بحران بیکاری در هرات؛ ضرورت همگرایی برای اشتغالزایی
با توجه به اینکه بیکاری یکی از جدیترین معضلات اجتماعی و اقتصادی افغانستان با پیامدهای گستردهای چون فقر و آسیبهای اجتماعی است، مقامهای محلی هرات بر ضرورت تلاش هماهنگ ادارات برای ایجاد فرصتهای کاری تأکید میکنند.
به گزارش فیض احمد محمدی خبرنگار رادیو دری، بر بنیاد اظهارات محمد یوسف سعیدی، سخنگوی والی هرات، مولوی اسلامجار در جلسه سکتور مصونیت اجتماعی اداره کار و امور اجتماعی این ولایت، با حضور مسئولان ادارات دولتی تصریح کرده است که مردم نباید بیکار بمانند و مسئولان مکلفاند با ایجاد زمینههای مناسب شغلی به این معضل پایان دهند.
به گفته وی، در این نشست پیرامون چگونگی رسیدگی مؤثر به اقشار آسیبپذیر جامعه از طریق هماهنگی میان ادارات سکتوری بحث و تبادل نظر صورت گرفته است.
والی هرات همچنین تأکید کرده که جامعه باید از مشاغل کاذب و ناپایدار به سوی کارهای پایدار و مولد سوق داده شود. او بر اجرای برنامههای هدفمند آگاهیدهی، تشویق جوانان به مهارتآموزی و فرهنگسازی گسترده در زمینه اشتغال پایدار تأکید کرده است؛ اقدامی که میتواند زمینهساز کاهش وابستگی و افزایش خوداتکایی در سطح جامعه گردد.
در همین حال، حمیدالله خادم، آگاه امور اقتصادی در هرات، در گفتگو با رادیو دری بیکاری را «فاجعه» در جامعه توصیف کرده و گفته است که بخش اعظم جامعه افغانستان را قشر کارگر تشکیل میدهد.
به باور او، بازگشت میلیونها مهاجر به کشور، نیازمند برنامهریزی دقیق و مدیریت اصولی بازار کار است؛ در غیر آن، بحران بیکاری میتواند ابعاد گستردهتری به خود بگیرد.
خادم، جمهوری اسلامی ایران را یکی از بهترین مقاصد برای اعزام نیروی کار در همسایگی افغانستان دانسته، اما همزمان تأکید میکند که نباید از ظرفیتهای داخلی در بخشهای زراعت، صنعت، معادن و خدمات غفلت شود. به گفته او، سرمایهگذاری در تولید داخلی و حمایت از کارآفرینان میتواند فرصتهای شغلی پایدار ایجاد کند و از وابستگی نیروی کار به خارج بکاهد.
کارشناسان معتقدند حل معضل بیکاری نیازمند رویکردی چندبُعدی است؛ از یکسو هماهنگی ادارات دولتی و حمایت از سکتور خصوصی، و از سوی دیگر توسعه آموزشهای فنی و حرفهای برای جوانان. تنها در سایه چنین رویکردی میتوان امید داشت که بیکاری، بهعنوان یکی از بزرگترین چالشهای اجتماعی، مهار شده و مسیر توسعه پایدار هموار گردد.
بحران اقتصادی در افغانستان: نرخ بیکاری در افغانستان ۷۵ درصد است
