Իսրայելի հարձակումը Գազայի հիվանդանոցների վրա. Ի՞նչ է ասում միջազգային իրավունքը
Միջազգային օրենքներն ու համաձայնագրերն ընդգծում են, որ բնակարանները, դպրոցները, համալսարանները, հիվանդանոցները, պաշտամունքի վայրերը և այլ քաղաքացիական ենթակառուցվածքները պաշտպանված են և պետք է ապահով մնան ցանկացած ագրեսիայից ու ոտնձգությունից:
Ժնևի 1-ին և 4-րդ կոնվենցիաների համաձայն, պատերազմի ժամանակ կարող են սահմանվել բուժման և անվտանգ գոտիներ, որտեղ բուժման գոտիները ներառում են հիվանդանոցներն ու առողջապահական կենտրոնները, իսկ անվտանգ գոտիները նշանակում են մարտադաշտից հեռու գտնվող վայրերը:
Անվտանգ և բուժման գոտիները ստեղծվում են չեզոք տարածքներում, և Ժնևի 4-րդ կոնվենցիայի 18-րդ հոդվածը ընդգծում է ցանկացած իրավիճակում հիվանդանոցների նկատմամբ հատուկ աջակցությունը, ուստի նրանց պետք է աջակցել:
Ժնևի կոնվենցիայի 3-րդ հոդվածը նաև ընդգծում է վիրավորներին և հիվանդներին հավաքելու և բոլոր կողմերի կողմից նրանց բուժելու անհրաժեշտությունը, և որ պետք է զերծ մնալ ռազմական գործողություններին չմասնակցող մարդկանց նկատմամբ կյանքը վտանգող հարձակումներից ու մարմնական վնասվածքներից, հատկապես տարբեր ձևերով սպանելուց և խոշտանգելուց:
Համաձայն 1970 թվականին Միավորված ազգերի կազմակերպության Գլխավոր ասամբլեայի կողմից ընդունված 2675 բանաձևի, արգելվում է թիրախավորել հիվանդանոցները կամ ապաստարաններին հարող տարածքներն ու բուժանձնակազմին, իսկ «տարանջատման սկզբունք» կոչվող արձանագրություններն ու համաձայնագրերը, որոնց համաձայն պետք է տարբերակել զինվորականների և քաղաքացիական անձանց միջև, արգելում են թիրախավորել վերընշված վայրերը։
Այնուամենայնիվ, Սիոնիստական ռեժիմը շարունակում է սպանել երեխաներին ու խաղաղ բնակիչներին, ոչնչացնել պաղեստինյան ենթակառուցվածքները՝ անտեսելով միջազգային կանոնակարգերը: