بررسی مطبوعات 13 سرطان 1396

"حکومت به تقاضای مشروع معترضان پاسخ دهد" ،"و چرا ارگ از مردم می ترسد" و" افغانستان و ضرورت توسعه ی همکاری های استراتژیک اقتصادی"،عناوین سرمقاله روزنامه های مهم چاپ امروز کابل است که در ادامه می خوانید:

"حکومت به تقاضای مشروع معترضان پاسخ دهد" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است :

ديروز حکومت برخي از جاده هاي منتهي به ارگ رياست جمهوري را بسته کرده بود و نشان داد که مسؤولان همچنان از اعتراضات مردم مي ترسند و بيم دارند که مبادا آنان خود را به ارگ رياست جمهوري برسانند.

اعتراض کننده گان با دادن شعار و با به صدا درآوردن هارن موتر ها همچنان خواهان استعفاي رهبران حکومت بودند.

اما اعتراض کننده گان با خود داري از هر گونه هرج و مرج به نيرو هاي دولتي اجازه ندادند تا دست به اسلحه ببرند و يا شايد هم فشار هاي جامعه جهاني و انتقاداتي که مردم از عملکرد نيروهاي امنيتي در اعتراضات در ماه رمضان داشتند، سبب شد که آنان محتاطانه به مسأله برخورد داشته باشند.

آرمان ملی می افزاید :

عملکرد نيروهاي امنيتي در ماه رمضان در برابر اعتراض کننده گان درست و قانوني نبوده است. کشتار جوانان اعتراض کننده کار نهايت جنايتکارانه و  غير انساني بود و نشان داد که حلقه رهبري زعامت کشور راه نا درستي را در پيش گرفته است که به ديکتاتوري و خودکامه گي هاي بيشتر حکومت مي انجامد. ناديده گرفتن خواسته هاي اعتراض کننده نيز از سوي دولت کار پسنديده اي نيست.

رييس جمهوري کشور مي توانست براي خاموش کردن احساسات اعتراض کننده گان به برخي از تقاضاهاي مشروع آنان پاسخ مثبت دهد.

عدم توجه دولت به اين مسأله در حال و آينده وجاهت و پرستيژ نظام را در انظار مردم به سطح نازلي مي رساند که در آن صورت مي تواند مشروعيت آن را که بي آن هم آسيب پذير شده است، لطمه ای شديد بزند.

"و چرا ارگ از مردم می ترسد" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است :

بسیار جای تعجب است که ارگ ریاست جمهوری از جوان‌هایی می‌ترسد که قصد دارند اعتراض‌های مدنی را جانشین فرهنگِ جنگ و خشونت سازند! مسلماً آن‌ها قصد ندارند نظام را فرو بپاشند و به ارگ حمله کنند. هیچ کسی نمی‌تواند با اعتراض‌های مدنی، مثل تظاهرات و یا برپایی خیمۀ تحصن و یا هم آرن و آژیر موترها، ارگ را ساقط و دولت را سرچپه کند. اگر کسی هم قصدی برای برهم زدنِ دولت و ساقط کردنِ آن در کابل داشته باشد، به وسایل‌ و روش‌هایِ سخت و بُرنده متوسل می‌شود، نه اقداماتِ مدنی مثل خیمه و هارن موتر.
البته در این‌هم شکی نیست که برخی از سیاست‌مدارانِ خام‌باز و غیرمحبوب در تلاش اند که با استفاده از چنین حرکت‌هایی، خودشان را بار دیگر مطرح کنند که و هشدارهایی از همین آدرس صادر کنند که سراسر خودخواهی است و بس.

ماندگار می افزاید:

وقتی دولت می‌آید و مانع تحرکاتِ مدنی و خودجوشِ مردم می‌شود و یا با راه‌بندیِ خودساخته برای مردم مزاحمت خلق می‌کند به این امید که اعتراض‌ها را خاموش و فضای عمومی را آرام سازد، نتیجۀ برعکس می‌گیرد و مردم به مقاومت در برابرِ دولت ترغیب می‌شوند.
راه‌بندی‌هایی که دولت ایجاد می‌کند، به مراتب شدیدتر از راه‌بندانی است که چند جوان معترض به‌راه می‌اندازند. دولت یا این کار را از ترس انجام می‌دهد که این ترس نه منطق دارد و نه هم توجیه، و یا هم به دلایلی سیاسی آن را سامان می‌دهد که بازهم مشکلات و پیامدهای ناگوارش به خودش برمی‌گردد باید دولت و حکومت به‌جای هر بار بستنِ جاده‌ها با موانع کانتینری و یا هم با موانع واسطه‌یی و یا هم سرکوبِ خشن و قاتلانۀ اعتراضاتِ مدنی، به قانون احترام بگذارند و از ارزش‌های مدنی پاسداری کنند و اجازه دهند که مردم با استفاده از قانون و مقررات عرضِ اندام کنند و صدای اعتراض‌شان را در برابر دولت به شکل مدنیِ آن تبارز بدهند.

و به سراغ روزنامه ی افغانستان می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان "افغانستان و ضرورت توسعه ی همکاری های استراتژیک اقتصادی" چنین نوشته است :

افغانستان به خوبي مي داند تنها راه تبديل کردن افغانستان به يک جغرافياي سبز اين است که از ظرفيت هاي ژئوپوليتيکي و ژئواکونوميکي کشور استفاده شود و اين کشور جايگاه استراتژيکي خود را به عنوان چهار راه اقتصادي و تجارتي در منطقه بازيابد. 

در پایان نویسنده می افزاید : 
رويکرد حکومت وحدت ملي در جهت بهبود وضعيت اقتصادي براي ايجاد ثبات در افغانستان بسيار محرز است. رئيس جمهور براي تحقق سياست هاي اقتصادي کشور، توسعه مناسبات استراتژيک اقتصادي با کشورهاي منطقه را در اولويت قرار داده و تلاش مي کند تا از طريق توسعه همکاري هاي اقتصادي، افغانستان را از جغرافياي سرخ به جغرافياي سبز و از ميدان جنگ هاي نيابتي به عرصه همکاري هاي اقتصادي منطقه اي تبديل کند.