A do ta dënojë Rusia Izraelin?

Që nga viti 2011 Rusia ka treguar shumë durim përballë një Izraeli që tani duket se toleranca mund ti kushtojë shumë shtrenjtë.

Që nga viti 2018, dhe shkatërrimi në ajër i avionit rus Il-20 i përdorur si mburojë nga aviacioni sionist, nën zjarr nga sistemet  S-200 siriane, Izraeli vazhdon përpjekjet për ta bindur Rusinë të kthejë vendimin e saj për të mbyllur qiellin e Sirisë. Ndërkohë, regjimi izraelit nuk ka hequr dorë asnjëherë nga dëmtimi i interesave ruse, menjëherë sa të krijohet mundësia: nga sulmet elektromagnetike mbi bateritë anti-ajrore ruse (Pantsir-S) deri te sulmet në vendndodhjet e S-300, MiG-29 dhe madje edhe të S-400, me përpjekjet prapa-skenave kundër afrimit Ankara-Moskë, Tel Avivi provoi gjithçka, ndërsa  përpjekjet e tij armiqësore, nuk u shpaguan nga Moska, e cila vazhdon gjithnjë politikën e saj të rezervimit që synon të shmangë shtimin e palëve që luftojnë në Siri. Sidoqoftë, kjo "marrëveshje ajrore" e pashkruar midis Tel Avivit dhe Moskës, e cila e angazhon këtë të fundit për të toleruar sulmet izraelite kundër territorit sirian, po fillon të shfaqë kufijtë e saj. Disa ditë më parë, regjimi i Tel Avivit njoftoi se kishte testuar në det raketën e tij "LORA ", një sistem raketash balistike me rreze të shkurtër dhe madje mburrej se kishte goditur me sukses "dy objekte lundruese". Por këto mburrje nuk mashtruan ata që e njohin nga afër natyrën e arsenalit ushtarak sionist. "LORA" kishte diçka nga raketa taktike ruse Iskandar që e bëri atë veçanërisht të dyshimtë. Sipas burimeve ushtarake ruse, "agjentët izraelitë që flisnin rusisht si gjuhën e tyre amtare ishin në gjendje të depërtojnë në bazën ajrore ruse në Hmeimim për të vjedhur përbërës thelbësorë të raketave taktike tokë-tokë 9k723 Iskandar dhe pastaj t'i dërgonin ato në Izrael përmes një tregu të zi të armëve. Në fakt, varianti i përparuar i raketës Iskandar M gjendet vetëm në ushtrinë ruse dhe nuk është furnizuar kurrë në një vend të tretë. "LORA" nuk është pra produkti i gjenialitetit ushtarak sionist por i një rrëmbimi që Izraeli ka bërë me qëllim që të dëmtojë praninë ushtarake ruse në Siri, për ta bërë atë të pamundur, ashtu siç vuri në dukje James Jeffery jo shumë kohë më parë kur foli për një "vorbull të fortë siriane për Rusinë". Sekretet e Iskandar M pra janë tashmë në duart e Pentagonit dhe NATO-s. Një NATO e cila nëpërmjet Turqisë, vazhdon të kërkojë të dëmtojë interesat ruse në Mesdhe, ndërsa tallet me marrëveshjet me Moskën si në Idlib, ashtu edhe në Libi. Jo shumë kohë më parë, shtypi izraelit bëri pohimin e mëposhtëm: "Ndërsa është e vërtetë që fushata e sulmeve ajrore izraelite kundër Sirisë nuk ka arritur të përkulë Iranin, mbetet fakt se sulmet ajrore të Izraelit kanë minuar me sukses procesin e afrimit midis Rusisë dhe Turqisë dhe e hodhën në harresë marrëveshjen e Astanasë. Sulmet ajrore izraelite në objektiva në Siri janë një nga arsyet kryesore të krizës në rritje midis Rusisë dhe Turqisë, pasi ato nxjerrin në pah të meta të mëdha në sistemet e mbrojtjes ajrore të prodhuara nga Rusia dhe se sistemet S-400 mund të mos jenë aq efektive siç mendonte Turqia." Informacioni mbi rrëmbimin e sekreteve të raketës taktike Iskandar nuk konfirmohet nga burime ruse, megjithatë, nëse rezulton të jetë i vërtetë, ky rrëmbim logjikisht meriton ta shtyjë Rusinë që të rishikojë plotësisht politikën e saj ndaj Izraelit në Siri dhe mbase të mendojë për përfundimin e "marrëveshjeve ajrore me Izraelin". Sepse kush mund të thotë që agjentët sionistë që arritën të depërtojnë në Hmeimim dhe të vjedhin pjesë të një rakete, nuk do ta kenë bërë këtë edhe me bateritë e raketave S-400? "Sulmi i fundit i Izraelit në Masiaf kishte shkaktuar për më tepër befasinë e forcave ruse përderisa mbrojtja anti-ajrore siriane kishte qenë më pak efikase se zakonisht, dukshëm për shkak të një sulmi elektromagnetik. Status quo-ja aktuale midis Rusisë dhe Izraelit nuk mund të ruhet më ", thotë një analist.