بررسی مطبوعات چاپ کابل 15 عقرب 1398

"یاس و سرخوردگی عمومی از انتخابات" ، "ضعف در کار کمیسیون های انتخاباتی" و "پانی پت و شیوه ی مواجهه با آن"، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

یاس و سرخوردگی عمومی از انتخابات عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

کمیسیون مستقل انتخابات به صراحت می‌گوید که موضوع ۱۳۷ هزار رای دیجیتالی که از سوی شرکت آلمانی درمالوگ قرنطینه شده بود، ‌برای این کمیسیون نیز مبهم است. کمیسیون مستقل انتخابات می‌گوید که اول، مجموع این ۱۳۷ هزار رای را بررسی می‌کند و بعد در مورد آن تصمیم می‌گیرد. موضوع فعال بودن یا نبودن «جی‌پی‌اس» در دستگاه‌های بایومتریک و شناسایی آرایی که در محل‌های رأی‌دهی استفاده نشده است هم خیلی زمان‌بر است. تازه بازشماری برخی از محل‌هایی که گزارش نتایج دیجیتالی و کاغذی آن‌ها فرق می‌کند، هنوز بر سر جایش باقی است و کمیسیون مستقل انتخابات در مورد آغاز روند بازشماری تصمیم نگرفته است. این وضعیت نشان می‌دهد که نظام انتخاباتی کشور نقص دارد. به نظر می‌رسد که کمیسیون مستقل انتخابات تا هفته‌ی اول ماه قوس هم قادر به اعلام نتایج ابتدایی انتخابات ریاست جمهوری نخواهد بود.

هشت صبح می افزاید:

 یک احتمال بالاخره این است که انتخابات در دور اول برنده‌ی مشخص نداشته باشد و به دور دوم برود. با این نظام انتخاباتی و روش کاری دور دوم احتمالی هم بسیار طولانی خواهد شد. این وضعیت یاس و سرخورده‌گی عمومی را بیش‌تر می‌سازد. با تأسف که برگزار‌کننده‌گان انتخابات و متولیان آن در آغاز به این مسایل فکر نکرده بودند. آنان تصور می‌کردند که انتخابات را برگزار می‌کنند که هر قدر که تقویم نقض شود، اشکالی رخ نمی‌دهد. ولی بهای این ندانم‌کاری را مردم افغانستان می‌پردازند.

و ضعف در کار کمیسیون های انتخاباتی عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

همان‌گونه که اعلان نتایج انتخابات پارلمانی ماه‌ها طول کشید و پس از هر دور بازشماری آرا، تغییرات غیر قابل پیش بینی در نتایج آرا پیش آمد، اینک عین قضیه در انتخابات فعلی نیز در حال تکرار شدن است. اعضای کمیسیون‌های انتخاباتی باید مطابق جدول زمان بندی شده که از قبل تهیه کرده بودند، کار خود را انجام می‌دادند. درست است که مشکلات تخنیکی و ساختاری در کشور ما زیاد است. ولی حداقل می‌توانستند نتایج قسمی انتخابات را که به دست آورده بودند در زمان تعیین شده اعلان می‌کردند و در باره آرای مشکوک و غیرمعتبر براساس شکایات تیم‌های انتخاباتی و ناظرین انتخابات بعدا تصمیم می‌گرفتند.

نویسنده می افزاید:

برای مردمی که در روز انتخابات با هزاران خطر به پای صندوق‌های رای رفتند تا سرنوشت کشور را تعیین کنند و بستگان خویش را در همین راه از دست دادند، به هیچوجه قابل قبول نیست که آرا و سرنوشت شان قربانی بازی‌های سیاسی و کم‌کاری اعضای کمیسیون‌های انتخاباتی شود. مردم خواهان اعلان نتایج انتخابات هستند و برای آن لحظه شماری می‌کنند. ما در وضعیت حساسی قرار داریم و آینده کشور بستگی به تعیین سرنوشت انتخابات ریاست جمهوری دارد. هرگونه ضعف و کم‌کاری از سوی کمیسیون‌های انتخاباتی به منزله بازی با سرنوشت سیاسی و آینده کشور است.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی ماندگار که در سرمقاله ای تحت عنوان "پانی پت و شیوه ی مواجهه با آن" چنین نوشته است:

این روزها صفحات اجتماعیِ افغانستان پُر شده از نزاع و کشمکش بر سرِ انتشار بخش‌هایِ کوتاهی از یک فیلم هندی به نامِ «پانی‌پت» که در آن به نقشِ احمدشاه ابدالی از شاهانِ مملکتِ ما در جنگ‌های هند پرداخته شده است. این فیلم که با جلوه‌های ویژه و دیالوگ‌هایِ ظریف و هدفمند مطابقِ خوانش هندی‎ها از حملاتِ افغان‌ها بر هندوستان ساخته شده، در افغانستان پیش از نشر با واکنش‌های انبوهی مواجه شده است. به فرض آن‌که فیلم پانی‌پت از افغانستان و مردمش تصویرِ منفی ارایه کرده و به شخصیت قابل‌احترامِ احمدشاه ابدالی اهانت نموده و یا هم خوانشی وارونه از تاریخ ارایه کرده، پرسش این‌است که با چه میکانیسمی به آن باید پاسخ داد؟ اگر پاسخ این باشد که مردم افغانستان در صورتی که انتقادی بر آن فیلم داشته باشند، باید به آن بپردازند؛ اما بازهم سوال این‌است که چگونه باید به آن پرداخت؟

در پایان ماندگار می افزاید:

اگر قرار باشد که افغانستان به فیلم پانی‌پت پاسخ بدهد، باید این پاسخ به پشتوانۀ دانش و امکاناتِ سینمایی در قالبِ یک فیلم ارایه شود؛ چیزی که ما از آن بسیار محرومیم. این مسأله با همۀ تلخی نهفته در آن، یک نکتۀ فرصت‌ساز نیز دارد و آن این‌که: نخبه‌گان و دولت‌مردانِ افغانستان و جامعه به این درک برسند که دست‌یابی به صنعتِ سینما و فیلم‌سازی مطابق روایت‌های تاریخی و آرزوهای ملی، یکی از نیازهای اساسیِ ماست که باید با احیای سینمای افغانستان به آن پرداخته شود.