تفسیر |حمله نظامی به ایران چگونه به موضوع انتخاباتی آمریکا تبدیل شد؟

 نشریه فارن‌پالیسی در این‌باره نوشته‌ است، جنگی که ماه‌ها با ادبیات اهداف نظامی، برنامه هسته‌ای ایران، بازدارندگی و مذاکرات بررسی می‌شد، اکنون با نزدیک شدن به سوم نوامبر، وارد قلب مناقشه سیاسی داخلی آمریکا شده است؛ جایی که تقویم انتخاباتی خود به بخشی از فضای سیاسی و دیپلماتیک جنگ تبدیل شده است. اهمیت این تحول در ماهیت انتخابات میان‌دوره‌ای نهفته است. در سوم نوامبر، تمام ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان و حدود یک‌سوم کرسی‌های سنا به رأی گذاشته می‌شود و نتیجه آن مشخص خواهد کرد کنگره در دو سال پایانی ریاست‌جمهوری ترامپ تا چه اندازه می‌تواند سیاست دولت را به چالش بکشد، تأمین مالی کند، مورد تحقیق قرار دهد و یا در شکل‌دهی به آن نقش داشته باشد. بنابراین تجاوز نظامی آمریکا به ایران پیش از آنکه به یک نتیجه انتخاباتی تبدیل شود، به یک موضوع انتخاباتی تبدیل شده است.

جنگ زمانی برای رأی‌دهنده آمریکایی به مسئله‌ای داخلی تبدیل می‌شود که آثار آن را در زندگی روزمره لمس کند. اختلال در جریان انرژی غرب آسیا قیمت بنزین را افزایش داده و هزینه حمل کالا را بالا برده است. نظرسنجی مشترک آسوشیتدپرس و KFF از بیش از دو هزار رأی‌دهنده ثبت‌نام‌شده روستایی نشان می‌دهد ۴۲ درصد آنان معتقدند نامزدهای انتخاباتی باید درباره درگیری با ایران صحبت کنند؛ این رقم در میان دموکرات‌های روستایی به ۵۷ درصد می‌رسد. با این حال، هزینه زندگی همچنان اهمیت بیشتری دارد، ۶۹ درصد گفته‌اند پرداختن نامزدها به این موضوع برایشان اهمیت بسیار زیادی دارد.

برای رأی‌دهنده آمریکایی لازم نیست جزئیات مذاکرات با ایران را دنبال کند. کافی است قیمت بنزین بالا برود یا هزینه حمل کالا افزایش یابد تا جنگی در هزاران کیلومتر دورتر به موضوعی داخلی در کارزارهای انتخاباتی تبدیل شود. کنگره نیز دیگر نمی‌تواند خود را از این پرونده کنار بکشد. سنای آمریکا ۲۴ سپتامبر قطعنامه اختیارات جنگی برای خروج نیروهای آمریکایی از درگیری با ایران را با ۴۹ رأی موافق در برابر ۵۰ رأی مخالف رد کرد. پیوستن چهار سناتور جمهوری‌خواه به دموکرات‌ها نشان داد جنگ ایران به‌تدریج به مسئله‌ای درباره حدود اختیارات رئیس‌جمهور و نقش کنگره تبدیل شده است.

در سوی دیگر، ترامپ نیز با پیوند زدن زمان احتمالی توافق با انتخابات، این ارتباط را آشکارتر کرده است. او ۲۲ سپتامبر در مجمع عمومی سازمان ملل گفت انتظار دارد آمریکا پس از انتخابات نوامبر با ایران به توافق برسد. گزارش رویترز درباره بررسی توافقی مرحله‌ای میان تهران و واشنگتن درباره تنگه هرمز و کاهش فشارهای اقتصادی نیز نشان داد زمان‌بندی دیپلماسی و تقویم انتخاباتی بیش از گذشته در یک نقطه تلاقی کرده‌اند.

البته این تحولات به‌تنهایی ثابت نمی‌کند واشنگتن مذاکرات را با انگیزه انتخاباتی به تأخیر انداخته است. اختلافات واقعی بر سر موضوع برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای، تحریم‌ها، تنگه هرمز و شرایط هرگونه توافق همچنان پابرجاست اما وقتی رئیس‌جمهور آمریکا زمان توافق را علناً به انتخابات پیوند می‌زند، انتخابات دیگر حاشیه دیپلماسی نیست بلکه بخشی از محیط تصمیم‌گیری دیپلماتیک است.

این وضعیت برای هر دو حزب اصلی آمریکا نیز چالش ایجاد کرده است. جمهوری‌خواهان باید درباره اهداف و هزینه‌های جنگ پاسخ دهند و دموکرات‌ها علاوه بر نقد عملکرد دولت، باید موضع خود را درباره ایران و خطر تشدید تنش روشن کنند. در نتیجه، جنگ را نمی‌توان صرفاً به یک دوگانه حزبی فروکاست. جنگی که با عنوان امنیت ملی آغاز شد، اکنون زیر فشار الزامات سیاست داخلی قرار گرفته است. تجاوز نظامی به ایران زمانی به مسئله داخلی آمریکا تبدیل شد که هزینه‌های آن از میدان نبرد عبور کرد و به میدان رأی رسید؛ از این نقطه به بعد، سیاست خارجی واشنگتن دیگر نمی‌تواند از سیاست داخلی آن جدا دیده شود.