بررسی مطبوعات چاپ کابل 14 جوزا 1396

"ملیشه های ارگ نفاق افگنی می کنند"،" گارنیزیون کابل و پیشگویی واقعیت بخش" و دشمن کیست" سرمقاله روزنامه های مهم چاپ امروز افغانستان است که در ادامه میخوانید :

روزنامه ی آرمان ملی در سرمقاله ای تحت عنوان "ملیشه های ارگ نفاق افگنی می کنند" چنین نوشته است :

روز جمعه تظاهرات گسترده یی در چهار راه زنبق با شرکت هزاران تن از اقشار مختلف جامعه به ویژه جوانان، راه اندازی شد. حکومت برای عقیم کردن این برنامه تدابیر شدیدی اتخاذ کرده بود و همه راه های منتهی به چهار راه زنبق را مسدود کرده بود ولی با آن هم هزاران تن خود را به میعاد گاه رسانیده بودند.

در این تظاهرات گسترده، مردم از اقوام مختلف از سراسر شهر حضور داشتند ولی با اندوه که نیرو های امنیتی در ساعات اولیه، خویشتن داری شان را از دست دادند و نیرو های گارنیزیون کابل و گارد خاص ریاست جمهوری این روند خودجوش مظاهره مردمی را به خشونت کشیدند.

در نتیجة این خشونت هفت تن از جوانان تحصیل کرده و برازنده شرکت کننده در مظاهره جان های شان را از دست دادند و شماری هم زخم برداشتند.

نیروهای دولتی با این اقدام عجولانه، قانون اساسی کشور را که به شهروندان کشور اجازه مظاهرات مسالمت آمیز را داده بود، زیر پا کردند و حرمت قانون را شکستند.

آرمان ملی می افزاید:

پس از این حادثه بود که ملیشه‌های ارگ، مظاهره چیان را لنده غر و لچک خطاب کرد و به این ترتیب افزون بر این که مرتکب جنایت بشری شده بود، به مردم توهین کرد و شماری هم به مظاهره چیان تهمت زدند که گویا همه از یک قوم و تبار هستند.

این اتهام برای آن وارد شده است تا جماعت گستردة مردم را بدنام کنند و با درز افگنی و نفاق در میان آنان، این جماعت را متفرق سازند و در میان مردم افغانستان دشمنی ایجاد نمایند.

حکومت افغانستان ضمن این که باید مسؤولان گلوله باری به مردم شرکت کننده و مراسم خاک سپاری شهید سالم ایزدیار در مظاهرات روز جمعه را شناسایی و به دادگاه بکشاند، باید از مردم پایتخت از بابت این فاجعه پیش آمده نیز عذرخواهی کند.

" گارنیزیون کابل و پیشگویی واقعیت بخش" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است :

پس از تظاهراتِ مردمیِ روز جمعه که توسط نیروهای امنیتی و قطعۀ محافظت از ارگ به خون و خشونت کشیده شد، فرمانده گارنیزیون کابل هشدار داد که راهپیمایان و تحصن‌کننده‌گان باید خیمه‌های اعتراضِ خویش را بردارند و از تجمعاتِ بیشتر در روزهای آینده پرهیز کنند، زیرا «دشمن» قصد دارد در میان اجتماعاتِ آن‌ها دست به انتحار و انفجار بزند.
این هشدار با توجه به تجاربِ قبلی و حساسیت‌ها و برخوردهای خشنِ حکومت با اعتراضاتِ مردمی، از همان لحظۀ نخست ترس‌ها و تردیدهایی را در اذهانِ عمومی برانگیخت و بسیار زود رنگِ حقیقت گرفت.

روز گذشته، در مراسم خاک‌سپاریِ محمدسالم ایزدیار، یکی از شهدای تظاهراتِ روز جمعه و فرزند آقای محمدعلم ایزدیار معاون اول مجلس سنا، سه انفجارِ انتحاری در میان جمعیتِ تشییع‌کننده به‌وقوع پیوست و در نخستین گزارش‌ها، ۷ تن به شهادت رسیدند و ده‌ها تنِ دیگر زخمی شدند.

به این ترتیب، پیش‌گوییِ گارنیزیون کابل درست از آب برآمد!

ماندگار می افزاید :
گارنیزیون کابل در گذشته نیز جنبش روشنایی را هشدار داده بود که برای پیش‌گیری از وقوع حملۀ انتحاری، تظاهراتش را سامان ندهد.

آن هشدار نیز به‌سرعت به واقعیت بدل شد و انفجاری مهیب در انبوه تظاهرات‌کننده‌گانِ آن جنبش، صدها تن را شهید و مجروح ساخت. از همان هنگام، این سوالِ بزرگ به میان آمد که: «چه رابطه‌یی میان هشدارهای گارنیزیونِ کابل و حملاتِ واقعیت‌بخش وجود دارد؟»
در آن زمان، این سوالِ بسیار جدی، متأسفانه در هیاهوها و معاملاتِ داغِ سیاسی خفه گشت؛ اما اکنون با حادثۀ روزِ گذشته این سوال چنان فربه شده که شاید بی‌پاسخ ماندنِ آن، با سرنوشتِ حکومت‌داریِ موجود گره بخورد!

و به سراغ روزنامه ی  افغانستان می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان "دشمن کیست" چنین نوشته است :

این روزها فضای نفرت پراکنی و نفاقی که به وجود آمده است، بسیار نگران کننده تر از وضعیت اضطراری است که دشمن به وجود آورده است. هر کسی دشمن را در همسایگی خویش و در درون کتله ای می جوید که روزگاری در تقابل با او قرار داشته است.

درپایان نویسنده می افزاید :

شعارها و رفتارهایی که در تجمعات مدنی و سیاسی صورت می گیرد نشانه های آشکاری از پراکندگی و تفرق اجتماعی  و نوعی دشمنی با همدیگر با خود دارد. در این میان آن کسی که همواره خود را در پشت شعارهای قومی، سمتی، مذهبی و جناحی پنهان می کند، دشمن اصلی است. این روزها کمتر کسی متوجه دشمن اصلی است و همه تلاش می کنیم که از همدیگر دشمنی غدار و ستمگر بسازیم.  
واقعیت این است که دشمن اصلی امروز افغانستان تروریسم بین المللی و کوری است که احساس می کند زمینه رشد و حضور آن بیش از هر جای دیگر در افغانستان فراهم است.