Çfarë kërkojnë Emiratet në Siri?

Me gjithë vullnetin e mirë të botës, nuk mund ta shohim pa dyshim këtë paraqitje të Emirateve të Ben Zajedit në peizazhin sirian, një paraqitje e vulosur zyrtarisht nga vizita e kësaj të mërkure e ministrit të Jashtëm të Emirateve në Damask, ku ky i fundit shprehu keqardhjen për një "luftë anti-siriane që preku të gjithë botën arabe".

Për të thënë të vërtetën, kjo rimëkëmbje e cila duhet të hapë dyert e tregut sirian, portet e Sirisë dhe sektorin e saj energjetik për Emiratet e Bashkuara Arabe, nuk mund të kishte ndodhur kurrë pa u lehtësuar fillimisht ligji Cezar nga Uashingtoni, siç ka bërë për Jordaninë dhe Egjiptin, pasi u detyrua nga Hezbollahu. Ministri i Jashtëm i Emirateve të Bashkuara Arabe, pasi përfundoi vizitën e tij të parë në 10 vjet në Siri, u nis për në Aman për t'u takuar me autoritetet jordaneze, gjë që sugjeron se mund të synohet me të vërtetë "tubacioni arab", ndërkohë që tankerët sirianë të mbushur me karburant iranian vazhdojnë të shkarkohen nga porti sirian Banijas në Libanin jugor, duke i bindur libanezët, dhe kjo, pavarësisht nga planet e Shea ose zhurma saudite, se është Hezbollahu ndihmësi i vërtetë në kohë krize akute. As Jordania dhe as Egjipti, e lëre më Kongresi amerikan, nuk kanë mjaftueshëm për të rifilluar një projekt të tillë pa ndihmë efektive financiare, siç është ajo që Abu Dhabi mund t'u jepte atyre. Aq më tepër që gazsjellësi arab që amerikanët e kanë propozuar për të kundërshtuar "cisternat iraniane të naftës" duket shumë interesant, sepse do të bëhet një terren afrimi për aksin Aman-Kairo nga njëra anë, dhe Rezistencën nga ana tjetër, për sa i përket këtij tubacioni, i cili nuk mund të kalojë nëpër Siri apo Liban pa siguruar mbrojtjen e ushtrisë siriane dhe Hezbollahut. Sidomos në një kontekst të dominuar nga dobësimi neto i kapaciteteve ajrore sioniste në qiejt e Sirisë, ku sulmet izraelite, të përplasura me mbrojtjen e fuqishme siriane, po fillojnë të lodhin jo vetëm rusët, por edhe amerikanët. Në të vërtetë, pas sulmit me dron që synonte bazën amerikane në al-Tanf më 20 tetor, amerikanët duhet ta kenë kuptuar se mbështetja më e madhe e Izraelit kundër Rezistencës mund t'u kushtonte atyre shumë. A është misioni i Emirateve të Bashkuara Arabe për të ndërmjetësuar midis Sirisë, fituesit të padiskutueshëm të luftës së nisur nga boshti SHBA/NATO/Izrael, dhe entitetit sionist që është humbësi më i madh i saj? A ka mundësi që Emiratet dhe investimet e tyre të hapin kanalet e ndërprera Tel Aviv-Damask? E mundshme.. Gjithsesi, kjo lojë e Asadit si një strateg, duket shumë e këndshme. Pse? Le t'i përgjigjemi kësaj pyetjeje me një tjetër: "Po sikur monedha e këmbimit me subjektin të ishte kthimi i Golanit Sirisë? .. Siç tha disa ditë më parë ish-shefi i shtabit të ushtrisë izraelite, Dan Haloutz se "janë Shtetet e Bashkuara ato që duhet të luftojnë kundër Iranit dhe aleatëve të tij, dhe jo Izraeli që është vetëm një fuqi rajonale ... Një marrëveshje e keqe me Iranin është shumë më e mirë se një luftë që do të çonte në humbjen ushtarake të Izraelit. Mund të shpresohet që vendet e përfshira në negociatat me Teheranin do të jenë në gjendje të gjejnë një marrëveshje që garanton të paktën mbikëqyrje të kujdesshme mbi aktivitetet bërthamore iraniane”. Të shtrira në Siri, këto fjalë mund të transkriptohen si më poshtë: "Kthimi i Golanit në Siri është më i mirë se zhdukja e Izraelit".