Koment | Kërcënimet boshe të Trumpit dhe erozioni i fuqisë amerikane

Pars Today – Donald Trump ka kërcënuar sërish një vend me bombardime; këtë herë bëhet fjalë për Omanin, një shtet që luan rol të rëndësishëm në proceset e dialogut lidhur me Iranin, si dhe në zhvillimet që kanë të bëjnë me lundrimin në Ngushticën e Hormuzit.

Trump ka deklaruar se, nëse Omani pengon veprimet e SHBA-së, ai do të përballet me bombardime të rënda. Ky kërcënim nuk mund të shihet thjesht si një deklaratë e zakonshme në politikën e jashtme amerikane. Ai është pjesë e një modeli në të cilin numri i kërcënimeve është rritur, ndërsa distanca mes kërcënimit dhe realizimit të tij është bërë gjithnjë e më e madhe.

Prandaj, nëse Omani nuk i merr kërcënimet e Trumpit me të njëjtën peshë si më parë, kjo nuk do të ishte domosdoshmërisht befasuese. Përvoja e administratës Trump me vende të ndryshme ka treguar se ekziston një distancë e konsiderueshme midis deklaratave kërcënuese dhe ndërmarrjes së veprimeve konkrete. Pikërisht kjo distancë po shndërrohet në një problem strategjik për Uashingtonin.

Trump përpiqet ta shndërrojë “paparashikueshmërinë” në një instrument për rritjen e fuqisë amerikane. Por paparashikueshmëria, nëse nuk mbështetet nga një strategji e qartë, gradualisht shndërrohet në “mosbesueshmëri”. Aleatët nuk e dinë se cili do të jetë vendimi i ardhshëm i Uashingtonit, ndërsa rivalët fillojnë të dallojnë se cilat kërcënime kanë gjasa të zbatohen dhe cilat përdoren kryesisht për të ushtruar presion politik.

CNN e sheh këtë krizë si një fenomen që shkon përtej Iranit. Nga njëra anë, Omani përballet me kërcënime ushtarake amerikane, ndërsa nga ana tjetër Koreja e Jugut ndodhet nën presionin e Uashingtonit. Trump e kritikon Seulin për refuzimin e përfshirjes në luftën kundër Iranit, ndërsa njëkohësisht mban qëndrime mbi stërvitjet ushtarake amerikano-jugore që në disa aspekte afrohen me kërkesat e Koresë së Veriut.

Kjo kontradiktë mund të dërgojë një mesazh shqetësues për aleatët amerikanë: Uashingtoni kërkon prej tyre solidaritet dhe mbështetje, ndërkohë që vetë dërgon mesazhe kontradiktore për angazhimet e tij të sigurisë.

Në këto kushte, Trump po i sheh aleancat gjithnjë e më shumë si kontrata financiare: aleati duhet të paguajë dhe të bashkohet me misionet që konsiderohen të rëndësishme nga Uashingtoni. Një qasje e tillë e zhvendos aleancën nga një kapital strategjik afatgjatë drejt një transaksioni afatshkurtër.

Richard Haass, ish-president i "Council on Foreign Relations", ka paralajmëruar gjithashtu për këtë prirje. Ai e ka cilësuar pretendimin e Trumpit për pronësinë amerikane mbi Ngushticën e Hormuzit si “budallaç” dhe “të dëmshëm”. Për dekada, SHBA-ja ka mbështetur parimin e karakterit ndërkombëtar të kësaj rruge ujore dhe një pretendim i tillë mund të bjerë ndesh me traditën e gjatë të politikës së jashtme amerikane.

Haass e konsideron gjithashtu të rrezikshëm transferimin e një pjese të kapaciteteve ushtarake amerikane nga Azia Lindore drejt Azisë Perëndimore. Sipas tij, një veprim i tillë mund të rrisë shqetësimet e Japonisë, Koresë së Jugut, Australisë dhe Filipineve, ndërsa në të njëjtën kohë t'u krijojë Kinës dhe Koresë së Veriut hapësirë më të madhe për zgjerimin e ndikimit të tyre.

Ky shqetësim nuk është thjesht teorik. Koreja e Veriut vazhdon të zhvillojë programet e saj bërthamore dhe raketore, ndërsa marrëdhëniet e Phenianit me Moskën dhe Pekinin janë thelluar. Rusia gjithashtu nuk i ka pranuar planet e Trumpit për përfundimin e luftës në Ukrainë, ndërsa Kina nuk është tërhequr nga konkurrenca ekonomike dhe strategjike me SHBA-në.

Problemi nuk është numri i kërcënimeve, por mungesa e strategjisë

Në përfundim, problemi i politikës së jashtme të Trumpit nuk është vetëm numri i madh i kërcënimeve. Çështja kryesore është mungesa e një strategjie koherente pas këtyre kërcënimeve.

Trump përpiqet të marrë koncesione përmes presionit, por presioni i tepruar ndaj aleatëve mund t'i largojë ata gradualisht nga SHBA-ja. Edhe kërcënimet e përsëritura ndaj rivalëve, kur nuk pasohen nga veprime konkrete, humbasin gradualisht efektin e tyre parandalues.

SHBA-ja nuk përballet domosdoshmërisht me mungesë të instrumenteve të fuqisë. Problemi kryesor është erozioni i besueshmërisë së përdorimit të kësaj fuqie.

Një aleat që nuk u beson më angazhimeve amerikane do të kërkojë alternativa. Një rival që percepton hezitimin e Uashingtonit do të bëhet më i guximshëm.

Nga Omani deri te Koreja e Jugut, po formohet një tablo e përbashkët: Trump dëshiron që bota t'i frikësohet fuqisë amerikane, por një politikë që zëvendëson strategjinë me kërcënime mund të prodhojë pikërisht rezultatin e kundërt.

Nëse bota arrin në përfundimin se Uashingtoni kërcënon më shumë sesa vepron, kostoja për SHBA-në mund të jetë më e madhe edhe se humbja e një operacioni ushtarak.

Në politikën ndërkombëtare, erozioni real i fuqisë fillon në momentin kur të tjerët nuk i marrin më seriozisht kërcënimet e një fuqie.

(Kërkoni video, na ndiqni: https://t.me/ParsTodayshqip)