بررسی مطبوعات چاپ کابل 14 ثور 1399

"آیا بن بست سیاسی شکسته خواهد شد ؟" ، "روند صلح سردرگم کننده است" و "امریکا نمی خواهد دارای حکومتی قوی باشیم"، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

آیا بن بست سیاسی شکسته خواهد شد ؟ عنوان سرمقاله ی روزنامه ی  اطلاعات روز است که در ان چنین آمده است:

علی‌رغم خوش‌بینی‌های ارگ و سپیدار از دست‌یافتن به اصول توافق و پیشرفت‌های چشم‌گیر، این نگرانی وجود دارد که مذاکرات دو تیم بیش‌ازحد طولانی و فرسایشی شود. زیرا بعید به‌نظر می‌رسد ارگ طرح سپیدار را کاملا قبول کند. جزئیات طرح منسوب به سپیدار دربردارنده‌ی خواسته‌هایی است که در مقام عمل، صلاحیت غنی را به‌عنوان رییس‌جمهور محدود می‌کند. لغو ریاست اجرائیه کانون اصلی تبلیغات آقای غنی در کارزارهای انتخاباتی‌اش بود. او به هوادارانش می‌گفت که به تیم او رای دهند تا دست‌وپای رییس‌جمهور باز شود. بعید به‌نظر می‌رسد دوباره آقای غنی خود را در دام سازوکاری قرار دهد که ساحه صلاحیت‌های بی‌قیدوشرط او را محدود کند. در سوی دیگر، بعید به‌نظر می‌رسد ثبات و همگرایی بدون صلاحیت لازم اجرایی کوتاه بیاید. زیرا تیم داکتر عبدالله از پنج سال حکومت وحدت ملی عبرت گرفته‌ و می‌داند که با داشتن نقش تشریفاتی دیر یا زود به حاشیه می‌روند. تا حالا که عبدالله از خواست ایجاد سمت «صدراعظم اجرایی» به «صدارت اجرایی با محوریت صلح» کوتاه آمده، از سوی هم‌تیمی‌ها و هوادارانش به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفته است. بنابراین، شکاف میان خواسته‌های دو طرف عمیق‌تر از آن است که به‌نظر می‌رسد.

اطلاعات روز می افزاید:

اما روی دیگر سکه این است که ارگ و سپیدار سرانجام این تقابل را باید پایان دهد. برخورد مسئولانه با وضعیت جاری و درک اوضاع شکننده افغانستان کنارآمدن را راحت‌تر می‌کند. از این‌رو، مردم افغانستان منتظرند که خوش‌بینی‌ها راهش را به شکسته‌شدن بن‌بست سیاسی باز کند. نباید توافق در دام یک روند فرسایشی دیگر گرفتار شود. در سطح جهانی نیز کسی از وضعیت موجود حمایت نمی‌کند. پس تنها راه این است که نیروهای سیاسی کشور به توافق برسند. 

و روند صلح سردرگم کننده است عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

رفتار دوگانه و سیاست‌های دو‌پهلوی حکومت و طالبان، دسترسی به صلح را دشوار می‌سازد. از یک سو حرکات صلح‌جویانه‌ای مانند آزادسازی زندانیان دو طرف و از سوی دیگر افزایش جنگ در کشور، نشانه واضح بی‌اعتمادی میان دو طرف است. جست‌وجوی منافع سیاسی در میدان‌های جنگ، استراتژی نادرستی است. یک روز کاهش خشونت و روز دیگر افزایش آن، نشانه سردرگمی دو طرف است.

هشت صبح می افزاید:

در شرایطی که جهان ‌مصروف مقابله با کرونا است، چهره‌های سیاسی تاثیرگذار باید با میانجی‌گری، جلو از بین رفتن دست‌آوردهای نسبی صلح را بگیرند. حکومت و طالبان باید بپذیرند که مسیر اصلی رسیدن به صلح و عبور از بحران، گفت‌وگوی بین‌الافغانی است. دو طرف باید خشونت‌ها را در ماه رمضان کاهش دهند، از کشتار سربازان یک‌دیگر دست بردارند و با هم برای مقابله با ویروس کرونا و فقر ناشی از آن تلاش کنند.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی آرمان ملی که درسرمقاله ای تحت عنوان امریکا نمی خواهد دارای حکومتی قوی باشیم چنین نوشته است:

امریکا نمی خواهد در افغانستان حکومت قوی به قدرت برسد، چنانچه تا حال به این علت افغانستان بسیار ضعیف نگهداشته شده و حال می خواهند از لحاظ سیاسی ضعیف تر ساخته شود تا اهداف بریتانیا و پاکستان تطبیق و افغانستان قربانی انتخاب مجدد ترمپ بگردد.

در پایان آرمان ملی می افزاید:

امریکا نفاق را در انتخابات سال 2009 بین عبدالله و کرزی، در انتخابات 2014 بین غنی و عبدالله و در انتخابات اخیر بین غنی و عبدالله در حالتی به میان آورد که  قوانین تطبیق و نهادهای قانونی فیصله هایی را اعلام کرده اند  اگر تقلب واقعیت داشته باشد باید برای اثبات کار می کرد و به الغای انتخابات می پرداخت در صورتی که چنین نکرد باید نتیجه را حمایت می کرد .