بررسی مطبوعات چاپ کابل 21 ثور 1399

"مردم درخلا معلوماتی قرار دارند" ، "مردم مستحق شلیک نیستند" و "دولت افغانستان را در راستای پایان جنگ صادقانه یاری رسانید" مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

مردم درخلا معلوماتی قرار دارند عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است:

ارگ و سپیدار بر سر توافق سیاسی در حال مذاکره‌اند. معلومات زیادی وجود ندارد که توافق چگونه پیش می‌رود و در چه مرحله‌ای قرار دارد و در نهایت حاصل توافق چه خواهد بود. اما گمانه‌های سیاسی این است که دو طرف به توافق نزدیک شده یا دست‌کم مانع جدی که مذاکرات را به چالش بکشد وجود ندارد. احتمالا برایند این مذاکرات توافق بر سر ساختار حکومت مشارکتی باشد که در آن قدرت میان ارگ و سپیدار مساویانه تقسیم شود. برای همین این نگرانی از همین حالا مطرح است که ساختاری شبیه حکومت وحدت ملی روی کار آید. حکومت وحدت ملی یک تجربه ناکام بود. عدم پابندی طرف‌ها به توافق‌نامه سیاسی حکومت وحدت ملی باعث شد فرصت‌های زیادی در افغانستان ضایع شود. در فرجام پنج سال حکومت‌داری ناکام هیچ طرفی حاضر نبود مسئولیت این نابه‌سامانی حکومت‌داری را بپذیرند. ارگ و سپیدار هرکدام یکدیگر را مقصر می‌گفتند.

اطلاعات روز می افزاید:

توافق ارگ و سپیدار برای مردم افغانستان مهم است. مردم منتظرند که پس از یک بن‌بست طولانی سیاسی شاهد چه ساختاری در سپهر سیاسی افغانستان خواهند بود. برای همین این‌روزها مردم آن‌را با نگرانی دنبال می‌کنند. نگرانی مردم دو دلیل دارد: از یک ‌طرف معلومات کافی از آنچه در جریان است وجود ندارد و شهروندان افغانستان در خلاء معلوماتی قرار دارند. سخن‌گویان دو طرف نیز به رسانه‌ها معلومات لازم را نمی‌دهند. اطلاعاتی که در اختیار رسانه‌ها قرار می‌گیرند، بیش‌تر کلی‌گویی است. معلوماتی که رسانه‌ها از برخی افراد دخیل در مذاکره به‌دست می‌آورند، نمی‌تواند ابهام فضای موجود را برطرف کند. از طرف دیگر، مردم نگرانند که دوباره شاهد یک حکومت پرجنجال دیگری نباشند. زیرا تقلای رهبران حکومت در پنج سال حکومت وحدت ملی برای مردم ارمغانی نداشت.

و مردم مستحق شلیک نیستند عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین امده است:

حادثه دیروز شهر فیروزکوه مرکز ولایت غور یک تراژیدی بود. این حادثه، درست لحظه‌ای اتفاق افتاده که والی غور در حال صحبت با رییس‌جمهور غنی و معاون نخست او از طریق ویدیو کنفرانس بوده است. در همان لحظه، ۲۰۰ نفر از شهروندانی که نان می‌خواستند، هدف شلیک سربازان دولتی قرار گرفتند و عده‌ای از آن‌ها کشته و زخمی شدند. دیروز وزارت داخله با نشر اطلاعیه‌ای تاکید کرد که شماری از افراد مسلح در میان معترضان بودند و به سمت سربازان دولتی شلیک کردند. بدون تردید آن‌ها این اتهام را از آدرس مقام‌های محلی غور نقل قول کرده‌اند. این اتهام همیشه در مظاهره‌هایی که به خشونت کشیده می‌شود، توسط جریان‌های حکومتی بر معترضان وارد می‌شود. این اتهام بسیار کهنه و بی‌اثر شده است.‌ تمامی شاهدان عینی تاکید دارند که هیچ فرد مسلحی در میان معترضان نبوده است.کسانی که این اتهام را به معترضان پیوند می‌دهند، به ظاهر در صدد تبرئه‌ی خودشان هستند.

هشت صبح می افزاید:

حفاظت از غیرنظامیان برای حکومتی که میثاق‌های حقوق بشری و اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر را پذیرفته باید در اولویت باشد. لازم است که مقامات با شفافیت بیش‌تری عمل کنند و به گونه‌ی فوری نسبت به تخلفات مقامات محلی غور که منجر قتل معترضان و بدرفتاری آنان شده، رسیده‌گی کنند. معاون نخست رییس‌جمهور دیروز در صفحه‌ی فیس‌بوکش به خاطر ضعف مدیریتی مقامات محلی غور عذرخواهی کرد. عذرخواهی هیچ دردی را دوا نمی‌کند. هیأت حقیقت‌یاب باید هرچه عاجل نتایج بررسی‌هایش را به حکومت گزارش بدهد. حکومت باید برای جلوگیری از فاجعه‌های مشابه، عاملان این رویداد را مجازات کند. مجازات این افراد باید علنی باشد و گزارش آن با مردم و خانواده‌های قربانیان در میان گذاشته شود.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی انیس که درسرمقاله ای تحت عنوان  دولت افغانستان را در راستای پایان جنگ صادقانه یاری رسانید چنین نوشته است:

جنگ افغانستان یک جنگ نیابتی است و گروه های مخالف دولت، تحت هر عنوانی که می جنگند از سوی کشورهای بیرونی، تجهیز و تمویل می شوند، زیرا یگانه دلیل به درازا کشیدن جنگ و پیچیدگی روند صلح، دخالت کشورهای خارجی در امور داخلی و امنیتی افغانستان دانسته شده که ادامه این وضعیت، ابعاد جنگ را گسترده تر کرده و رسیدن به صلح و ختم جنگ را پیچیده‌تر ساخته، آسایش و آرامش را از مردم ما نیزسلب نموده است.

در پایان انیس می افزاید:

از این رو این مسئله اظهرمن الشمس است که ارابه جنگ افغانستان توسط گروه های مخالف نه، بلکه توسط کشورهای بیرونی که در پی تطبیق اهداف خود در این کشور اند، می چرخد، اگر کمک ها و حمایت این کشور ها نمی بود، این جنگ در کوتاه مدت خاتمه پیدا می کرد، اما امروز جنگ در افغانستان دیده می شود که به یک فرایند پایان ناپذیر مبدل گردیده و بخشی از زندگی و فرهنگ این سرزمین شده است.