Kolapsi i pashmangshëm i aleancës izraelite-saudite-amerikane kundër Iranit dhe rezistencës

Që nga vitet më të hershme të projektit sionist, udhëheqësit e lëvizjes - që pastaj u transformua në shtetin e Izraelit - kuptuan se koalicionet rajonale ishin vendimtare për suksesin e saj. Por Izraeli është një projekt kolonial dhe për këtë ishte dhe ende është shumë i urryer nga njerëzit në rajon.

Izraeli dhe udhëheqësit e tij investuan në krijimin dhe nxitjen e despotëve të korruptuar për të udhëhequr në vendet rreth tij, njerëz që do të kontrollonin botën arabe duke i mbajtur njerëzit të varfër, të paarsimuar dhe pa përfaqësuar dhe që nuk përbëjnë kërcënim për Izraelin dhe politikat e tij të gjenocidit dhe pastrimit etnik kundër popullit të Palestinës. Izraeli ka patur njëfarë suksesi në këtë, veçanërisht me monarkitë reaksionare. Vendet që kishin udhëheqës që i rezistuan Izraelit përfunduan duke paguar një çmim të rëndë. Këto ishin shtetet si Siria, Iraku, Jemeni dhe Libia të cilat tani janë shkatërruar dhe kështu nuk mund të vijë asnjë surprizë që princi i ri i Kurorës Saudite është duke u përkulur për t'i pëlqyer Izraelit duke iu referuar Liderit suprem të Iranit si "Hitleri i ri i Lindjes së Mesme "dhe po përgatitet të krijojë marrëdhënie me regjimin e Izraelit në një nivel të ri, disa thonë se ai madje synon të vendosë lidhje diplomatike me Izraelin.

Është ironike që disa nga autorët dhe mbështetësit më të mëdhenj të terrorizmit janë ata që flasin për luftën kundër terrorizmit. Aleanca e fundit e pahijshme ndërmjet SHBA-së, Izraelit, Arabisë Saudite dhe Egjiptit është një burim i terrorit të papërshkrueshëm,  por garanton se interesat izraelite do të jenë të sigurta. Mohammad Bin Salman është për momentin në qendër të kësaj aleance të pahijshme, e cila në afat të shkurtër do të kënaqë etjen e tij për pushtet dhe ndikim por është e sigurt se do të dështojë dhe në ndërkohë do të prodhojë më shumë mjerim në Jemen, Palestinë, Liban dhe vetëm Zoti e di se ku tjetër. Por terrorizmi shtetëror si ai i përjetësuar nga ushtria izraelite kundër palestinezëve dhe i sauditëve kundër  Jemenit është paralajmëruar  si heroike nga furnizuesit e armëve në SHBA dhe Britani të Madhe, ndërsa njerëzit që luftojnë për të drejtat e tyre harrohen në mënyrë të pashmangshme dhe vdesin.

Dy çështje që janë ngritur në pararojë nga aleanca e pahijshme janë Irani dhe kërcënimi i tij imagjinar për paqen dhe stabilitetin botëror dhe mbështetja e tij mitike për terrorizmin. Irani i cili nuk ka pushtuar askënd dhe nuk ka sulmuar askënd, por mbështet Hezbollahun dhe Hamasin në rezistencën e tyre ndaj Izraelit është armiku i preferuar i Tel Avivit, Uashingtonit dhe Riadit. Bosi i ri saudit dëshiron të konsolidojë pushtetin rajonal dhe ai mendon se mund t'a bëjë këtë duke u lidhur me Izraelin dhe SHBA-të në mënyrë që të dobësojë Iranin. Ajo që ai nuk mund të kuptojë është se Irani nuk është një kërcënim dhe nuk mund të kërcënohet. Ndërsa monarkia saudite merr legjitimitetin e saj nga nafta dhe paratë dhe nga Izraeli dhe SHBA-të që e furnizojnë atë me armë, legjitimiteti iranian rrjedh nga populli i tij, historia e tij e gjatë dhe kultura e jashtëzakonshme. Sa i përket dobësimit të ndikimit iranian në rajon duke dobësuar Hezbollahun dhe Sirinë, kjo ka qenë një dështim kolosal. Hezbollahu është i fortë dhe i respektuar dhe shihet si garanci për stabilitetin në Liban. Për më tepër, pasi u godit fuqia e Hezbollahut dy herë nga Izraeli, regjimi sionist nuk do të guxojë ta sfidojë më atë. Dhe në Siri pavarësisht se çfarë mund të mendohet për regjimin, është ruajtur qartë pjesa e sipërme si rezultat i mbështetjes së Iranit dhe Hezbollahut.

Mohamed Bin Salman duke thirrur kryeministrin libanez Hariri dhe duke u përpjekur ta detyrojë atë të diskreditojë Hezbollahun - një pjesë legjitime dhe stabilizuese e qeverisë libaneze - dhe thirrja e Mahmud Abas nga Ramallahu dhe urdhërimi i tij për të pranuar marrëveshjen e re të paqes, nuk është asgjë më shumë se një shfaqje e muskujve nga një lojtar i ri dhe i papërvojë. Madje edhe lavdërimi Tomas Friedman e kishte grumbulluar në Neë York Times, ku Friedman më tepër shkruante se "Procesi më i rëndësishëm i reformave që po zhvillohet kudo në Lindjen e Mesme sot është në Arabinë Saudite", nuk mund të fshehë faktin se ai është shumë i ri dhe i papërvojë për të kuptuar Lindjen e Mesme. Duke dështuar keq në Jemen, Siri dhe Irak, Arabia Saudite humbi terren masiv dhe shpreson që Trump dhe Netanjahu do t'i vijnë në ndihmë.