بی بند و باری های سیاسی، آیا انتخابات به  خیر ما تمام شد عنوان مطلبی از روزنامه ی صبح کابل است که در آن چنین آمده است:

هرگونه انتخابات در کشورهای دیگر با کمی و کاستی‌هایی همراه است و مشکلات خود را دارد؛ اما در وضعیت کنونی، یگانه مکانیزمی است که حداقل تضمین‌کننده‌ی مشارکت شهروندی، سرتاسری و عادلانه‌ی تمام افراد واجد شرایط می‌باشد. به باور یوسف رشید، رییس نهاد نظارت‌کننده از انتخابات، دلیل این که در افغانستان انتخابات درست برگزار نمی‌شود، دخالت سلیقه‌های سیاسی است که این روند را به بی‌راهه می‌کشاند

صبح کابل می افزاید:
 در بحران انتخاباتی، مسؤولان کمیسیون‌های انتخاباتی پارلمان گذشته و تیم‌های انتخاباتی مقصر اصلی این چالش‌ها استند که نمی‌توانند به شکل درست کار کنند. انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان به خیر مردم تمام نشد و دلیل آن این است که در دیگر کشورها، نتیجه‌ی انتخابات طی یک هفته اعلام می‌شود، مردم به زندگی عادی ‌شان برمی‌گردند و تغییرات مثبت را می‌بینند، قانون تطبیق می‌شود و رفاه، امنیت و ثبات شکل می‌گیرد؛ اما در افغانستان چندین دهه است که روال حکومت‌داری در هنگام انتخابات بدتر می‌شود.

و منافع علیای کشور را در نظر بگیرید عنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است:

سرانجام کمیسیون انتخابات، اشرف غنی را به عنوان پیروزانتخابات ریاست جمهوری اعلام کرد. این در حالی است که برخی از دسته‌های دیگر انتخاباتی از جمله دسته انتخاباتی ثبات و هم‌گرایی در برابر اعلام نتایج از سوی کمیسیون انتخابات واکنش‌های تند نشان دادند و این تصمیم کمیسیون انتخابات را کودتا در برابر دموکراسی تلقی کرده اند.

شب‌گذشته داکتر عبدالله رهبر تیم ثبات و هم‌گرایی همراه با رهبران دیگر این جریان سیاسی اعلام نتایج از سوی کمیسیون را مردود دانست و به هوادارانش اطمینان داد که از آرای پاک‌ آن‌ها دفاع خواهد کرد و در صورتی که مشکل حل نشود، آن‌ها حکومت خود شان را اعلام می‌کنند.

این اختلاف و موضع‌گیری‌های دسته‌های انتخاباتی اگر سبب درگیری‌های نظامی می‌شود، واضح است که در کشور دوباره حوادث سال‌های دهه هفتاد تکرار خواهد شد و در آن صورت تمام دست‌آوردهای هژده سال برباد خواهد رفت.

آرمان ملی می افزاید:

اختلافات دسته‌های انتخاباتی در حالی پس از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری به اوج خود رسیده است که مذاکرات صلح امریکا با طالبان در جریان است و گفته می‌شود که تا چند روز دیگر توافق‌نامه را هر دو جانب امضا می‌کنند که پس از توافق امریکا با طالبان باید مذاکرات میان افغان‌ها آغاز شود و هیأت مذاکره کننده باید از سوی حکومت افغانستان گماشته شود و یک اجماع نسبی در مورد گفت‌وگو با طالبان به وجود آید.

اما اگر درگیری‌ واختلاف میان دسته‌های سیاسی ادامه یابد و مشکل را از راه مسالمت آمیز و مذاکره حل و فصل نکنند، درآن صورت مذاکره با طالبان نیز تحت‌الشعاع همین اختلافات قرار خواهد گرفت و ممکن است افغانستان این فرصت پیش‌آمده را از دست بدهد.

و به سراغ روزنامه ی انیس می رویم که در تحلیلی تحت عنوان انتظار مهاجران افغان در پاکستان از اشتراک کنندگان نشست چهل سالگی میزبانی پاکستان چنین نوشته است:

مهاجران افغان که یک تعداد شان از ابتدا و آغاز جنگ های سیاسی و تحمیلی به خصوص تجاوز قشون سرخ شوروی وقت، مهاجر شدند و در پاکستان زندگی پرمشقت مهاجرت را سپری کرده اند  امروز اکثرشان صاحب فرزندان جوانی می باشند که با شنیدن نام کشورشان از زبان بزرگان خانواده های خود، امید روزی را می کشند که با تأمین صلح و امنیت به خانه وکاشانه آبایی خویش برگردند و در وطن و سرزمین خویش زندگی کنند و دیگر توانایی و قدرت کاری خویش را در خاک بیگانگان به مصرف نرسانند و برای شب و روز سپری کردن، بار گران مهاجرت را به شانه نکشند.

در پایان انیس می افزاید:

مهاجران افغان از این نشست که به خاطر بررسی زندگی مهاجران در پاکستان و با حضور سرمنشی سازمان ملل متحد آنتونیوگوتریش، صدراعظم پاکستان عمران خان و معاون دوم رئیس جمهور افغانستان استاد سروردانش تدویر یافت انتظار دارند که مانند دیگر تعهدات کشور میزبان در سایر نشست هایی که در قبال تأمین صلح و یا رفع مشکل مهاجران افغان در پاکستان ویا سایر کشور ها در حضور زمامداران ونمایندگان پاکستان برگزار شده است، فیصله های آن غیر عملی و بی نتیجه نباشد.