مروری بر مراقبات ماه مبارک رمضان(19)

 نَعُوذُ بِکَ أَنْ نَنْطَوِیَ عَلَی غِشِّ أَحَدٍ : خدایا به تو پناه می آوریم ا از این که در دل خیال فریب کسی را بپروریم

دل انسان مومن، مانند آینه زلال و شفافی است، که نور رحمت الهی بر آن می تابد، و نورش منعکس می شود، و به دیگران می رسد. هر چه ایمان شخص بیشتر باشد، جذبه نور الهی بیشتر، لذا قلب اش با صفاتر، نورانی تر، و نسبت به دیگران مهربان تر و خیرخواه تر است.

مومن در مواجهه با دیگران و در سیمای آنان، خود را می بیند، و بر همین اساس ، آنچه برای خود می پسندد، برای دیگران هم می پسندد. او به دنبال انجام کار خیر است. خیرخواهی مومن به صورت نیت و آرزو از قلب وی، جوانه می زند، و دامنه آن  به زبان و عمل کشیده می شود. لذا نگاه اش، قلم اش ، قدم اش و زبان اش همه برای دیگر مردم خیر و پر برکت است.

خیرخواهی از جمله حقوق واجب بین مومنین و دیگر انسان ها است. یعنی مومن می بایست چه در حضور و چه در غیاب دیگر مردم، خیرخواه آنان باشد. در مقابل خیرخواهی،  " غِشّ " که به معنی ناخالصی و خیانت است، قرار دارد،  که باید از آن به خدا پناه برد. "نَعُوذُ بِکَ أَنْ نَنْطَوِیَ عَلَی غِشِّ أَحَدٍ : خدایا به تو پناه می آوریم از این که در دل خیال فریب کسی را بپروریم."

غشّ؛ بد اندیشی و بدخواهی برای دیگران است که با پنهان‌کاری و خدعه و نیرنگ و فریب همراه می‌شود. غشّ نیز از دل آغاز می‌شود، و به هر اندازه ای که باشد، به همان اندازه روی نیت، آرزو‌ها و نگاه و زبان و رفتار انسان اثر بد می‌گذارد و عمدتاً هم در رفتار‌های اجتماعی، و معاملات اقتصادی خودش را نشان می‌دهد.

فطرت انسان، الهی است و از این فطرت رحمت و خیر می‌جوشد. اما غِش با فطرت، سر ناسازگاری دارد و با متن خلقت و جریان طبیعت و نظام جاری قوانین الهی هم ناسازگار است و هم تعارض دارد؛ لذا یک نوع بیماریِ به ‌شدت هلاک‌کننده است، که از آن باید به خدا پناه برد. پیامبر خدا درباره عوارض این بیماری مهلک می فرماید:" الا و من غش اخاه المسلم نزع الله برکه رزقه و أفسد علیه معیشه و وکله الی نفسه ؛ هر کس به برادر دینی خویش خیانت نماید، خداوند برکت را از روزیش برمی دارد و زندگیش را ویران می سازد و او را به خودش وا می گذارد و شفاعتی از او نخواهد شد."