بررسی مطبوعات 12 سرطان 1396

" دموکراسی با طعم حکمتیار" ،" بایستگی های صلح  در افغانستان" ، " گردنه ای سخت برای عراق پس از داعش" ،عناوین سرمقاله روزنامه های مهم چاپ امروز کابل است که در ادامه می خوانید:

دموکراسی با طعم حکمتیار عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که با محوریت ایتلاف جدید آقایان عطا محمد نور ، جنرال دوستم و محمد محقق در ترکیه چنین نوشته است :

موضع حزب اسلامی گلبدین حکمتیار در برابر ایتلافِ جدید نه‌تنها با قواعد بازی در یک نظام دموکراتیک همخوانی ندارد، بل ویژه‌گی‌های یک نظام استبدادی و خشونت‌گرا را نیز تشویق می‌کند. این حزب بدون در نظرداشت حق قانونیِ دیگران برای ایجاد ایتلاف و حرکت‌های مدنی، می‌گوید کسی که در نظام است، حق مخالفت با آن را ندارد.

چنین برداشتی به هیچ صورت با ارزش‌های یک نظام مردم‌سالار نمی‌تواند برابری داشته باشد. کسانی که در ترکیه با هم ایتلاف کرده‌اند، به عنوان سه حزب سیاسی هرگز نگفته‌اند که خواهان براندازی نظام اند.

ماندگار می افزاید :

کسانی را که آقای حکمتیار با تیغ انتقاد خود می‌خواهد از پا درآورد، یک‌ونیم دهه است که با تمام توش‌وتوانِ خود از نظام و ارزش‌های آن پاسداری کرده‌اند و با همۀ مشکلاتی که داشته‌اند، هرگز به روی نظام راکت و انتحاری نفرستاده‌اند.

شاید حزب اسلامی نداند که چنین اظهارنظرهایی نمی‌تواند گذشتۀ این حزب را از اذهانِ مردم پاک کند، ولی آنانی که طعم تلخِ دموکراسیِ حکمتیار را چشیده‌اند، به‌خوبی می‌دانند که موقف‌گیری‌های امروزِ او می‌تواند به چه حوادثِ خطرناکی بینجامد.

و بایستگی های صلح  در افغانستان عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان است که در آن چنین آمده است :

جنگ و صلح در افغانستان به تصمیم یک شخص و یا یک نهاد بستگی ندارد. جنگ و صلح  حتا از اراده و اختیار حکومت و مردم افغانستان و رهبران و هواداران گروه های مخالف مسلح دولت نیز بیرون است. یک و نیم دهه است که حکومت و مردم افغانستان در راستای برقراری صلح تلاش می کند، اما این تلاش ها نتیجه ا ی در پی نداشته است. جنگ در افغانستان ابعاد ملی، منطقه ای و بین المللی دارد؛ بنابراین ادامه و ختم جنگ به نحوه تعامل میان پرامترهای فوق قابل تصور می باشد.

نویسنده می افزاید:

 تا زمانی که هماهنگی و سازگاری میان سیاست های ملی، منطقه ای و بین المللی به وجود نیاید، راهکارها و راهبردهای صلح با مؤفقیت نخواهد انجامید.

از اینرو حکومت به خصوص دستگاه ها و ارگان های رسمی، باید روند صلح را در ابعاد ملی، منطقه-ای و بین المللی به پیش ببرند؛ واگذاری این مسؤلیت ها به شورای عالی صلح که هنوز تعریف روشنی از آن وجود ندارد، نوعی فرافگنی سیاسی از سوی حکومت تلقی می شود. حکومت نمی تواند به این بهانه، شکست در روند صلح را به شورای عالی صلح نسبت دهد و این شورا را آدرس جعلی برای توجیه شکست ها و ناکامی های دیپلماتیک خود قرار دهد.

و به سراغ روزنامه ی انصار می رویم که  در سرمقاله ای تحت عنوان گردنه ای سخت برای عراق پس از داعش چنین نوشته است :

شهر موصل مرکز ولایت نینوای عراق و آخرین سنگر رسمی تحت کنترل داعش، نهایتا پنجشنبه گذشته و پس از حدود هشت ماه درگیری شدید میان این گروهک تروریستی ـ تکفیری و نیروهای عراقی آزاد شد. این عملیات گسترده که از ۱۶ اکتبر ۲۰۱۶ با دستور حیدر العبادی نخست وزیر عراق کلید خورده بود، اگرچه با هزینه‌های زیاد مادی و معنوی برای ملت و دولت عراق همراه بود اما در نهایت به پیروزی بزرگی منجر شد که قطعا تغییرات عمده‌ای را در آرایش سیاسی و نظامی ماه‌هـای آینده منطقه به دنبال خواهد داشت.

این عملیات بزرگ که از همان ابتدا با توجه به حضور فعال نیروهای حشد شعبی، پیروزی اش مسجل بود گرچه با کارشکنی‌هـای بسیاری در داخل و خارج خاک عراق مواجه شد اما قاطعیت بغداد جلوی هرگونه خدشه به جریان اصلی عملیات را گرفت تا موصل در نهایت به دست خود عراقی‌ها باز پس گرفته و آزاد شود.

در پایان انصار می افزاید :

این اتفاق مهم البته به معنای پایان درگیری‌هـا در موصل نیست، اما آنچه مهم است اینکه دیگر هیچ منطقه‌ای تحت کنترل داعش نیست و همین مسئله ضربه مهلکی را بر پیکره تکفیری‌هـا وارد آورد،زیرا این شهر به لحاظ سیاسی و موقعیت جغرافیایی اهمیتی استراتژیک دارد.

از این پس تکفیریها دیگر نمی توانند همچون گذشته از فاصله جغرافیایی نزدیک میان موصل و بغداد، پایتخت عراق برای انجام عملیات‌هـای تروریستی در این شهر بهره برداری کنند. همچنین از دست دادن موصل، موجب ازهم پاشیدگی کامل روحیه و سازمان رزم آنها و دنباله‌هـایشان در خاک سوریه شده و آنها به خوبی میدانند که دیر یا زود پایتخت دیگرشان در رقه سوریه نیز به همین سرنوشت دچار خواهد شد.