانیان فلسطینی در کرانه باختری حمله کرد؛ کسانی که قرار بود آزاد شوند. خانواده‌ها تهدید شدند که حق شادی ندارند، حتی اگر عزیزشان آزاد شود.

رزان، دختر یکی از زندانیان فلسطینی گفت: «سربازان به خانه‌مان حمله کردند، ما را تهدید کردند و حتی اجازه ندادند کسی برای پدرم تبریک بفرستد.» در همان حمله، یک جوان زخمی شد و چند نفر دیگر مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتند.

در غزه، هیثم سالم، زندانی آزادشده فلسطینی، پس از آزادی‌اش فهمید که همسر و سه فرزندش در حملات اسرائیل شهید شده‌اند. در بیمارستان، با گریه گفت: «آیا فرزندانم زنده‌اند؟ نه... آن‌ها مرده‌اند. چهار روز دیگر تولد دخترم بود.» دستبندی را که در زندان برای دخترش ساخته بود، بالا گرفت و گفت: «این را برایش درست کردم، با دست خودم.»

دختر او هم‌سن پسر همان اسیر اسرائیلی بود که تولدش را چند روز پیش جشن گرفته بود. اما برای سالم، نه اشکی ریخته شد و نه کسی باقی مانده بود تا از آزادی‌اش استقبال کند.

در حالی که اسرائیل مدام از «حق دفاع از خود» سخن می‌گوید، هیچ‌کس از مردم غزه یا کرانه باختری دفاع نمی‌کند. حتی جان بیش از ۶۸۰۰۰ فلسطینی، از جمله ۲۰۰۰۰ کودک، کافی نیست تا جهان واکنشی نشان دهد.

در یک شب، بمب‌های اسرائیلی می‌توانند جان صدها نفر را بگیرند. اسرائیل پیش از حمله، فقط به آمریکا اطلاع می‌دهد و فردای آن روز، «آتش‌بس» دوباره اعلام می‌شود؛ پیش از آن‌که حتی اجساد کودکان دفن شوند.

دولت‌هایی که اعلامیه شرم‌الشیخ را امضا کردند، به فلسطینی‌ها توصیه می‌کنند که تنها راه رسیدن به استقلال، مذاکره است، نه مقاومت. اما اسرائیل نشان داده که هیچ توافقی را رعایت نمی‌کند.

مدلی جدید از «پساجنگ» در حال شکل‌گیری است؛ مدلی که اسرائیل طراحی کرده و رهبران عرب و مسلمان، با لبخند و دست دادن با ترامپ، آن را تأیید کرده‌اند. در این مدل، «حق دفاع» جای خود را به «حق پاسخ» داده که در عمل یعنی مجوز دائمی برای کشتار فلسطینی‌ها، هر زمان که اسرائیل بخواهد.

mrt