بررسی مطبوعات چاپ کابل 25 سرطان 1399

"میثاق امنیتی ،امید و نگرانی" و" قربانی شدن غیر نظامیان همچنان ادامه دارد" و" اعطای رتبه ی مارشالی با طعم تحقیر و زور" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

روزنامه ی ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان میثاق امنیتی ،امید و نگرانی چنین نوشته است :

تبه‌کاری و ناامنی‌ها در سراسر کشور و بیش‌تر در کابل، کارد را به استخوان شهروندان رسانده است. شکی وجود ندارد که ادامه این وضعیت چهره‌ی حاکمیت نهادهای امنیتی را از این هم بیش‌تر مخدوش می‌کند. همین‌حالا بسیاری از شهروندان نهادهای امنیتی به‌ویژه پولیس را حافظ جان و مال خود نمی‌دانند. به این دلیل که پولیس تا کنون در تأمین امینت اجتماعی مردم ناکام بوده و شهروندان امیدی چندانی به نهادهای امنیتی در تأمین نظم اجتماعی ندارند. اما اصلی‌ترین امیدواری این است که طرح میثاق امنیتی که حکومت از آن به‌عنوان بزرگ‌ترین برنامه امنیتی خود نام می‌برد، ناشی از بیداری و احساس مسئولیت باشد. 

اطلاعات روز می افزاید : 

ستون فقرات طرح میثاق امنیتی همکاری رضاکارانه‌ی شهروندان با نهادهای امنیتی است. نام دیگر این طرح، برنامه مشترک امنیتی دولت و مردم است. اما در گذشته وجود فساد و همدستی برخی افراد پولیس با تبه‌کاران به اعتماد مردم صدمه جدی وارد کرده است. از نظر گفتمان سرمایه اجتماعی میان اعتماد و اطمینان رابطه‌ مستقیم وجود دارد. بنابراین، تا زمانی که شهروندان به پولیس و نهادهای امنیتی اعتماد نداشته باشند، اطمینان همکاری وجود ندارد. اسباب بی‌اعتمادی عملکرد ضعیف و آلوده به فساد نهادهای امنیتی است. از این‌رو، تا زمانی که رهبری نهادهای امنیتی دست پولیس و تبه‌کار را از یک کاسه بیرون نکشد، به‌دست‌آوردن اعتماد مردم کار ساده‎ی نیست که در نتیجه اطمینان همکاری وجود ندارد و این طرح با یک ستون فقرات شکسته و فقط تکیه بر نیروهای امنیتی به ‌جایی نمی‌رسد.

و قربانی شدن غیر نظامیان همچنان ادامه دارد عنوان سر مقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

گزارش جدید کمیسیون مستقل حقوق بشر از تلفات غیر نظامیان در شش ماه نخست سال ۲۰۲۰ نشان می‌دهد که در سال جاری جنگ هم‌چنان از غیرنظامیان به گونه روزانه قربانی گرفته است. بر اساس این گزارش که به گونه مقایسه‌ای تلفات سال ۲۰۲۰ را با سال ۲۰۱۹ بررسی کرده است، با وجود آن که در سال ۲۰۲۰ تلفات قربانیان ۱۱ درصد کاهش یافته است، اما هنوز هم به گونه میانگین روزانه ۱۶ غیرنظامی قربانی جنگ می‌شوند. این قربانیان شامل، مردان زنان و کودکان بوده‌اند.

هشت صبح می افزاید:

هنوز جناح‌هایی که در این گزارش به نقض حقوق بشری افراد متهم شده‌اند نسبت به این گزارش واکنشی نشان نداده‌اند. در روزهای آینده دیده خواهد شد که، این جناح‌ها هر کدام چه واکنش‌هایی نسبت به این گزارش نشان خواهند داد و تا چه حد به پیشنهادهای این گزارش وقع خواهند گذاشت.

جنگ از مردم قربانی گرفته است و مردم افغانستان حق دارند آنانی که این مصیبت‌ها را بر مردم تحمیل کرده‌اند روزی در برابر بازمانده‌گان قربانیان این جنگ‌ها پاسخ‌گو باشند. این رویه در بسیاری از کشورهایی که از منازعه عبور کرده‌اند اجرا شده است و در افغانستان نیز برای تامین عدالت باید اجرا گردد.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی صبح کابل که در تحلیلی تحت عنوان اعطای رتبه ی مارشالی با طعم تحقیر و زور چنین نوشته است:

دوستم –به گفته‌ی خودش-، دهقان‌زاده یا دهقان بچه‌ی بود که از قریه به شهر رفت و کارگر شد، از شهر به پای‌تخت رفت و افسر شد تا در نهایت معاون رییس‌جمهور، مارشال و به یکی از کاریزماتیک‌ترین رهبران تاریخ این سرزمین بدل شود. هیچ کسی و یا هیچ تیمی همیشه برنده نیست؛ اما مردم حس می‌کنند، مارشال دوستم مردی است که همیشه برنده است. مردم می‌گویند، دشمنانش بارها تلاش کردند او را بکشند که آخرینش همین چند سال پیش بود، بارها سعی کردند او را منزوی کنند؛ ولی نشد. نه با تفنگ، نه با جنرال ملک، نه با قیصاری و نه با ایشچی

در پایان صبح کابل می افزاید :

مارشال دوستم تحصیلات آکادمیک نظامی ندارد؛ ولی او در میدان جنگ آبدیده شده است. سیاست نخوانده؛ اما سیاست‌مدارن دورش می‌چرخند؛ متخصص علوم اجتماعی نیست؛ ولی فاصله‌ی بین او و مردمش وجود ندارد.رتبه‌ی مارشالی که به لحاظ قانون، بالاترین نشان نظامی در کشور است، باید توسط سرقوماندان اعلی قوای مسلح کشور –رییس‌جمهور- در مراسم مناسب و بزرگ، در کابل به مارشال کشور اهدا می‌شد؛ اما جشن اهدای رتبه و مدال در شهر شبرغان – مرکز ولایت جوزجان- برگزار شد. مراسمی که پر از حرف و حدیث بود. برگزار نشدن مراسم در کابل، خودش نوعی تحقیر و عدم ابراز رضایت نسبت به اهدای این مقام بود؛ ولی ظاهرا چاره‌ی جز دادن مقام مارشالی به دوستم و امضاء پای حکم آن نبوده است