بررسی مطبوعات کابل 16 عقرب

وحدت،  گمشده ی دولت وحدت ملی افغانستان

وحدت،  گمشده ی دولت وحدت ملی عنوان سرمقاله ی روزنامه ی انصار است که در آن چنین آمده است :

به رغم گذشت بیش از دو سال از حیات پر فراز و نشیب دولت وحدت ملی در افغانستان و وعده‌های عملی نشدۀ این دولت برای تأمین امنیت، بهبود وضعیت اقتصادی و مبارزه با فساد، هیچ اقدام مثبتی در جهت برون رفت از چنین مشکلاتی صورت نگرفته است.

افزایش اختلافات درونی دولت وحدت ملی نظیر اظهارات جنرال (عبدالرشید دوستم) معاون اول ریاست جمهوری افغانستان مبنی بر متهم نمودن دولت به قوم گرایی و ضرورت باز پس‌گیری آراء مردم و همچنین اعتقاد ( احمدضیاء مسعود) نماینده ویژه رئیس جمهور در امور حکومتداری خوب به عدم مدیریت و کنترل دولت در مبارزه با فساد اداری و قضایی نمود بارزی از جدال در میان رهبران سیاسی کابینه است.انصار می افزاید :

به نظر می‌رسد، دولت با هدف سرپوش گذاشتن بر کاهش پایگاه مردمی خود از یکسو و نادیده انگاشتن اختلافات درونی دولت از سوی دیگر، تاکتیک از پیش شکست خورده جذب نیروی امنیتی حامی کاخ ریاست جمهوری را دنبال می‌کند.

این درحالی است که اتحاد تنها راه برون رفت افغانستان از چنین شرایطی است. بنابراین تا زمانی که دولت برای عبور از مشکلات خود به راه‌حل‌ها و تاکتیک‌های کوتاه مدت تکیه نماید، چالش‌های اساسی آن استمرار داشته و نمی تواند پاسخگوی نیازهای مردم باشد.و نیروهای ارتش در محاصره وزارت دفاع در خواب  عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است :

این‌که ده‌ها تن از بستگانِ سربازانِ ارتش که در ولایتِ ارزگان خدمت می‌کنند، از مناطق مختلفِ افغانستان به کابل آمده و می‌گویند که عزیزانِ آن‌ها از چهار ماه بدین‌سو در محاصرۀ گروه طالبان قرار دارند و از حکومت وحدت ملی می‌خواهند برای نجاتِ این سربازان تلاش کند؛ نشان از عمقِ بی‌خبری و بی‌برنامگیِ نظامیِ حکومت دارد و در عینِ حال نشان می‌دهد که نهادهای امنیتی کشور وظیفه و رسالت‌شان را به گونۀ درست انجام نمی‌دهند.این مردمان در حالی به کابل آمده و خواهان شکسته شدن محاصرۀ فرزندان و بستگان‌شان شده‌اند که وزارت دفاع ملی محاصرۀ نیروهایش در ولایت ارزگان را تکذیب می‌کند. اما حتی اگر به نظر ‌رسد که ادعای وزارت دفاع برحق است و مردمانی که اعتراض کرده‌اند، گزارشِ نادرست می‌دهند، برای محکم‌کاری و اطمینانِ بیشتر می‌باید نهادهای امنیتی ما، خودشان را عیارتر سازند و فرزندانِ این سرزمین را در خطرِ محاصرۀ دشمـن قرار ندهند.

ماندگار می افزاید : متأسفانه وقتی وزارت دفاع ملیِ کشور می‌گوید که اصلاً چنین اتفاقی نیفتـاده و هیچ نیرویی در ارزگان در محاصرۀ دشمن قرار ندارد، می‌توان گفت که در پایتخت نیز گوشِ شنوایی برای رسیدگی به دادخواستِ این هموطنانِ دردمند وجود ندارد. مسلماً بغض و اندوهِ جمع‌شده در رخسارِ این عده و رنجِ سفرِ درازی که آنان متحمل شده‌اند، از صدقِ موضوع خبر می‌دهد. اما از آن‌جا که مسوولانِ وزارت دفاع در شعباتِ گرم‌ونرم جا خوش کرده‌اند، به‌راحتی قادر به تشخیصِ اوضاع و رؤیتِ اندوهِ بیکرانِ خانواده‌های سربازانِ به مهلکه‌افتـاده نیستند.این بی‌خبری و بی‌دردی در وزارت دفاع و حکومت موجود، در قدمِ نخست ناشی از ضعف رهبری در نهادهای نظامی و امنیتیِ کشور است و در قدم دوم، معلولِ به‌کار گماشته شدنِ افرادِ نالایق و بی‌تعهد در سمت‌های مهمِ مدیریتی ـ امنیتی. یقیناً اگر افراد صادق و مدبر در این نهادها گماشته نشوند، حال و روزِ مردم بهتر از این نخواهد شدیو به سراغ روزنامه ی افغانسان می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان تشدید تهدید ها علیه دولت وحدت ملی چنین نوشته است : آمار دقیقی از شمار جنگجویان مخالف دولت افغانستان وجود ندارد، همان گونه که در دیگر زمینه ها نیز آمار دقیقی در دسترس دولت افغانستان نیست، اما تخمین های کارشناسان ملل متحد در یک گزارش جدید نشان می دهد که که 45 هزار جنگجوی مخالف در افغانستان وجود دارند که بین 20 تا 25 درصد آنان خارجی می باشند. خارجی ها بیشتر مربوط به گروه القاعده می شود که در گذشته حضور داشته و از متحدان اصلی طالبان بوده و دراین اواخر روابط میان این گروه و طالبان گسترش یافته است. نویسنده می افزاید :

حضور ده ها هزار نیروی نظامی بین المللی، در نبود هماهنگی و استراتژی مبارزه علیه تروریزم بین المللی، در حقیقت شکست خود را تجربه می کند. جنگ و کار بدون استراتژی چیزی برای افغانستان به بار نیاورده است. اکنون جامعه جهانی و دولت افغانستان تقریبا در همان جایگاهی ایستاده اند که سالها قبل ایستاده بودند. ده ها هزار جنگجوی مسلح، در حالی می جنگند که جغرافیای جنگ نیز وسعت نگران کننده ای یافته است. امن ترین ولایات افغانستان حالا تبدیل به ناامن ترین ها و میدان جنگ های شدید میان نیروهای درگیر شده است.