بررسی مطبوعات چاپ کابل 18 حوت 1398

زنان و روند صلح، بی تفاوتی تا مغز استخوان عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که  در آن چنین آمده است:

به‌نظر می‌رسد سخت‌گیری و تفسیر طالبان از اسلام و چگونگی میانه حکومت و جامعه نگران‌کننده‌تر از این نیست که ما دست روی آلاشه گذاشته‌ایم و کاری انجام نمی‌دهیم. چنین وضعی، امیدواری را اندک و ناامیدی از آینده‌ی حقوق زنان را بیش‌تر می‌کند. افغانستان برای نهادینه‌شدن برابری زنان راه درازی در پیش دارد. وضع موجود برای زنان ما را به‌عنوان یکی از بدترین کشورهای جهان برای زنان می‌داند، اما بی‌تفاوتی در برابر تحولاتی که قدم مهم آن میان طالبان و جامعه جهانی برداشته شده، و قدم مهم دیگر در راه است، می‌تواند به مراتب خطرناک‌تر از امروز باشد.

اطلاعات روز می افزاید:

هفته‌ها و ماه‌های بعدی فصل حساس و سرنوشت‌سازی برای زنان است. بی‌تفاوتی حامیان نظام جدید افغانستان اثرات منفی بر نتایجی که از گفت‌وگوهای صلح بیرون می‌شود، دارد، اما زنان پیش‌رو می‌توانند «پیروزی بی‌تفاوتی» را به «مسئولیت‌پذیری جمعی» تبدیل کنند. زنان پیش‌رو مسئولیت بیش‌تر از همه را دارند. از همین کارهای کوچک رسانه‌ای در افکار عمومی اگر شروع شود تا کارهای بسیار اثرگذارتر دیگر، انجامش ممکن است و نتایجش موثر.

و فعالان حقوق زن باید خود  ابتکار عمل را به دست بگیرند عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

وقتی فعالان حقوق زن در هیأت مذاکره با طالبان طالبان حضور داشته باشند، واقعیت‌های افغانستان کنونی روی میز مذاکره به درستی بازتاب خواهد یافت. کسی نمی‌تواند انکار کند که نقش زنان در روندهای سیاسی، ‌فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی افغانستان در ۲۰ سال گذشته بسیار تقویت شده است. زنان حضور پررنگ در دانشگاه‌ها، دیگر نهادهای آموزشی، رسانه‌ها و دستگاه برواکراسی کشور دارند. بخش خصوصی هم عاری از حضور زنان نیست. این واقعیت اجتماعی افغانستان کنونی است که باید روی میز مذاکره با گروه طالبان بازتاب یابد. فعالان حقوق زن باید این واقعیت را به همه‌ی شرکت‌کننده‌گان با دقت و وضوح تمام تشریح کنند. حضور زنان در نهادهای مختلف،‌ نیروی جدیدی خلق کرده است که اگر کسی در برابر حقوق و آزادی‌های زنان افغان قرار بگیرد، ناگزیر است با این نیرو مقابل شود. قدرت این نیرو باید در روی میز مذاکره توسط فعالان حقوق زن تمثیل شود.

هشت صبح می افزاید:

واقعیت دیگری که همه‌ی مخالفان حقوق و آزادی‌های زنان افغان باید آن را درک کنند، این است که کشورهایی موفق‌اند که به روند توان‌مندسازی زنان کمک کرده‌اند. کشورهای موفق زنان توان‌مند دارند. شما نمی‌توانید در وضعیتی که زنان توان‌مند نشده‌اند، یک اقتصاد کارا و مرفه ایجاد کنید. افغانستان توانا و مرفه وقتی ایجاد می‌شود که کشور به بازارهای جهانی وصل باشد و تولید نیازهای اساسی در داخل صورت بگیرد. در بیش‌تر کشورهای مسلمان‌نشین هم دولت‌ها برنامه‌های مدون برای توان‌مندسازی زنان دارند و هیچ گروهی نباید دین را وسیله‌ای برای در بند نگه‌داشتن زنان قرار دهد. وسیله‌سازی دین برای در بند نگه‌داشتن زنان، چیزی است که با واقعیت‌های افغانستان کنونی هم‌خوانی ندارند و هر گروهی که بر آن اصرار کند،‌ حتا اگر جنگ را هم برده باشد، سیاست را می‌بازد. این واقعیت‌ها را باید از این به بعد فعالان حقوق زن خود به مخالفان حقوق و آزادی‌های زنان توضیح دهند.

و به سراغ روزنامه ی افغانستان ما می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان زنان افغانستان و نگرانی از آینده چنین نوشته است:

قانون اساسی افغانستان به زنان حق برابر داده است و در مواردی تبعیض مثبت نیز در نظر گرفته است. در سال‌های گذشته که زنان از آزادی بیشتری کار و فعالیت و حضور در جامعه برخوردار بودند، نیروهای مدافع حقوق زنان در جامعه شکل گرفت که بر سر حقوق زنان ایستادند و مجادله کردند. نیروی عدالت طلب زنانه ظهور کرد، هرچند این نیروها نظام‌مند نبود و فعالیت‌های پراکنده داشت اما وجود و حضور آنان در جامعه خالی از فایده نبود. با اعتراف به این که خشونت‌ها در برابر زنان هرگز کاهش نیافت می توان گفت که  زنان در ولایات دوردست و مخصوصا در قلمروهای جنگی طالبان از محدودیت‌های بی‌شمار رنج می‌بردند. در مناطقی زنان سنگسار شدند، محکمه صحرایی شدند و شلاق خوردند. زنان در شهرها خیابان آزاری دیدند، در دفاتر کار و محل کار شکنجه شدند، در ارتش و پولیس ملی مورد بهره برداری جنسی قرار گرفتند و در تیم‌های ورزشی به جای پرداختن به ورزش با تقاضاهای جنسی رئیسان خود مبارزه کردند.

در پایان نویسنده می افزاید:
اکنون وضعیت زنان افغانستان از جای دیگر قابل نگرانی است. روشن است زنان افغانستان تاکنون در گفتگوهای صلح غایب بوده‌اند و یا به صورت نمادین در چند جلسه حضور داشته‌اند. در این جلسات از طالبان خواسته‌اند تا در مورد پذیرفتن یا نپذیرفتن جایگاه زنان و حقوق زنان در فردای پس از توافق صلح نظر دهند. طالبان نیز در جواب گفته‌اند که طبق قوانین اسلامی به زنان حق و حقوق قایل می‌شوند. این که طالبان از کدام قوانین اسلامی برای حقوق زنان حرف می‌زنند، هنوز روشن نیست.