بررسی مطبوعات چاپ کابل 10 جوزا 1396

"افغانستان و مشکل دسترسی شهروندان به اطلاعات " ،" پروسه ی کابل چه پروسه ای است" و" افزایش اختلاف اتحادیه ی اروپا  و امریکا ، هر کسی به فکر خودش باشد"؛عناوین سرمقاله روزنامه های مهم امروز افغانستان است که در ادامه می خوانید :

افغانستان و مشکل دسترسی شهروندان به اطلاعات عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان است که در آن چنین آمده است :

در نظرسنجی تازه دفتر نی، نهاد حمایت کننده رسانه‌های آزاد افغانستان آمده است که از هر ده خبرنگار در این کشور 9 نفر در جریان دسترسی به اطلاعات با مشکلات رو به رو می‌شود.

حق دسترسی شهروندان به اطلاعات دولتی یک پدیده تازه در فرهنگ سیاسی و حقوقی افغانستان به شمار می رود. پیش از این اطلاعات عموما در دسترس حکومت بوده و شهروندان از دسترسی به اطلاعات دور بوده است. شاید یکی از دلایل دسترسی نداشتن مردم به معلومات دولتی این بوده که حکومت های پیشین ماهیت استبدادی داشته و نشر و پخش اطلاعات را به ضرر نظام استبدادی خود تشخیص می دادند.

 نویسنده می افزاید :

باتوجه به پیشینه تاریک حق دسترسی به اطلاعات در افغانستان، تصویب قانون حق دسترسی به اطلاعات گامی مهم در راستای تحقق حقوق اساسی شهروندان به حساب می آید. دسترسی به اطلاعات یکی از مهمترین شاخص های توسعه یافتگی به شمار می رود. از اینرو تصویب این قانون در توسعه و نوسازی کشور کمک می کند. نشر و پخش اطلاعات سطح آگاهی مردم را نسبت به مسایل ملی بالا می برد و سبب تقویت روحیه همپذیری و بهبود مناسبات اجتماعی و سبب مسؤلیت پذیری کارگزاران نهادهای دولتی می گردد.

روزنامه ی ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان پروسه ی کابل چه پروسه ای است چنین نوشه است :

پروسۀ کابل، نام نشستی‌ است که در تاریخ شانزده ماه جاری در کابل برگزار می‌شود. این نشست آن‌گونه که از نامش پیداست، به هدفِ دست یافتن به صلح پایدار از آدرس کابل و در خود کابل و تحت قیمومیتِ دولتِ افغانستان و به اشتراک چندین کشور برگزار می‌گردد.اما سوال اساسی این است که به‌راستی این پروسه می‌تواند برای افغانستان راهگشا باشد و کابل می‌تواند با راه‌اندازی پروسۀ کابل مسیری را بگشاید که منتهی به آوردنِ صلح در کشور شود؟

ماندگار می افزاید :

شاید در نشست کابل کشورهایی شرکت کننـد و تعهداتی برای آوردنِ صلح به افغانستان داده شود، اما تجاربِ گذشته مانند تجربۀ نشستِ شش دوره‌ ای قلب آسیا، نشست‌های چهارگانه، چهارجانبه و نشست‌های شش به‌علاوۀ یکِ امریکا به ما می‌گوید که تعهدات در رویِ ورق باقی می‌مانند و هیچ‌کدام در صحنۀ عمل تبارز نمی‌کنند.

حالا هم نشست کابل در انتظار یک چنان تجربه‌ ای است، مگر این‌که اول به یک سلسله تعهدات و برداشت‌های مشترک در سطح مناسباتِ داخلی دست یافته باشیم و گروه‌های سیاسی به یک آجندای ملی رسیده باشند و سپس بحثِ صلح و گفت‌وگو به‌خاطر آن از آدرسِ کابل برگزار شود.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی انصار که در سرمقاله ای تحت عنوان افزایش اختلاف اتحادیه ی اروپا  و امریکا ، هر کسی به فکر خودش باشد چنین نوشته است :

اظهارات صدراعظم آلمان مبنی بر اینکه دوران تکیه اروپا به دیگران پایان یافته موجی از ترس را در محافل امریکایی ایجاد کرده است.

آنگلـا مرکل اعلام کرد ( درطول چند روز گذشته من به این تجربه رسیدم زمانی که ما کاملا میتوانستیم به دیگران تکیه کنیم پایان یافته.) منظور مرکل از تجربیات چند روز گذشته اشاره به نشست سران ناتو وهمچنین نشست سران هفت قدرت اقتصادی جهان معروف به جی7 است که با حضور دونالد ترامپ رئیس جمهور امریکا برگزار شد.

در پایان انصار می افزاید :

اختلافات کاخ سفید با مهمترین شرکای اروپایی اش در حالی بالا گرفته است که برخی آمارهای رسمی بیانگر این است که اقتصاد امریکا در سه ماه اخیر با کاهش رشد اقتصادی روبرو بوده است.

وزارت بازرگانی ‏امریکا روز جمعه ‏گذشته اعلام کرد رشد ‏اقتصادی این کشور در ‏فاصله ماه های ‏‏جنوری تا مارچ  به یک ‏اعشاریه دو دهم درصد ‏رسیده است. حال آنکه ‏همین وزارت خانه قبلا ‏رقم هفت دهم درصد را ‏پیش بینی کرده بود. ‏

با این حال نمی‌توان (تاثیر منفی) تشدید اختلافات بین واشنگتن و اروپا را بر مناسبات تجاری دو طرف از نظر دور داشت. طبیعتا نابسامانی در مناسبات تجاری دو طرف، نابسامانی بیشتر اوضاع اقتصادی امریکا را به دنبال خواهد داشت.