بررسی مطبوعات چاپ کابل 24 ثور 1396

در حالي که مردم افغانستان انتظار دارند که با گذشت بيش از يک و نيم دهه از حضور جامعه جهاني و نيروهاي بين المللي در افغانستان، اوضاع امنيتي، سياسي و اقتصادي رو به بهبودي بگذارد...

روزنامه ی افغانستان در سرمقاله ای تحت عنوان افغانستان و سیاست پارادوکسیکال امنیتی چنین نوشته است :

در حالي که مردم افغانستان انتظار دارند که با گذشت بيش از يک و نيم دهه از حضور جامعه جهاني و نيروهاي بين المللي در افغانستان، اوضاع امنيتي، سياسي و اقتصادي رو به بهبودي بگذارد، اما واقعيت هاي سياسي و امنيتي و اظهار نظرهاي کارشناسان و مسؤلان نظامي کشورهاي مختلف همه ساله از بدتر شدن اوضاع افغانستان حکايت دارد. اکنون پرسش مهم براي شهروندان افغانستان اين است که مردم افغانستان تا به کي بايد قرباني رقابت هاي منفي کشورها بوده و با نام ها و عناوين گوناگون جنگ هاي خانمانسوز و ويرانگر نيابتي در افغانستان را تجربه کنند؟
جامعه جهاني با داعيه مبارزه باتروريسم و نابودي گروه هاي هراس افگن وارد افغانستان شد و بيش از صد هزار نيروي نظامي را به افغانستان فرستاد؛ اما اين جنگ به طولاني ترين و پرهزينه ترين جنگ براي آنها، پس از جنگ جهاني دوم بدل شد. 

نویسنده می افزاید :

علاوه بر این سياست هاي بين المللي و منطقه اي نيز نسبت به گذشته پيچيده تر گرديده و تعارض منافع بخصوص در خاورميانه و آسياي مرکزي شديدتر و آشکارتر شده است. از آنجايي که افغانستان در چهار راه استراتژيک کشورهاي آسيايي قرار گرفته، به عنوان يک گلوگاه مهم سياسي و اقتصادي همواره مورد توجه کشورهاي رقيب در منطقه و جهان بوده است.
ديد منفعت محور کشورها در واقع تعيين کننده رويکردهاي استراتژيک آنها در ارتباط با افغانستان مي باشد. اين که برخي کشورها منافع خود را در امنيت افغانستان جستجو مي کند و برخي ديگر نا امني و دوام جنگ را در راستاي منافع ملي شان تلقي مي کنند، ناشي از همان ديد منفعت محوري است که هر کشور به صورت مستقل و مجزا، مي خواهد از دستاوردهاي اين منطقه به نفع سياست هاي ملي اش استفاده کند.
اين دو پديده مهم بر وضعيت امنيتي کشور تأثير گذاشته و سازوکار امنيتي در افغانستان را با چالش مواجه کرده است.

و اسرار نشست چرخبال ها روشن شود عنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است :

روز شنبه بحث هاي داغی در مجلس نماينده گان در رابطه به نشست چرخبال ها انجام شد و نماينده گان فيصله کردند که  باید در ده روز آينده مسؤولان کشفي و استخباراتي به مجلس فرا خوانده شوند و آنها در مورد اين مسأله به پرسش هاي نماينده گان پاسخ بدهند که موضوع از چه قرار است و چگونه چرخبال هادر  ساحات زير نفوذ طالبان نشست کرده اند؟وزارت دفاع تا اکنون در رابطه به نشست چرخبال ها در شمال کشور اظهار نظر نکرده است و اين موضوع را نه  تأييد و نه  هم رد کرده است.

آرمان ملی می افزاید :

اگر امريکا طالبان را حمايت و تجهيز کند در آن صورت ، بازي در کشور مان بسيار پيچيده و ديالکتيکي مي شود. يعني امريکا هم در برابر طالبان مي جنگد و آنها را نابود مي سازد و هم از طالبان حمايت مي کند.

اگر اين شک به يقين تبديل شود، بعيد نيست که امريکا به نيروهاي ملي ما هم اجازه نخواهد داد که گاهي تروريستان را نابود سازند که اين امر و نهي شان به وسيله مهره هاي آنها در حکومت عملی خواهد شد.

زماني شايعاتي پخش گرديد که نيروهاي امنيتي افغانستان در کندز به حملات شان ادامه مي دادند، اما از مرکز به نيروهاي ملي اجازه پيشروي داده نشد و جنگ متوقف گرديد تا طالبان کاملاً از ميان نروند.با توجه به اين ملاحظات، بايد مسؤولان امنيتي کشور به اين رخداد ها و شايعات توجه کنند، اسرار را واضح و به پرسش هاي مردم پاسخ بدهند و بگويند در کشور شان چه مي گذرد و موضوع از چه قرار است؟

و به سراغ روزنامه ی ماندگار می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان دولت باید از جنگ فرسایشی عبور کند چنین نوشته است :

این روزها، وضعیت امنیتی شمال بحرانی است، از جمله قندوز و بدخشان، مورد تهاجم شدید طالبان قرار داشت و در نهایت، دولت موفق شد که بار دیگر طالبان را در این دو ولایت عقب بزند و امنیت را به شکل نسبی به این ولایت‌ها برگرداند صورت‌بندی قبض و بسط جنگ در این دو ولایت و نشان دادن نتیجۀ مطلوب، نشان از آن دارد که دولت فقط تلاش می‌کند به حداقل‌ها دل خوش کند و مردم را هم قناعت بدهد. چنان که وضعیت کنونی در این دو ولایت، سفیدنمایی محض و نتیجه‌گیری از توصیف اوضاع به نفع حکومت است و منطق آن هم ایجاب می‌کند. اما حقیقت ماجرا کم‌تر در این گزارش‌ها و خبرها مشاهده می‌شود. 

در پایان ماندگار می افزاید :

وخامت اوضاع در کشور تنها محدود به جنگ کنونی در قندوز و یا بدخشان هم نیست، سایر ولایت‌ها به‌شمول پایتخت، با مشکلات شدید امنیتی مواجه است و این‌همه می‌طلبد که دولت باید به جای مصروف شدن در جبهات پراکنده به فکری ایجاد یک راهبرد جنگی به هدف نتیجه گرفتن از جنگ جاری باشد و باید در برابر جنگ فرسایشی، راهبرد محاصره و سرکوب روی دست گرفته شود. تا زمانی که چنین وضعی شکل نگیرد، جنگ در قندوز و بدخشان و هلمند و جاهای دیگر وفتح و شکست، شکل دورانی به خود می‌گیرند و این برای نیروهای امنیتی ما فاجعه است.