ایستگاه روزنک؛ روزنهای به سوی رونق تجارت و تحول اقتصادی غرب افغانستان
ایستگاه راه آهن "روزنک" هرات اکنون نه فقط یک نام روی نقشه، که روزنهای به سوی توسعه و تحول اقتصادی افغانستان است.
به گزارش فیض احمد محمدی خبرنگار رادیو دری، در دل دشتهای غربی افغانستان، جایی میان مرز و امید، روزنک ایستگاهی است که با گذر نخستین قطار به روزنهای از توسعه، تحول اقتصادی و آرزوی دیرین حملونقل ریلی برای مردم هرات تبدیل شده است.
در ماه حمل سال جاری بیش از ۱۰ هزار و ۲۵۴ تُن کالا در قالب ۱۷۷ واگن وارداتی و چهار واگن صادراتی از طریق خط ریلی خواف-هرات جابجا شده است؛ آماری که نشان میدهد حرکت قطارها در افغانستان نه فقط فیزیکی، که اقتصادی و حتی روحی است.
محمد یوسف سعیدی سخنگوی والی هرات با نگاهی به آینده اظهار میکند: با عزم جدی حکومت، توسعه خطوط ریلی در اولویت قرار گرفته است. راهآهن خواف-هرات حالا مسیری پایدار برای تجارت است و اداره محلی تمام تلاش خود را برای تداوم آن به خرج میدهد.
اما این فقط حرف مسؤولان نیست. حمیدالله خادم رئیس اتاق صنایع و معادن هرات در گفتوگو با رادیو دری از منظری دیگر به این تحول مینگرد. وی تصریح می کند: ما به دریا راه نداریم اما راهآهن دریچهای به جهان است. حمل و نقل ارزان و ایمن از طریق ریل، بار سنگین هزینههای ترانزیت را از دوش تاجران برداشته است. این فرصت برای افغانستان حیاتی است.
محمولههایی که امروز از این خط ریلی عبور میکنند شامل مصالح ساختمانی، مواد غذایی، کود کیمیاوی، کاشی و سرامیک هستند؛ کالاهایی حیاتی برای بازسازی، تغذیه و رفاه جامعهای که سالها زیر سایه جنگ زیسته و اکنون بهدنبال بازسازی خویش است.
تاجران و تولید کنندگان کالا در هرات نیز راه آهن را یکی از فرصتهای با ارزش به منظور نقل و انتقال کالا به گونه ارزان و امن میدانند.
در همین حال، محمد رفیق شهیر کارشناس اقتصادی در هرات بر نقش ژئوپلتیک این خط آن تأکید میکند و به رادیو دری میگوید: ادامه این مسیر تا ترکمنستان و اتصال به شبکه ریلی منطقه، افغانستان را به حلقهای مهم در زنجیره اقتصادی آسیای مرکزی تبدیل میکند. باید بر این هدف تمرکز و آن حمایت شود.
ایستگاه روزنک امروز نماد چیزی فراتر از حملونقل است. در واگن های قطارهایی که حالا در دل غرب کشور حرکت میکنند امید به آیندهای روشنتر، بازرگانی پویا و صنعتی مستقل در حال شکلگیری است. صدای سوت قطار در هرات، صدای باز شدن درهای بستهای است که شاید مردم افغانستان سالها در آرزویش بودند.
