بررسی مطبوعات چاپ کابل 2 عقرب 96

" معمای نه چندان دشوار داعش در افغانستان " ، " از اعدام طالبان جنایتکار حمایت می کنیم " و" روز ملل متحد ، نقش سازمان ملل در افغانستان " ،عناوین سرمقاله روزنامه های مهم چاپ امروز کابل است.

" معمای نه چندان دشوار داعش در افغانستان " عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است :

این روزها درحالی‌که تروریستان و داعشیان گلیمِ غم را در هر گوشۀ افغانستان پهن کرده‌اند، اظهارنظرهای متفاوتی دربارۀ ماهیتِ حامیان و ایجادکننده‌گانِ این گروه در افغانستان شنیده می‌شود. تروریسمِ داعشی یا طالبانی در افغانستان، کلافی صدسر است که هر سرِ آن به دستِ یک بازیگرِ میدان وصل می‌باشد. همۀ آن‌هایی که این سرنخ‌ها را به دست دارند، در فضایِ بی‌اعتمادیِ ناشی از رقابت‌های کهنه و تازۀ خودشان می‌خواهند از تروریستان استفادۀ ابزاری ببرند و در این میان، افغانستان میدانِ گرمِ بُرد و باختِ آن‌هاست

ماندگار می افزاید :

دردناک‌تر این‌که: بازیگرانِ بیرونیِ طراز اول، علاوه بر طالب و داعش، در نظام و ساختار سیاسی افغانستان نیز کسانی را در مسیر بازی‌ِ خود به خدمت گرفته‌اند. با این حساب، می‌توان گفت: اولاً داعش و طالب و به‌طور کلی تروریسم در افغانستان، مخلوق و مولودِ تمامِ بازیگران و کارگردانانِ صحنۀ این کشور اند و در این‌باره هیچ دامنی منزه و پاک نیست. ثانیاً بازی ابزاری با تروریسم نه‌تنها برای افغانستان، که برای تمامِ بازیگران هزینه‌بردار و خطرآفرین بوده و حقیقتِ آن را می‌توانیم از انفجارهای پاکستان تا اعمالِ دهشت‌افکنانه در قلب اروپا درک و دریافت کنیم.

و روزنامه ی آرمان ملی در سرمقاله ای تحت عنوان " از اعدام طالبان جنایتکار حمایت می کنیم " چنین نوشته است :

چندین سال می شود که شمار زیادی از تروریست های خطرناک در زندان پلچرخی کابل در حالی مهمان ناخوانده دولت هستند که احکام محاکم ثلاثة کشور در مورد اعدام آن ها صادر گردیده است.

رییس جمهوری کشور محمد اشرف غنی به دلایلی که مردم آن را نمی دانند، فرمان اعدام این مجرمین تروریست پیشه که دست های شان به خون صد ها انسان بیگناه مردم و نیرو های امنیتی ما آلوده است را امضا نمی کند.

این کار در واقع بی حرمتی به خون پاک همه آنانی می باشد که به انواع گوناگون توسط این تروریست ها به شهادت رسیده اند ولی رییس جمهور با زیر پا کردن حرمت خون آنان، هنوز شاید همانند کرزی فرصت می طلبد تا آنان را از زندان ها رها کند تا بار دیگر حمام های خون راه اندازی کنند

آرمان ملی می افزاید : .

مردم توقع دارند که باید روند اعدام تروریست های موجود در زندان پلچرخی آغاز شود. اگر این روند آغاز نگردد، رخدادهای بیشماری در کابل و شهرهای دیگر کشور اتفاق خواهد افتاد.هیچ دلیلی مبتنی بر رعایت حقوق بشری نیز نمی تواند باعث گردد که دولت این مهمانان ناخوانده را که آدم کشان حرفه ای هستند، اعدام نکند.

آنها آدم های نا سودمندی هستند که جامعة ما را گرفتار مصایب و آلام بیشماری کرده اند و ترحم بر آنان از هر لحاظی خود ظلم کلانی بر مردمان این سرزمین می باشد – به همین دلیل - برای حقانی و دیگر تروریست ها اعدامی می طلبیم که سزاوار آن هستند.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی افغانستان ما که  در مطلبی تحت عنوان " روز ملل متحد ، نقش سازمان ملل در افغانستان " چنین نوشته است :

24 اکتوبر روز ملل متحد است. با توجه به اهداف سازمان ملل متحد و باتوجه به وظایف و مسؤلیت های این سازمان در قبال صلح و امنیت جهانی، آیا این سازمان در افغانستان به مسؤلیت های خود عمل کرده و نقش مؤثر و سازنده خود را به عنوان عالی ترین ارگان بین المللی برای تأمین صلح و امنیت، ایفا کرده است؟ نگاهی به روند فعالیت‌های دفتر نمایندگی سازمان ملل متحد د ر افغانستان-  یوناما - در یک و نیم دهه گذشته نشان می‌دهد که کارکرد سازمان ملل در سال‌های اول حاکمیت نظام جدید در افغانستان بسیار بیشتر از سالهای اخیر بوده است.

یوناما در حالی که در سال های اول، بیشترین فعالیت را درعرصه های گوناگون به عهده داشت در سال‌های بعد این نقش به تدریج کم رنگ شده و سازمان ملل متحد کم کم در حاشیه قرار گرفت.

در پایان نویسنده می افزاید :

اگرچه یوناما خود بر این باور است که نقش سازمان ملل نه تنها در افغانستان کاهش نیافته که طی سال های اخیر افزایش قابل ملاحظه ای داشته است؛ اما تعطیلی تعداد زیادی از دفاتر محلی یوناما و کم شدن بیش از نصف کارمندان این سازمان در افغانستان نشان می دهد که فعالیت یوناما در افغانستان نسبت به گذشته رو به تقلیل نهاده و از کارایی و نقش آفرینی اولیه بازمانده است.  امروزه نقش سازمان ملل در افغانستان را بیشتر در بخش های هماهنگی و نظارت از کمک ها و نیز کمک های بشردوستانه به مردم نیازمند و آسیب دیده افغانستان می توان شاهد بود. در حالی که این سازمان هنوز می تواند در عرصه صلح، امنیت و اعمال فشارهای سیاسی بر حامیان تروریسم در منطقه کارکرد قابل قبولی داشته باشد.