بررسی مطبوعات چاپ کابل 29 میزان 96

"تروریسم و فراموشی آن از جانب جامعه ی بین المللی" ، " مقصر اصلی وضعیت فعلی کیست" و" پیام خونین طالبان به مذاکرات صلح افغانستان"،عناوین سرمقاله روزنامه های مهم چاپ امروز کابل است.

تروریسم و فراموشی آن از جانب جامعه ی بین المللی عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان است که در آن چنین آمده است :

در هفته گذشته صدها تن از نیروهای امنیتی کشور جان باختند و صدها نفر دیگر نیز زخمی گردیده اند. این روند هم چنان ادامه دارد و متاسفانه دیشب یک حمله انتحاری بار دیگر بر یک مسجد در غرب کابل صورت گرفت که در آن ده ها تن از نمازگزاران به خاک و خون کشیده شدند.

در باره عوامل این گونه حملات، حامیان منطقه ای و بین المللی و اهداف تروریست ها سخن بسیار گفته شده است. همه می دانند که این حملات در کجا طراحی و به وسیله چه کسانی اجرا می شود. در باره ضعف نیروهای امنیتی و فقدان یک مدیریت صحیح و سالم امنیتی نیز بارها سخن گفته شده است. کشور ما در وضعیت بدی به سر می برد. هر روز حملات خونین از سوی تروریست ها صورت می گیرد. کشتار دسته جمعی تبدیل به یک امر عادی شده است.

اکنون هم مردم افغانستان از دشنام به مقامات حکومتی و تسلسل اخبار تلخ خسته شده اند و هم مقامات از صدور پیام تسلیت. این وضعیت ما است. اما پرسشی که اکنون مطرح می شود این است که چرا دولت افغانستان بیش از هر زمان دیگر تنها به نظر می رسد و از جامعه بین المللی هیچ صدایی بر نمی آید؟

نویسنده می افزاید : 

در طی یک سال گذشته بدترین و خونین ترین حملات تروریستی در افغانستان از سوی تروریست ها صورت گرفته است ولی نه شورای امنیت ملل متحد و نه همکاران و شرکای بین المللی هیچ واکنشی نشان نداده است. جامعه بین المللی تنها نظاره گر کشتار مردم افغانستان هستند و دیگر هیچ کاری انجام نمی دهند. در حالی که افغانستان به عنوان عضوی از جامعه بین المللی که به تمام کنوانسیون های بین المللی ملحق شده و هم چنین موافقت نامه های زیادی با کشورهای مختلف دارد. معروف ترین موافقت نامه امنیتی افغانستان با ایالات متحده بوده است که سه سال پیش به امضا رسید.

در آن به طور واضح مکلفیت هایی برای هردو کشور در نظر گرفته شده است. یکی از مهم ترین بندهای موافقت نامه مبارزه مشترک با تروریسم است. دولت افغانستان در طی دو سال اخیر مبارزه بی امان با تروریسم انجام داده است. در این مدت هم چنین بالاترین رقم تلفات را نیز متحمل شده است. اما همکاران بین المللی افغانستان آن گونه که باید در کنار افغانستان نه ایستاده اند.

و روزنامه ی ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان مقصر اصلی وضعیت فعلی کیست چنین نوشته است :

اگر دشمن در حمله به هدف‌های غیرنظامی موفق می‌شود، می‌توان برای آن توجیهی پیدا کرد و حداقل وضعیت را در ذهن شهروندان ماست مالی کرد؛ ولی چگونه می‌توان راه یافتن آن‌ها را به مراکز و پایگاه‌های نیروهای امنیتی توجیه‌پذیر ساخت؟

 ماندگار می افزاید :.

اگر مدیران کشور از توانایی لازم در امر مدیریت برخوردار می‌بودند به هیچ صورت اتفاق‌هایی از این نوع نمی‌افتاد. ای کاش به جای این همه افراد فوق تخصص کسانی مدیریت افغانستان را به دست می‌داشتند که از کمک‌های جهانی برای ایجاد تغییر در دسترخوان مردم می‌توانستند به بهترین وجه آن استفاده کنند. اگر مشابه اتفاق‌هایی که در پکتیا، غزنی و قندهار افتاد، در کشور دیگری می‌افتاد بدون شک در آن کشور حالا خیلی چیزها تغییر می‌کرد. شاید کسانی مجبور به استعفا می‌شدند، شاید کسانی راهی زندان‌ها می‌شدند و شاید آماده‌گی برای حمله به عاملان آن حالا آغاز شده بود. اما متاسفانه این اتفاق‌ها در کشوری افتاده که حتا در لحن اعلامیه‌های سران آن کشور در واکنش به این اتفاق ها هم هیچ تغییری دیده نمی شود.

و نگاهی می  اندازیم به روزنامه ی انصار که در سرمقاله ای تحت عنوان پیام خونین طالبان به مذاکرات صلح افغانستان چنین نوشته است :

حمله‏‌هـای هفتۀ گذشته طالبان که جان بیش از صدتن از نیروهای امنیتی در کشور را گرفت، سوال‎های زیادی را ایجاد کرده است؛ از جمله این‎که چگونه امکان دارد طالبان به این پیمانه از نیروهای امنیتی قربانی بگیرند؟. تنها در جریان سه روز، سه حمله تروریستی مرگ‎بار از سوی طالبان در ولـایت‌هـای پکتیا، غزنی و کندهار بر نیروهای امنیتی راه اندازی شدند. حمله‏‌هـایی که گفتۀ میشود جان‌هـای بیش از صدتن از نیروهای امنیتی را گرفتند و ده‎ها تن دیگر این نیروها را زخمی ساختند

در پایان انصار می افزاید :

 با تجهیز و تقویت نیروهای مسلح افغانستان و واگذاری تمامی عملیات‌هـای زمینی وهوایی به نیروهای افغانستانی و کاهش حضور نظامیان خارجی در کشور، و جذب طالبان در مذاکرات صلح و همچنین دعوت از سایر بازیگران تاثیرگذار در صحنه تحولات کشور شاید بتوان امید بیشتری به گفتگوهای صلح آتی در افغانستان داشت. گفتگوهایی که تاکنون به دلیل غیبت طالبان و همزمان استراتژی‌های اشتباه امریکا در افغانستان ناکام مانده است. در سوی دیگر، طالبان نیز اگر خودشان را افغانستانی میدانند و از همین کشور، باید دست از کشتار هموطنان شان بردارند و به روند صلح بپیوندند، تا بهانه‌ای برای حضور نظامیان خارجی نیز در افغانستان باقی نماند. طالبان این را نیز بدانند که با هر عملیات تروریستی شان و کشتار فرزندان این کشور، روز به روز در نزد افکار این ملت منفورتر از گذشته خواهند بود.