بررسی مطبوعات چاپ کابل 7 ثور 1399
https://parstoday.ir/dari/radio/uncategorised-i107974-بررسی_مطبوعات_چاپ_کابل_7_ثور_1399
"منطق طالبان چیست" ، "سراسیمگی به‌سود کشور نیست" و "تسلط طالبان بررسانه های افغانستان"، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.
(last modified 2025-07-22T03:47:18+00:00 )
ثور 07, 1399 11:29 Asia/Kabul
  • بررسی مطبوعات چاپ کابل 7 ثور 1399

"منطق طالبان چیست" ، "سراسیمگی به‌سود کشور نیست" و "تسلط طالبان بررسانه های افغانستان"، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

منطق طالبان چیست عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است:
طالبان پیام آشتی‌جویانه‌ی حکومت افغانستان را مبنی بر آتش‌بس در ماه رمضان رد کردند. این گروه در توجیه کار خود گفته است که به عملی‌شدن توافق‌نامه صلح کم‌توجهی می‌شود. ظاهرا اشاره طالبان به رهایی زندانیان این گروه از زندان‌های افغانستان است. تاکنون حکومت افغانستان 550 زندانی طالب را رها کرده است. اما طالبان خواهان رهایی پنج هزار زندانی به یک‌بارگی هستند. یکی از دلایل اصلی که حکومت افغانستان نمی‌تواند یا نمی‌خواهد پنج هزار زندانی طالب را یک‌باره رها کند، موضوع وابستگی طالبان به خشونت است. واقعا رهایی پنج هزار جنگ‌جوی طالب در شرایطی که این گروه متکی به خشونت است، هیچ توجیه سیاسی- نظامی ندارد.
اطلاعات روز می افزاید:
به دلایل بسیاری زمان کاهش و دست‌برداشتن از خشونت فرا رسیده است. خشونت فضای صلح را در معرض خطر جدی قرار داده و باعث بی‌اعتمادی شده‌ است؛ بحران کرونا خطر بسیار بزرگی را متوجه مردم افغانستان کرده که هر نوع خشونت، ولو در مقیاس کوچک مهار این بحران را دچار مشکل می‌کند. این بحران امنیت ملی افغانستان را تهدید می‌کند. حملات خشونت‌آمیز طالبان در ماه رمضان به‌عنوان ماه رحمت الهی که بزرگ‌ترین فلسفه آن مهربانی و رحمت است، سازگاری ندارد. هوشمندانه این است که گروه طالبان با استفاده از این فرصت تفنگ‌ها را خاموش کند و به خواست مردم افغانستان و نهادهای بین‌المللی تن دهد. و گرنه پرسش اصلی سرجایش است که منطق طالبان از خشونت و کشتن در ماه رمضان، در آستانه صلح و در شرایط پاندمی کرونا چیست؟


و سراسیمگی به‌سود کشور نیست عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:
شیوع کروناویروس نشان داد که حکومت افغانستان حین وقوع بحران‌ دچار سراسیمه‌گی می‌شود. بی‌برنامه‌گی، ضعف مدیریتی و ناتوانی در تدوین برنامه‌های موثر به وضوح در کار حکومت مشاهده شده است. این سراسیمه‌گی می‌تواند بر وضعیت سیاسی،‌ اقتصادی و اجتماعی افغانستان تاثیرات جبران‌نشدنی به جا بگذارد.

متوقف ساختن بدون برنامه‌ی پروازهای داخلی، نمونه‌ی واضحی از سراسیمه‌گی دستگاه‌های حکومتی در امر مبارزه با کروناویروس است. شرکت‌های هوایی در افغانستان در حالی در ولایت‌های مختلف کشور اجازه برخاست و نشست نداشتند که موترهای بس مسافربری ماموریت انتقال صدها مسافر را برعهده گرفتند. هدف اصلی توقف پروازهای داخلی، جلوگیری از شیوع ویروس کرونا به ولایت‌های مختلف کشور بود.

هشت صبح می افزاید:

آبروریزی توزیع ۴٫۵ کیلوگرام گندم و خریداری ترموز چای با قیمت نجومی نیز بی‌تردید ناشی از سراسیمه‌گی کمیته‌های کاری‌ای بود که در زمینه مبارزه با کرونا کار می‌کنند. سراسیمه‌گی در پی شیوع کرونا ویروس تنها منحصر به بخش‌های اقتصادی نبوده است. نهادهای صحی نیز به همین ترتیب گرفتار بی‌برنامه‌گی‌های خودشان شدند. ارائه اطلاعات نادرست، تغییر و تبدیلی‌های غیر ضروری و عجولانه،‌ توزیع ناعادلانه منابع به ولایت‌ها، فرار بیماران از شفاخانه‌ها، بی‌برنامه‌گی در روند رسیده‌گی به بیماران، بی‌نظمی در شفاخانه‌هایی که برای بیماران مبتلا به کرونا خدمت‌رسانی می‌کنند، همه ناشی از سراسیمه‌گی در سکتور صحت افغانستان است.

 

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی آرمان ملی که در سرمقاله ای تحت عنوان تسلط طالبان بررسانه های افغانستان چنین نوشته است:

مولوی شینواری لوی سارنوال طالبان، سید اکبر آغا یکی از اراکین طالبان و صافی یک مبصر نوپیدا هر شب در تلویزیون طلوع و در 2 و 3 تلویزیون دیگر تحت عنوان امارت طالبان به تبلیغ سیاسی میپردازند و به نفع طالبان مصاحبه می نمایند وحتا از منشور طالبان حرف می زنند، به این ترتیب بستر را برای امارت اسلامی هموار و زمینه برای پیروزی طالبان در مذاکرات سیاسی آینده را فراهم می سازند.

درپایان آرمان ملی می افزاید:

البته این نتیجه روابط سعد مالک طلوع با مرداک یهودی آسترالیایی که مالک بزرگ‌ترین رسانه های جهان می باشد، است و این طور به نفع بریتانیا و پاکستان که حامی طالبان می باشند نشرات صورت می گیرد. جای تعجب است که اداره رسانه های حکومت، دفتر سخن‌گویان ریاست جمهوری و وزارت اطلاعات و فرهنگ خاصتاً کارشناسان واقعی سیاسی در برابر این نشرات خاموش می باشند، میدان را برای مولوی شینواری، سید اکبرآغا و صافی گذاشته اند. حال دیگر نمی توانیم ادعا کنیم که در کشور مستقل خود زنده گی می نماییم.