بررسی مطبوعات چاپ کابل 30 سنبله 1399

"خواست های حداکثری را کنار بگذارید" و "امارت اسلامی طالبان نظام اسلامی به نظر نمی‌رسد، نیست" عناوین مهمترین مطالب امروز نشریان چاپ کابل است.

خواست های حد اکثری را کنار بگذارید عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:
یکی از مواردی که گفت‌وگوهای بین‌الافغانی را تهدید می‌کند، تقابل میان خواسته‌های طرفین است. این تقابل منجر شده تا با گذشت یک هفته از افتتاح گفت‌وگوهای دوحه، تاکنون این گفت‌وگوها به صورت رسمی و رو در رو آغاز نشو‌د. تاکنون تیم‌های تماس توانسته‌اند صرف بر سر مسایل تخنیکی، آن ‌هم بدون رسیدن به کدام نتیجه‌‌ی مشخصی، باهم حرف بزنند؛ به این معنا که گروه‌های تماس دو طرف حتا با گذشت یک هفته از افتتاح مذاکرات، هنوز هم بر سر چگونه‌گی برگزاری نشست‌های رو در رو توافق نکرده‌اند.

در روزهای اخیر گفته می‌شود که طالبان حتا بر سر نام جنگ افغانستان با هیات گفت‌وگو‌کننده اختلاف نظر داشته‌اند. واقعیت این است که گروه طالبان و حکومت افغانستان زمانی‌ که با خواست‌های حداکثری خود وارد گفت‎‌وگوها می‌شوند، به نتیجه رسیدن مذاکرات بسیار دشوار می‌شود. در این میان طالبان به دلیل حمایت‌هایی که از جانب برخی کشورهای منطقه با خود دارند، احساس می‌کنند موقف بالاتری نسبت به تیم مذاکره‌کننده حکومت دارند. آن‌ها طبیعتاً با خواست‌هایی وارد گفت‌وگو خواهند شد که پذیرفتن شماری از این خواست‌ها، برای تیم مقابل دشوار خواهد بود. برای به نتیجه رسیدن مذاکرات، طالبان باید از چنین روی‌کردی فاصله بگیرند. در عین حال تیم مذاکره‌کننده حکومت نیز تحت فشار افکار عمومی قرار دارد تا ارزش‌های دو دهه اخیر را حفظ کند.

هشت صبح می افزاید:

واقعیت این است که در جریان شش ماه گذشته و در مسیر آماد‌گی برای شرکت در گفت‌وگوهای صلح، حکومت افغانستان در بسیاری از موارد کوتاه آمده است. آزادی ۵۰۰۰ زندانی‌ای که در بدل خون نزدیک به ۱۰۰ هزار سرباز این نظام بازداشت شده‌ بودند، کار ساده‌ای نبود؛ به این معنا که حکومت افغانستان تا این‌جای کار توانسته است از برخی خواست‌های حداکثری خود بگذرد. به همین ترتیب در حوزه امارت نیز باید گفت‌وگو‌کننده‌ها، خواست‌های حداکثری خود را کنار بگذارند. آن‌چه برای مردم افغانستان اهمیت دارد، توقف جنگ است. موضوع مهم دیگر این است که طالبان باید قواعد بازی و در رأس آن انتخابات و دولت متکی بر اراده مردم را بپذیرند. از میان دو گروه گفت‌وگو‌کننده، گروهی که باید بیش‌تر تسامح کند، طالبان است؛ چرا که مردم در از زمان حضور این گروه در رأس حکومت در دهه هفتاد، خاطرات خوشی ندارند. این گروه باید با رفتارش ثابت سازد که متحول شده است. رهبران این گروه از ایجاد تحول در اندیشه‌ها و افکار خود حرف می‌زنند. رهبران این گروه می‌گویند که نسل سابق طالبان از بین رفته و موجودیت رسانه‌ها باعث شده تا تعریف‌شان از همه چیز و در همه‌ی عرصه‌ها تغییر یابد. این ادعای طالبان باید عملاً در جریان مذاکرات واضح شود. دیگر ممکن نیست که یک گروه با یک ایدیولوژی و با تکیه بر زور بتواند یک رژیم مستقر در افغانستان بسازد و همه را سرکوب کند. اگر چنین اتفاقی بیفتد، به این معنا است که جنگ در افغانستان پایان نیافته است. اگر طالبان با چنین روی‌کردی تصمیم گفت‎‌وگو داشته باشند، طبیعتاً گروه‌های دیگری پیدا خواهند شد تا در مقابل چنین اعمالی ایستاده‌گی کنند و در چنان وضعیتی، افغانستان سرگرم نبردهای تازه‌ای خواهد شد. در عین حال حکومت افغانستان نیز باید بپذیرد که طالبان و حامی‌شان یک واقعیت سیاسی – اجتماعی افغانستان هستند. هیچ جریانی نمی‌تواند آن‌ها را نادیده بگیرد، چنان‌چه طی ۱۹ سال گذشته و با خرج میلیاردها دالر، طالبان نه تنها ضعیف نشدند که هر روز قدرت بیش‌تری پیدا کردند.

و امارت اسلامی طالبان نظام اسلامی به نظر نمی‌رسد نیست عنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است:

سخنگوی طالبان در مصاحبه‌یی گفته است که گروه آن‌ها دو هدف را در افغانستان دنبال می‌کنند: یکی بیرون شدن نیرو‌های خارجی از افغانستان و دیگری اقامه یک نظام ناب اسلامی. وی ادامه داده است که با امریکایی‌ها توافق شده است که از کشور بیرون می‌شوند. ولی به قول وی رژیم دست نشانده هنوز در قدرت است و باید نظام اسلامی شکل بگیرد و برای تحقق آن نظام می‌جنگند و تن به آتش‌بس نمی‌دهند.

آرمان ملی می افزاید:

برعکس این موضع ونظر، برخی از اعضای هیأت مذاکره کننده از حفظ دستآوردهای دو دهه در کشور سخن می‌زنند و می‌گویند: طالبان در بدنه‌ی نظام شریک شوند، قانون اساسی را احترام کنند و آزادی‌های مدنی مردم افغانستان را بپذیرند و آن را قبول کنند.

اگر هر دو جناح مواضع ونظر شان را خط سرخ تلقی کنند و از آن‌ها عدول نه‌ورزند، نتیجه مذاکرات منفی خواهد بود و مذاکرات به بن بست مقابل خواهد شد.این در حالی ا‌ست که طالبان هم نمی‌دانند که نظام به اصطلاح اسلامی آن‌ها چگونه نظامی خواهد بود و نمونه‌ی آن در کشورهای اسلامی کدام است.