بررسی مطبوعات کابل 1 سنبله

غنی در تخته ی چه کسی بازی می کند

غنی در تخته ی چه کسی بازی می کند، عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

وضعیت سیاسی و نظامیِ کشور در این روزها رنگ‌وبویِ خوشی ندارد. جدال میان ریاست جمهوری و ریاست اجرایی و نیز گسترش حملاتِ طالبان به شمال کشور نشان می‌دهد که افغانستان مراحلِ دشواری را پشتِ سر می‌گذارد. بحث عملی نشدنِ توافق‌نامۀ سیاسی، جـدی‌تر شده و سکوت ارگ در برابرِ خواسته‌های آقای عبدالله، حکایت از آن دارد که هیچ توجهی به اصلاحات و تطبیقِ مفاد توافق‌نامۀ سیاسی نشده است.
در عین حال، وخامتِ اوضاعِ امنیتی به‌خصوص در شمالِ کشور نیز این فهم را به وجود آورده که ناامنی‌های اخیر ریشه در بازی‌های آقای غنی با عبدالله دارد؛ به این معنا که آقای غنی می‌خواهد داکتر عبدالله را زیرِ فشارهای نظامی و جنگی، خاموش یا منعطف سازد و به عبارت دیگر، این‌که مطالباتِ داکتر عبدالله را در قیاس با مسایلِ امنیتی و اخبار ناگوارِ جنگ در شمال و جنوب، دست‌دوم و کم‌اهمیت جلوه دهد.

ماندگار می افزاید:

مسلماً این طرزِ فکر که حلقاتی در حکومت با طالبان از نقطه‌نظرِ قومی و تباری تبانی دارند، در جامعه مطرح است و به‌ساده‌گی هم نمی‌شود چنین فکری را رد کرد. مسلماً وقتی تنش میان رییس‌جمهور و رییس اجرایی بیشتر شود، قرینه‌های بیشتری برای تقویتِ این طرزِ فکر شکل می‌گیرد و تأثیرِ مخربش را روی حوزه‌های مختلفِ دولت‌داری و حکومت‌داری به‌جا می‌گذارد.
آقای غنی باید بیش از دیگران، متوجه این خطرات باشد و با خود بیـندیشد که چی می‌کند و در تخته‌ ی چه کسی عرق می‌ریزد. آقای عبدالله نیز باید بفهمد که وضعیت به کدام طرف می‌رود و چگونه باید در کنار تعقیبِ دادخواهی‌هایِ به‌حقی که دارد، فرصتِ ماهی‌گیری برای سودجویان را فراهم نیاورد.

و روزنامه ی افغانستان در سرمقاله ای تحت عنوان از دستاوردهای حکومت تا مجبوریت های جامعه ی جهانی، عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان است که در آن چنین امده است:

سران حکومت وحدت ملی در کمپاین انتخاباتی به مردم وعده داده بودند که با فساد اداری در ادارات دولتی مبارزه می کنند و خویشخوری، رشوه خواری و پارتی بازی را از ادارات ریشه کن می کنند.

بر اساس همین وعده ها حکومت وحدت ملی در روزهای آغازین کاری خود حرکت های سمبولیکی را در جهت مبارزه با فساد به راه انداخت و رییس جمهور در دومین فرمان خود دستور بازگشایی و بازنگری پرونده ی کابل بانک را صادر کرد. این اقدامات امیدواری های زیادی را در میان مردم به وجود آورد و سطح بی اعتمادی میان مردم و حکومت را تا حد زیادی تنزل داد ولی این روند به زودی متوقف شد و سران حکومت به جای رسیدگی به مسایل مهم ملی، به رقابت های سیاسی و جنگ بر سر تقسیم قدرت مشغول گردیدند.

نویسنده می افزاید:

این که حکومت با ارایه ی برنامه ها و شمارش دستاوردهای خود تاچه حد می تواند حمایت بین المللی را از افغانستان جلب کند، معلوم نیست. اما باید دانست که جامعه ی جهانی و کشورهای کمک کننده به افغانستان، با این که به ضعف ها و کارکرد های ناقص حکومت وحدت ملی واقف اند بازهم نمی توانند افغانستان را به حال خودش رها کرده و از تلاش های یک و نیم دهه ی خود در این کشور صرف نظر نمایند. از این رو ممکن است کشورهای عضو نشست بروکسل از نیروهای امنیتی در افغانستان اعلام حمایت کند و از برنامه های انکشافی و سیاست های صلح جویانه ی حکومت پشتیبانی کنند و تعهدات خود را بر ادامه ی کمک های اقتصادی تکرار نمایند اما این اعلام حمایت به معنای رضایت حامعه ی جهانی از کارکردهای حکومت وحدت ملی نخواهد بود بلکه دلیل دوام حمایت ها و کمک ها مجبوریت هایی اند که در حال حاضر جامعه ی جهانی با آن مواجه است.

و به سراغ روزنامه ی چراغ می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان آیا واقعا روزهای تلخی در پیش رو است، چنین نوشته است:

عبدالله عبدالله که از سوی سران حزب جمعیت اسلامی تحت فشار است، در اظهاراتی منتقدانه غنی را فردی پرخاشگر، کم حوصله و خود محور می داند و معتقد است که به درد ریاست جمهوری نمی خورد. داکتر عبدالله می گوید که تنها به خاطر منافع ملی، خود و هم تیمی هایش را فدای تشکیل دولت وحدت ملی کرده است. وی در تازه ترین اظهارات خود تاکید کرده است که چهره ی تازه ای از وی را شاهد خواهیم بود.

در پیوند به این مساله، حاجی محمد محقق معاون دوم ریاست اجراییه حکومت افغانستان گفته بود که اگر وضعیت سیاسی به سوی بحران برود به نفع هیچ کس نخواهد بود.

در پایان چراغ می افزاید:

تفکیک این که چه کسی حق به جانب است و نیز این که چه کسی به خاطر منافع ملی از خود گذشتگی نشان داده است دردی را دوا نمی کند چرا که زمان، زمان مناسبی نیست.

در بیش از 15 ولایت کشور جنگ جریان دارد و اگر عبدالله و غنی اختلافات را کنار نگذارند مردم بیش از همه ضرر می کنند. سران دولت وحدت ملی باید در نظر داشته باشند که در صورت پیروزی های بیش از حد مخالفین در نقاط مختلف افغانستان هر دو دولتمرد باید با قدرت خداحافظی کنند.