Amerika ende e paaftë për të kuptuar Lindjen e Mesme

Pushtimi me orë të gjata i parlamentit irakian nga demonstruesit e zemëruar ka dëshmuar një mesazh të qartë për pushtetarët në vend, ku tregon se Iraku ende ka një rrugë të gjatë për të përjetuar siguri dhe paqe të vërtetë.

Fotografia e njerëzve që e kthyen oborrin e trupit të tyre legjislativ në një fushëbetejë ku ata mund të projektojnë zemërimin e tyre, i dha botës një foto profil të një vendi që një pjesë e madhe e të cilit është nën sundimin terrorist me rajone të tjera që janë praktikisht të drejtuara në mënyrë autonome. Kjo tregoi se edhe zemra e politikë-bërjes irakiane ishte afër të përjetojë një sulm përfundimtar. Megjithatë, zhvillimet që kanë ndodhur të shtunën, po ashtu kishin për të thënë diçka për një grup të njerëzve. Mijëra kilometra larg, presidenti amerikan Barack Obama i cili është në prag të dhënies së lamtumirës së fundit Shtëpisë së Bardhë menjëherë pas tetë vitesh në detyrë, ndoshta do të jetë tepër i lumtur për të parë veten jashtë zyrës duke parë fotot nga Iraku. Ai e pranoi detyrën e tij për të korrigjuar gabimet e Xhorxh Bushit në LM posaçërisht në Irak, mirëpo në fakt situatat në LM i kanë kushtuar shumë edhe në aspektin ekonomik SHBA dhe padyshim se paraqesin një politikë të rrezikshme edhe për qeverinë e SHBA dhe të vendeve të rajonit. Të gjitha vendimet e tij si ato në lidhje me ri-trajtimin e forcave amerikane nga vendet e pushtuara, mungesa e vendosjes së trupave në Siri dhe Irak për të luftuar ISIS-in, inkurajimi i aleatëve të saj rajonalë për të vepruar si agjentë të ushtrisë amerikane të gjitha këto i kanë shërbyer qëllimit për pengimin e përsëritjes së historisë duke ruajtur kthetrat e SHBA mbi rajonin. Megjithatë, në kushtet aktuale, Lindja e Mesme po vuan një gjendje shumë të mjerueshme në krahasim me tetë vjet më parë. Sot, jo vetëm që nuk ka siguri në Kabul, Bagdad, Bejrut apo Gaza, por Damasku, San'a dhe madje edhe Stambolli dhe Riadi po përjetojnë paqëndrueshmëri të paparë. Shumica e ndoshta edhe Presidenti Obama tani nuk janë aspak të lumtur për të parë në fund të mandatit të tij rezultatet e një dekade të gjatë të politikave të gabuara, si dhe zhvillimet e paparashikueshme katastrofike në Irak ku së fundi ishte pushtimi i parlamentit. Demokrat apo republikan, presidenti i ardhshëm amerikan me siguri do të ketë një përvojë shumë të hidhur për të parë që dy qasjet në çështjet e Lindjes së Mesme, përkatësisht militarizmi dhe zgjidhja politike, kanë dështuar tashmë në rajon. Pa dyshim, moçali i zhvillimit të Lindjes së Mesme ende është i etur për të kërkuar më shumë viktima. Kjo është e sigurt. Ata që në Shtetet e Bashkuara janë të ngarkuar për gjetjen e zgjidhjeve për çështjet rajonale mund të gjejnë të dhëna si ta bëjnë këtë vetëm nëse ata braktisin fantazitë e tyre se janë "superfuqi" dhe fillojnë për të parë zhvillimin rajonal në një mënyrë më realiste. Rajoni ka qenë djepi i parë i qytetërimeve më të mëdha në historinë njerëzore. Struktura e ndërveprimeve kulturore, sociale, historike, politike dhe fetare në rajon është aq e sofistikuar saqë strategët atje në Uashington duhet të përpiqen të paktën për të zhvilluar aftësinë në veten e tyre për të respektuar ata në qoftë se ata nuk mund t'i kuptojnë dhe t'i zotërojnë ato. Këta në Uashington të cilët mbajnë skemat për popujt e Lindjes së Mesme në fund do të vijnë në ujdi me kushtet dhe realitetin se ata duhet të respektojnë kulturat, traditat, besimet dhe preferencat e këtyre popujve. Por, pyetja mbetet për t'u përgjigjur se, kur kjo do të ndodhë kjo gjë.