بررسی مطبوعات چاپ کابل 30 قوس 1395

"بی توجهی دولت به خدمات صحی ، رفاهی و شهری "،" فیس بوک چلوونکی " و " تنها با لکچر دادن ها عدالت تامین نمی شود" عناوین سرمقاله روزنامه های مهم امروز افغانستان است.

روزنامه ی افغانستان در سرمقالهای تحت عنوان "بی توجهی دولت به خدمات صحی ، رفاهی و شهری " چنین نوشته است :

وضعیت شهرهای افغانستان به گونه ای است که به تدریج از حالت شهر  بودن خارج می شوند.

تپه های بزرگی از زباله های شهری، محلات تجمع معتادان، حضور پر شمار دستفروشان ، گداها در مراکز شهرها به خصوص کابل، نمای یک شهر را از آنها گرفته است.

در شهری که خدمات شهری، مراکز صحی و بهداشتی، مراکز رفاهی و تفریحی وجود نداشته باشد، نمی توان مفهوم شهر را استفاده کرد.

کابل تبدیل به آلوده ترین شهر از نگاه آب و هوا، بی قانون ترین شهر از نگاه امنیت ، ترافیک ، خدمات شهری و بی برنامه ترین شهر از نگاه برنامه ریزی شده است. 

نویسنده می افزاید : 

حکومت باید به مسئولیت اجتماعی خود پی برده و به این عرصه، خصوصا در بخش خدمات اجتماعی، بهداشت و صحت توجهی بیشتر نماید.

بودجه سالانه سکتور خدمات رفاهی و شهری، و صحی افزایش یابد تا عرضه خدمات صحی و محیطی را در مرکز، ولایات و مناطق دور دست توسعه یابد و دوم وزارت صحت عامه باید بیشترین توجه خود را در مناطق و روستاهای آسیب پذیر مبذول بدارد.

و روزنامه ی ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان سیاست در دام " فیس بوک چلوونکی ها "  چنین نوشته است :

اگر سیاست را درایت و باهوشی در اداره و مراقبتِ امور داخلی و خارجیِ یک جامعه و فراهم نمودنِ اسبابِ صلاح و رفاهِ عمومی تعریف کنیم، فساد در این عرصه وحشتناک‌ترین نوعِ فساد و تباهی شمرده می‌شود که از بالا به پایین، همۀ اجتماع را درمی‌نوردد و نخبگان و مردمِ عادی را بر حضیضِ ذلت می‌نشاند.
آن‌چه این روزها در فضای فیسبوک مشاهده می‌شود، چیزی جز مسخِ دانش سیاسی و یا دست‌کم تنزیل و تقلیلِ آن، به جنگ‌های کودکانه و خاله‌زنکی نیست.

اگر در گذشته سیاست‌مداران، قدرت و برتریِ خود را در قالبِ تصمیماتِ خوب و راهبردِ حساب‌شده جست‌وجو می‎کردند و رقابت‌ها و حریف‌زنی‌هایِ خویش را نیز در این دایره پی می‌گرفتند، اکنـون همه به فیسبوک ایمان آورده‌اند و ذلت و پیروزیِ احتمالیِ خویش را در دستانِ کاربرانِ فیسبوکی می‌بینند.

ماندگار می افزاید :  آن‌ها چنان فیسبوک و فضای مجازیِ شکل‌گرفته در آن را جدی شمرده‌اند که دیپلماسی و خردِ سیاسی را واگذاشته و به استخدامِ کاربرانِ فیسبوکی برای خویش دل سپرده‌اند؛ کاربرانی که برای آن‌ها مداحه می‌گویند، اخبار مثبت می‌سازند، شایعه‌پراکنی می‌کنند و اگر لازم شد، حریفان و رقبایِ آن‌ها را به تیرِ طعنه و دشنۀ تهمت می‌نوازند.

و به سراغ روزنامه ی آرمان ملی می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان" تنها با لکچر دادن ها عدالت تامین نمی شود" چنین نوشته است :

در چند دهه اخیر به دلایل گوناگوناز جمله ادامه جنگ و نبود یک اداره قوی در کشور، حقوق بشری به مقیاس وسیع نقض و جنایات زیاد بشری در حق مردم افغانستان اعمال شده است. در همین پانزده سالی که از شکست طالبان می گذرد و ظاهراً نهادهای گوناگون حقوق بشری فعال  شده است، در تأمین عدالت و دفاع از حقوق بشری نه تنها که پیشرفت های دیده نشده بل دامنه‌ گزاف نقض حقوق بشری افزایش یافته است.

یکی از دلایل عمده این ضعف ونقص، همکاری نکردن حکومت با نهادهای حقوق بشری تلقی می شود

 ماندگار می افزاید : تا زمانی که رهبران حکومت به ارزش حقوق بشری و تأمین عدالت در جامعه باور کامل نداشته باشند و فریب دادن ها و شعارهای میان تهی را کنارنزنند، بعید است که به منظور تأمین عدالت و حقوق بشری، کاری انجام شود.