بررسی مطبوعات چاپ کابل 22 میزان 1399

"ناکامی حکومت در مهار جرایم جنایی،مردم از ابلاغیه ی طالبان امیدوار شدند" ،"روی میز چانه بزنید" و" طفل کشی یا تفاله کشی قاچاق اطفال توسط طالبان" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

روزنامه ی اطلاعات روز در سرمقاله ای تحت عنوان ناکامی حکومت در مهار جرایم جنایی،مردم از ابلاغیه ی طالبان امیدوار شدند چنین نوشته است:

نارضایتی اجتماعی از افزایش ناامنی‌، قتل، ترور و سرقت‌های مسلحانه در شهر کابل به حدی گسترده است که طالبان نیز می‌خواهد از این امر بهره‌برداری کند. طالبان گفته‌اند که برای مقابله با دزدان و مجرمان وارد عمل می‌شوند. هرچند در نفس امر، این ادعای طالبان پروپاگندای بیش نیست و رویکرد جنگ تبلیغاتی علیه حکومت دارد، اما واکنش شهروندان عمدتا به آن مثبت و ناشی از سر امیدواری بوده و نهایت درماندگی مردم را در برابر ناامنی‌های اجتماعی نشان می‌دهد.

اطلاعات روز می افزاید:

واقعیت این است که طالبان گروهی نیستند که شهروندان امید به خیر آن ببندند، زیرا گذشته تاریک حکومت طالبان و نزدیک به دو دهه جنگ و خشونت‌طلبی به خوبی ماهیت این‌ گروه را روشن کرده است. اما این‌که شهروندان به جای خندیدن به ادعای طالبان، به آن امیدوار می‌شوند، ناشی از درماندگی و ناامیدی از متولیان نیروهای تنفیذ قانون برای حراست از جان و مال‌شان از یک طرف و از طرف دیگر، از سر اعتراض به سازوکارهای ناکام امنیتی حکومت است. این وضعیت برای حکومت افغانستان همزمان با مذاکرات صلح پیامد سنگینی دارد.

و روی میز چانه بزنید عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

گروه طالبان با حمله بر شهر لشکرگاه، مرکز ولایت هلمند، بزرگ‌ترین حمله‌ی خود از زمان امضای توافق‌نامه‌ی دوحه در دهم حوت پارسال را به نمایش گذاشت. این حمله در حالی که مغایر تعهدات این گروه با جانب امریکا است، زنگ خطر جدی برای فرصت کنونی صلح نیز است. ساده‌ترین پیام حمله طالبان بر شهر لشکرگاه، این است که اگر دولت طبق توافق‌نامه‌ی دوحه با این گروه رفتار نکند، این گروه میدان جنگ را تخلیه نخواهد کرد. این در حالی است که دولت به رغم این فشارها و حملات، تصمیم قاطع دارد تا تن به توافق‌نامه‌ای که سهمی در تهیه و انعقاد آن نداشته است، ندهد. در نتیجه، گروه طالبان ممکن است با تکرار این خطای محاسباتی در آینده، ضمن نابود کردن فرصت کنونی صلح بین افغان‌ها، پای نیروهای خارجی را نیز مجدداً به میدان‌های جنگ باز کند.

هشت صبح می افزاید:

دولت و طالبان پس از نوزده سال جنگ، باید قدرت سیاسی یک‌دیگر را روی میز مذاکرات محک بزنند. میز مذاکره تنها جایی برای چانه‌زنی بر سر قدرت سیاسی و نظام سیاسی آینده است. جنگ به جز ادامه‌ی تباهی و ویرانی، سودی برای هیچ یکی از طرف‌ها نخواهد داشت و تغییری هم در معادلات دو سوی میز وارد نخواهد کرد. شکست مذاکرات و برچیدن بساط آن، تنها پی‌آمدی است که برای تکرار و ادامه‌ی این‌گونه حملات متصور است. در صورت وقوع این اتفاق، دولت و طالبان هر دو به سهم خود آسیب خواهند دید و از همه مهم‌تر تاوان به مراتب سنگینی نسبت به گذشته بر گرده‌های زخمی مردم افغانستان بار خواهد شد.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی راه مدنیت که در سرمقاله ای تحت عنوان طفل کشی یا تفاله کشی قاچاق اطفال توسط طالبان چنین نوشته است:

در دهم اکتوبر ۲۰۲۰، خبری درز کرد که ده کودک افغان از بدخشان توسط گروه‌های تروریستی به پاکستان برای آموزش مذهبی قاچاق شده‌اند. البته این یکی از صدها موردی می‌باشد که رسانه‌یی شده است.روزانه صدها تبلیغیِ گروه‌های مختلف، در روستاها و مساجد سمت شمال می‌گردند و کودکان را اغوا، خریداری یا می‌ربایند؛ بعد از زیر چشم خود ما، از قریه‌ها، گروه گروه به کابل و بعد به پاکستان می‌برند.

در پایان نویسنده می افزاید:

رسانه‌ها و نهادهای مدنی و اجتماعی باید آگاهی بیشتر پیدا کنند و متوجه باشند شکل جنگ و پالیسی تخریب دوام‌دار افغانستان، مسالۀ قابل چشم‌پوشی نیست. استفاده از کودکان یعنی دوام جنگ برای ده‌ها سال دیگر. یعنی اینکه برنامه‌های درازمدتی برای قربانی‌کردن افغان‌ها و سیاست‌های پول‌ساز و مافیایی منطقه‌یی است. باید معلوم شود که چه سازمان‌هایی پشت این وقایع پنهان شده و چه برنامه‌هایی در سر دارند.