مروری بر مراقبات ماه مبارک رمضان(5)

ماه مبارک رمضان، ماهی استثنایی برای سیر و سلوک الی الله است. اما برای این سیر و حرکت بسوی قرب الهی باید فضایلی را کسب و رذایلی را از خود دور کرد. این رذایل را امام سجاد (ع) در دعای 8 صحیفه تحت عنوان معوذات، یعنی آن چیزی های که باید از آنها به خدا پناه برد، یاد کرده است که در ادامه مجموعه برنامه "مروری بر مراقبات ماه مبارک رمضان" به یاری خدا سعی خواهیم کرد بخش از آنان را در این مجموعه بیاوریم.

بر اساس برخی از روایات، ماه مبارک رمضان، اولین ماه سال نو است. لذا بر این باورند که اگر کسی ماه رمضان از افات مادی و معنوی به دور باشد، در تمام سال، سلامت و تندرست خواهد ماند. بنابراین کسانی هم که اهل بیداری و توجه هستند، قبل از ورود به این مهمانی بزرگ، در پی کسب آمادگی های روحی هستند، تا بتوانند از این فرصت ویژه بهترین بهره ها را ببرند. آنان همگام با کسب فضایل اخلاقی، خود را از خصلت ها و رذایل اخلاقی پاک می کنند.

یکی از این خصلت های زشت که مانع از مقبولیت روزه نیز می شود، هیجان حرص است. حرص به معنای شدت علاقه به چیزی است که می تواند ممدوح و یا مذموم باشد. پیامبر اکرم (بر طبق آیه 128 سوره توبه) نسبت به هرگونه خیر و سعادت و پیشرفت افراد امت اش عشق و علاقه وافر داشت و برای رسیدن به این هدف از هیچ گونه تلاش و فعالیتی خودداری نمی ورزید. حرص ممدوح پیامبر(ص)به سبب علاقه شدید او به نجات امت خویش است. اما آنچه که مذموم است "هیجان حرص" است، که باید از آن به خدا پناه برد. (اللهم انی اعوذ بک من هیجان الحرص)

هیجان حرص همان چیزی است که نفس انسان را تحریک می کند تا با شدت بیشتری جلو برود که این امر مستلزم تضییع و تضعیف حقوق دیگران و بی اعتنایی به احکام الهی است. از این روست که هیجان حرص زمینه سقوط انسان را فراهم می­ کند و انسان باید از آن به خدا پناه ببرد، و به جای آن قناعت را پیشه خود سازد.

یادمان باشد که پدرمان آدم با وسوسه شیطان و غلیان حرص مرتکب خطا شد. آدم به دنبال جاودانگی بود و شیطان برای فریب او از هیجان حرص او بر جاودانگی استفاده کرد، تا او پس از نهی از خوردن درخت ممنوعه، به سراغ آن برود. فرزندان آدم نیز از همین طریق فریب شیطان را می خورند. شیطان دنیا و لذت های فانی و زود گذر آن را برای آنان همیشگی جلوه می دهد. در حالیکه باید توجه کنیم که دنیا می رود و پایان می پذیرد و ما باید به دنبال چیزی باشیم که ماندگار و جاودانه است.