بررسی مطبوعات کابل 11 ثور

سفر هیت پاکستانی را به فال نیک می گیریم

سفر هیت پاکستانی را به فال نیک می گیریم، عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ارمان ملی است که در آن چنین آمده است:

از چهارده سال به این سو مقامات بلند پایه  افغانستان و پاکستان  در اسلام آباد و کابل با همدیگر گفتگو های مفصلی داشته اند ولی به دلیل عدم صداقت پاکستان در اجرای مفاد گفتگو ها، نتایج مذاکرات تحقق نیافته است و این کار موجب بدتر شدن اوضاع در منطقه و روابط میان افغانستان و پاکستان گردیده است. همین اکنون سران طالبان در خاک پاکستان اقامت دارند و از سوی حکومت پاکستان مورد حمایت قرار می‌گیرند. کمپ های پرورش تروریست‌ها نیز در شهرهای مختلف آن کشور فعال است و در آن هزاران تن جنگجو آموزش می بینند و  به افغانستان اعزام می شوند تا جنگ در این سرزمین ادامه یابد و منطقه بی ثبات گردد.

 آرمان ملی می افزاید:

 افغانستان و پاکستان به عنوان دو کشور همسایه و مسلمان که دارای اشتراکات گسترده فرهنگی و علایق مشترک اقتصادی نیز هستند می توانند مانند کشورهای دیگر جهان در کنار همدیگر زنده گی خوبی داشته باشند و روابط شان دوستانه باشد و داد و ستد بازرگانی  و همکاری های سیاسی، فرهنگی و اجتماعی داشته باشند و همدیگر را در راستای ثبات یابی هردو کشور منطقه مدد برسانند. مردم افغانستان که از جنگ های نزدیک به چهار دهه آسیب های فراوان دیده اند، علاقمند برقراری صلح و ثبات در کشور خود و دیگر کشور های همسایه هستند، از این رو سفر هیأت پاکستان را به افغانستان به فال نیک می‌گیرند و آرزو دارند تا این روند ادامه یابد تا آغاز فصل جدیدی از روابط میان هردو کشور باشد و راه را برای رسیدن به صلح و ثبات در افغانستان و پاکستان هموار سازد.

و صلح و برادری در محور ارزش های مشترک ملی، عنوان سرمقاله ی روزنامه ی  افغانستان است که در آن چنین امده است:

یوستن حزب اسلامی به رهبری گلبدین حکمتیار به روند صلح یک گام ارزنده و مفید در راستای صلح و تقویت روحیه همپذیری و همدلی در میان مردم افغانستان است. مردم افغانستان نزدیک به چهل سال است که در آتش جنگ و نفاق داخلی می سوزند و این جنگ ها تلفات و خسارت های زیادی را بر آنان تحمیل کرده است. 
اینک بیشتر از یک و نیم دهه است که مردم افغانستان مشترکا تلاش می کنند، تا فضای صلح، امنیت و برادری در کشور حکمفرما شود و مسیر توسعه، پیشرفت و آبادانی کشور در پرتو وحدت و مشارکت اقوام و گروه های سیاسی، هموار گردد.

نویسنده می افزاید: 
مردم افغانستان به این درک رسیده اند که افغانستان در سایه نظامهای استبدادی و تک قطبی به امنیت و ثبات دست نخواهد یافت. عمر نظام های انحصارگرا، مشارکت ناپذیر و تک محور در افغانستان به پایان رسیده است. از اینرو زمان آن است که همه گروه ها و شخصیت های سیاسی کشور، برخی از اصول و معیارها را در دیدگاه ها و عملکردهای سیاسی خود رعایت کنند.

و به سراغ روزنامه ی ماندگار می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان گنده گویی های حکمتیار  چنین نوشته است:

آقای حکمتیار در یک گردهمایی در ولایتِ ننگرهار گفته است که چوکی و وزارت نمی‌خواهد اما حکومتِ قویِ مرکزی و غیرائتلافی می‌خواهد. او همچنین افزوده که در افغانستان نیاز به این‌همه حزب نیست و باید به دو یا نهایت سه حزب اکتفا کرد. آقای حکمتیار در این گردهمایی به‌صراحت تأکید کرده که مخالف حکومتِ ائتلافی است و دولت کنونیِ افغانستان نیز صبغۀ ملی ندارد.

در پایان ماندگار می افزاید: 
آقای حکمتیار از یک‌طرف می‌گوید که چوکی و وزارت نمی‌خواهد و به عبارتی، میلی به قدرت ندارد و از طرف دیگر، نسخه‌یی برای هرچه متمرکزشدنِ قدرت در افغانستان و نظامِ ریاستیِ موجود می‌ریزد. او درحالی بر شکسته‌شدنِ دولتِ ائتلافیِ موجود پای می‌فشارد که این دولت نیز به‌دلیلِ تمامیت‌خواهی‌های آقای غنی و روی کاغذ ماندنِ توافق‌نامۀ تشکیل آن، به سمتِ استبداد و دیکتاتوری خیز برداشته است.