بررسی مطبوعات چاپ کابل 16 میزان 1399

"دولت را به پرتگاه نبرید" ، "پاسخ به نگرانی های منطقه یی" و "صلح افغانستان، حکومت همه چیز را در لفافه می پیچد"، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

دولت را به پرتگاه نبرید عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

پافشاری طالبان روی توافق‌نامه دوحه، بسیار معنادار است. آن‌ها می‌دانند که اگر چنان‌چه این توافق‌نامه مبنای مذاکرات قرار بگیرد، اولین موضوعی که برای بحث روی میز قرار می‌گیرد، رهایی کامل زندانیان طالبان و همین‌طور رفع کلیه تعزیرات علیه این گروه است. در گام بعدی، موضوعی که روی آن باید بحث شود، «نقشه راه سیاسی آینده افغانستان» است. پس از حصول توافق روی این موارد، موضوع «آتش‌بس دایمی و فراگیر» مطرح می‌شود. اعلامیه مشترک کابل – واشنگتن در حالی که با بخش‌هایی از توافق‌نامه دوحه دچار تعارض است، در کلیت پیرو همین توافق‌نامه است. توافق‌نامه دوحه و اعلامیه مشترک در مسایل مربوط به مذاکرات صلح، مخالف برنامه‌ریزی دولت برای تعیین مسیر مذاکرات است. دولت تلاش دارد تا حصول توافق نهایی صلح به عنوان دولت باقی بماند و پیش از هر توافق دیگری باید روی «آتش‌بس دایمی» موافقت صورت گیرد. البته این خواست و نیت عموم مردم هم است.

هشت صبح می افزاید:

بسیار خطرناک و مهلک خواهد بود که پیش از توافق روی موضوع «آتش‌بس دایمی»، کلیه تعزیرات موجود علیه طالبان رفع و تمام زندانیان این گروه از بند رها شوند. به همین شکل، مذاکره روی «نقشه راه سیاسی آینده افغانستان» بدون برقراری «آتش‌بس دایمی» برای دولت بسیار مرگ‌بار خواهد بود. هیأت مذاکره‌کننده دولت نباید با مبنا قرار دادن توافق‌نامه دوحه و اعلامیه مشترک، دولت کنونی را به پرتگاه سقوط بفرستد. بهترین کار آن است که نماینده‌گان دولت و طالبان روی گزینه دیگری و متناسب با واقعیت‌های عینی و منافع مشترک دو طرف به توافق برسند و مسیر مذاکرات را برای رسیدن به یک توافق مطلوب و منصفانه هموار کنند.

و پاسخ به نگرانی های منطقه یی عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است:

سفر عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی برای جلب حمایت از روند صلح افغانستان به هند حایز اهمیت است. موضع و عملکرد تلافی‌جویانه‌ی هند در روند صلحی که پاکستان بیشترین نقش را در آن دارد، می‌تواند بر مذاکرات تأثیر منفی بگذارد. واقعیت این است که سفر عبدالله به دهلی برای رفع همین نگرانی صورت می‌گیرد. هفته گذشته آقای عبدالله به پاکستان سفر داشت. تلاش‌ها برای خلق اجماع منطقه‌ای همزمان با مذاکرات صلح هرچند دیرهنگام، اما ضرور است. درواقع هنوز حکومت افغانستان نتوانسته خلای غیبت اجماع منطقه‌ای در روند صلح را پر کند. نیاز است که گام‌های اساسی برای خلق این اجماع برداشته شود. کشورهای تأثیرگذار بر روندهای امنیتی، سیاسی و اقتصادی افغانستان، نمی‌توانند بدون ابتکار دولت افغانستان این اجماع را زمینه‌سازی کنند. بنا‌براین نیاز است که کابل با اعتمادسازی با کشورهای منطقه در پی یک اجماع برای صلح و تلاش‌های سیاسی در سطح منطقه، روند صلح افغانستان را از گزند منازعه و مداخله دور نگهدارد.

اطلاعات روز می افزاید:

اگرچه مواضع و منافع کشورهای منطقه و همسایگان افغانستان در روند مصالحه‌ی کشور، دچار تشتت و اختلاف قابل توجه است، اما امکان ایجاد یک اجماع منطقه‌ای درخصوص روند صلح افغانستان وجود دارد. کافی است که دستگاه دیپلماسی افغانستان روایت «افغانستان آرام به نفع همه» را جایگزین حساسیت و خشم رقیبان همسایه کند. نیاز است تلاش اصلی اطمینان‌دهی به کشورها و قدرت‌های منطقه‌ای این باشد که افغانستان آرام به نفع همه است.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی صبح کابل که در سرمقاله ای تحت عنوان صلح افغانستان، حکومت همه چیز را در لفافه می پیچد چنین نوشته است:

حکومت افغانستان، مردم را از اتفاق‌های مهمی که تاثیر مستقیم بر زندگی شان دارد، ناآگاه گذاشته و سعی در پنهان‌کاری‌ای می‌کند که قبلا نیز، به دلیل عدم توجه به مردم افغانستان در گفت‌وگوهای امریکا با طالبان صورت گرفته بود. اتفاقا دلیل این همه پیچیدگی در گفت‌وگوها، میانجی‌گری‌هایی است که بین دو طرف مذاکره‌کننده قرار دارد.

در پایان صبح کابل می افزاید:
زمانی که کشورهای منطقه و قدرت‌های جهانی، بیش‌تر از همیشه در گفت‌وگوهای صلح افغانستان سهیم اند و حکومت نیز تلاشی برای آگاهی مردم از آن‌چه در جریان است، ندارد؛ گفت‌وگوهای صلح چه میان‌افغانی باشد چه نباشد، جز یک بازی پیچیده؛ چیزی نخواهد بود.