بررسی مطبوعات چاپ کابل 9 جوزا 1396

"پیام ها و پیامد های نشست بروکسل"و"واقعیت جنگ تا دور نمای صلح" عناوین سرمقاله روزنامه های ماندگار و افغانستان است که در ادامه می خوانید:

روزنامه ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان "پیام ها و پیامد های نشست بروکسل" چنین نوشته است :

در نشست سران ناتو در بروکسل که یکی از مهم‌ترین بحث‌هایِ آن در مورد افغانستان بود، هیچ هیأتی از دولت وحدتِ ملی برای شرکت در این نشستِ مهم دعوت نشده بود.

بسیاری‌ها به این باورند که اختلافات میان سرانِ دولتِ موجود با ناتو، سبب اصلیِ این تصمیم بوده است.

گفته می‌شود که امریکا به عنوان یکی از مهم‌ترین اعضای ناتو، خواهان افزایش سربازانِ این کشور در افغانستان است.

موضوع اعزام سربازانِ بیشتر به جنگِ افغانستان هرچند در نشست بروکسل نیز مطرح نشد، ولی گفته می‌شود که دولت ترامپ همچنان به عنوان گزینۀ موثر در این جنگ از آن حمایت می‌کند و قرار است طی روزهای آینده که رییس‌جمهوری این کشور از سفر خاورمیانه‌اش دوباره به کاخ سفید برمی‌گرد، روی آن بحث کند.

ماندگار می افزاید :

در همین حال، نشست سران ناتو از فساد موجود در نهادهای امنیتی افغانستان نیز به‎ شدت انتقاد کرده و خواهان مبارزۀ جدی با این پدیده شده است.

به گفتۀ دبیرکل ناتو در این نشست، فساد مالی سبب می‌شود که قدرت دفاعی و تهاجمیِ نیروهای افغانستان به‌ شدت کاهش یافته و کمک‌های جهانی به این نیروها به هدر برود و یا در اختیار مخالفانِ مسلح قرار گیرد.

در سال‌های اخیر، گزارش‌های متعددی مبنی بر فساد گستردۀ مالی در نهادهای امنیتیِ کشور منتشر شده و این گزارش‌ها در مجموع از وضعیت نابسامانِ نهادهای امنیتی کشور پرده برداشته‌ اند بدون آن‌که واقعا توانسته باشند در جلوگیری از این وضعیت موثر واقع شوند.

دفاع از کشور  و مبارزه با طالب وانواع دیگر تروریزم، عدم موجودیت اراده قاطع در رهبری کشور در راستای نابودی دشمن می باشد.

آرمان ملی می افزاید :

با این همه قوای هوایی افغانستان باید صاحب تعداد بیشتر طیارات جت گردند.

قوای راهدار برای نظامیان، اشد ضرورت است. گزارش هایی در دست است که قلمرو هوایی کشور دیگر مصون نیست. طی هفته های اخیر گزارش هایی در دست است که هلیکوپتر های ناشناس در ولایت های بغلان، سرپل و غزنی در میان مناطق طالبان نشست کرده اند. این موضوع می تواند با نبود قوای راهدار در چارچوب نیرو های نظامی ما پیوند داشته باشد.از یاد نبریم که عملکرد غرب در شکل گیری دوباره طالبان نیز سوال برانگیز است. شاید جنگ افغانستان تا سال های درازی برنامه ریزی شده باشد که در هر صورت، نیرومندی نیرو های نظامی افغانستان سازنده است چون تنها این نیرو های خودی هستند که می توانند با نیرو های ترور و دهشت مقابله کنند.

و به سراغ روزنامه ی افغانستان می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان از "واقعیت جنگ تا دور نمای صلح"  چنین نوشته است :

افغانستان در حالی که طولانی ترین جنگ را سپری کرده است، اما تا هنوز دورنمای صلح در این کشور امیدوارکننده به نظر نمی رسد.

حال پرسش اصلی این است که بالاخره چه زمانی به این جنگ نقطه پایان گذاشته خواهد شد و چه وقت مردم افغانستان به صلح، امنیت و آرامش دست خواهند یافت؟ صلح و امنیت از اولویت های اساسی زندگی مردم افغانستان به شمار می رود؛ زیرا بدون امنیت، پیشرفت و توسعه ممکن نمی گردد و معضل همه جانبه فقر و بیکاری حل نمی شود.

در پایان نویسنده می افزاید :

مردم افغانستان می خواهند که صلح و امنیت در افغانستان برقرار شود و مخالفان مسلح دولت از طریق مذاکره و گفتگو با حکومت، اختلافات شان را کنند.

مردم هیچگاه نمی خواهند که جنگ به عنوان تنها راه حل مشکل افغانستان مطرح باشد و در برخورد با مخالفان تنها از گزینه جنگ و سرکوب نظامی استفاده شود.

جنگ تنها زمانی مشروعیت پیدا می کند که راه های صلح و مذاکرات سیاسی به بن بست رسیده باشد.