تفسیر| جنگ علیه ایران؛ فاجعه راهبردی برای امریکا

به گزارش پارس‌تودی، شبکه آمریکایی ام‌اس‌ناو جنگ علیه ایران را یک «فاجعه راهبردی» برای واشنگتن توصیف کرد و هشدار داد که تداوم هزینه‌های سنگین جنگ علیه ایران می‌تواند به یکی از عوامل اصلی شکست حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره تبدیل شود.

جنگ آمریکا علیه ایران، آن‌گونه که گزارش‌ شبکه ام‌اس‌ناو نشان می‌دهد، از یک درگیری نظامی محدود فراتر رفته و به یک فاجعه راهبردی تمام‌عیار برای واشنگتن تبدیل شده است. این جنگ نه تنها اهداف اعلام‌شده آمریکا را محقق نکرد، بلکه اقتصاد، توان نظامی، اعتبار بین‌المللی و موقعیت داخلی حزب حاکم را هم‌زمان فرسوده کرده است. گذشت بیش از دویست روز از آغاز آن، این واقعیت را آشکارتر کرده که هزینه‌های این ماجراجویی نه مقطعی و نه محدود به میدان نبرد است؛ بلکه به زندگی روزمره آمریکایی‌ها، بازارهای مالی، زنجیره‌های لجستیکی و حتی انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره رسوخ کرده است.

در بعد اقتصادی، افزایش حدود پنجاه درصدی قیمت بنزین و گازوئیل از آغاز جنگ، جهش هزینه سوخت جت و در نتیجه گرانی بیش از بیست درصدی بلیت هواپیما، و افزایش نرخ وام مسکن، تصویری از یک بحران گسترده است. فدرال رزرو برای مهار تورم ناچار شده نرخ بهره را بالا نگه دارد و همین سیاست، هزینه وام‌گیری را برای خانواده‌ها و کسب‌وکارها سنگین‌تر کرده است. مارک زندی اقتصاددان ارشد موسسه مودی آنالیتیکس، هزینه کلی جنگ را ۲۲۰ میلیارد دلار برآورد کرده است؛ رقمی که معادل حدود یک هزار و ۶۵۰ دلار برای هر خانوار متوسط آمریکایی است. این رقم تنها هزینه مستقیم است؛ هزینه‌های غیرمستقیم مانند کاهش رشد، افزایش تورم و فشار بر کشاورزان و کامیون‌داران در ایالت‌های میدوست، بار سنگین‌تری بر دوش اقتصاد آمریکا می‌گذارد. قیمت گازوئیل و بنزین در آستانه فصل برداشت، به موضوعی تعیین‌کننده در رقابت‌های انتخاباتی تبدیل شده و دولت ترامپ را حتی در میان جمهوری‌خواهان تحت فشار قرار داده است.

در بعد نظامی، جنگ ایران ذخایر تسلیحاتی آمریکا را به شکلی بی‌سابقه تخلیه کرده است. بر اساس گزارش‌ها، ارتش آمریکا حدود هشتاد درصد موشک‌های رهگیر تاد و نیمی از پاتریوت‌ها را مصرف کرده و تقریباً تمام موشک‌های تاکتیکی دوربرد و تهاجم دقیق خود را به کار گرفته است. این سلاح‌ها دقیقاً همان دارایی‌هایی هستند که واشنگتن برای مقابله با چین در منطقه «هند آرام» و حفظ تعهداتش در اروپا به آنها نیاز دارد. بازسازی این ذخایر ممکن است سال‌ها طول بکشد و همین حالا نیز متحدان کلیدی آمریکا از تأخیر در تحویل محموله‌های تسلیحاتی و تضعیف تضمین‌های امنیتی واشنگتن ابراز نگرانی کرده‌اند. بنابراین جنگ با ایران، قدرت بازدارندگی آمریکا در سایر جبهه‌ها را نیز کاهش داده و به تعبیری، واشنگتن را در برابر رقبای بزرگ‌تر آسیب‌پذیرتر کرده است.

در بعد سیاسی داخلی، افکار عمومی آمریکا حمایت از این جنگ را در حدود ۳۰ درصد نگه داشته و همین مسئله جمهوری‌خواهان را در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای در وضعیت دشواری قرار داده است. جان هاستد (Jon Husted) سناتور جمهوری خواه آمریکایی گفت: «جنگ ایران باید هر چه سریع تر پایان یابد»؛ اظهاراتی که به دنبال مواضع مشابهی توسط دو نامزد دیگر سنای آمریکا، افزایش مخالفت‌ها با تجاوزگری دولت ترامپ علیه ایران را حتی در بین هم حزبی‌هایش نشان می‌دهد. اکنون نامزدهای جمهوری‌خواه در ایالت‌های کلیدی می‌کوشند از ترامپ فاصله بگیرند. این فاصله‌گیری نشان می‌دهد که جنگ ایران به یک هزینه سیاسی برای حزب جمهوری خواه تبدیل شده است. رای‌دهندگان، ترامپ را مسئول گرانی بنزین، تورم و ادامه درگیری می‌دانند و دموکرات‌ها نیز با انتقاد از شکست اهداف جنگ، آن را به یک پرونده انتخاباتی علیه جمهوری‌خواهان تبدیل کرده‌اند. حکیم جفریس رهبر اقلیت دموکرات در مجلس نمایندگان آمریکا پیش‌تر در اظهاراتی با انتقاد از سیاست‌های جنگ‌طلبانه ترامپ اعلام کرده بود که جنگ تجاوزکارانه و بی‌دلیل ایالات متحده علیه ایران شکست خورده است.جفریس در جریان یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد: اقتصاد تحت رهبری ترامپ و جمهوری‌خواهان فاجعه است و به مسیر اشتباه ادامه می‌دهد. 

بدین ترتیب حتی اگر این جنگ پایان یابد، پیامدهای آن برای هفته‌ها و ماه‌های آینده ادامه خواهد یافت و می‌تواند به یکی از عوامل اصلی شکست جمهوری‌خواهان در کنگره تبدیل شود.

نکته مهم آن است که جنگ علیه ایران ، نمونه‌ای از هزینه‌های پنهان و زنجیره‌ای یک ماجراجویی نظامی است. آمریکا نه به اهداف اصلی خود رسید، نه هزینه‌ها را مهار کرد، نه توان نظامی خود را حفظ کرد و نه اعتبارش در میان متحدان تقویت شد. آنچه باقی مانده، ترکیبی از تورم، فرسایش ذخایر راهبردی، بی‌اعتمادی متحدان و بحران سیاسی داخلی است. از این منظر، جنگ علیه ایران برای واشنگتن نه یک پیروزی محدود، بلکه یک فاجعه راهبردی است که آثار آن مدت‌ها پس از پایان رسمی درگیری نیز ادامه خواهد داشت./