بررسی مطبوعات چاپ کابل 16 عقرب 1396

"حکومت باید پاسدار آزادی بیان در کشور باشد" و " شورای عالی صلح به درد نمی خورد" عناوین سرمقاله روزنامه های امروز افغانستان ما و هشت صبح است که شرح آن در ادامه میآید.

"حکومت باید پاسدار آزادی بیان در کشور باشد" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

به تاریخ 10 عقرب امسال نامه ای از سوی اداره "اترا" به شرکت های ارائه دهنده خدمات انترنت به رسانه ها درز کرد که در آن نامه اداره اترا از شرکت های ارائه دهنده انترنت در کشور خواسته بود تا شبکه های اجتماعی " واتساپ و تلگرام" را به مدت 20 روز مسدود کنند.

نویسنده می افزاید :پس از آن ارگ ریاست جمهوری نیز با صدور اعلامیه ای گفت: قانون اساسی، اصل آزادی بیان را تضمین کرده است و حکومت وحدت ملی متعهد به اجرا و پاسداری از ارزش های آن می باشد. در این اعلامیه آمده است که اخیراً خبرهایی در پیوند به مسدود شدن (واتساپ و تلگرام) به نشر رسیده که باعث بروز پرسش ها در اذهان عامه گردیده است. حکومت وحدت ملی به هیچ آدرس و نهادی اجازه مسدود نمودن هیچ یک از ابزارهای آزادی بیان را نمی دهد و موضوع منتشر شده اخیر مورد تعقیب و رسیدگی قرار می گیرد.حکومت و مردم افغانستان باید همگام و همکار بایکدیگر برای حراست و پاسداری از ارزش های دموکراسی و بخصوص آزادی بیان، تلاش کنند و به هیچ وجه زمینه و فرصت را برای افراد، گروه ها و نهادهای مخالف با دموکراسی فراهم نسازند. 

" شورای عالی صلح به درد نمی خورد" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین نوشته است :

شورای عالی صلح تبلیغ می‌کند که با یک استراتژی جدید به پیش می‌رود. واقعیت این است که در حال حاضر شورای عالی صلح هیچ نوع اثرگذاری‌ای ندارد. این شورا در وضعیتی که طالبان مصمم به دوام جنگ‌اند، چه به درد می‌خورد؟ 

 افغانستان نیاز به دیپلوماسی حرفه‌ای منطقه‌ای دارد. رهبران حکومت وحدت ملی باید با کشورهای منطقه صحبت کنند و این کشورها را قانع بسازند که فریب پاکستان و جنرال‌های حامی طالبان را نخورند. افغانستان باید راهبرد منطقه‌ای داشته باشد و دستگاه‌هایی مثل وزارت خارجه، شورای امنیت ملی و نهاد‌های دیگر، آن را تطبیق کنند. در این دیپلوماسی منطقه‌ای شورای عالی صلح هیچ نقشی نمی‌تواند داشته باشد.

هشت صبح می افزاید :شورای عالی صلح وقتی به درد می‌خورد که طالبان اذعان کنند که در جنگ پیروز نمی‌شوند و افکار سیاسی آنان تغییر کرده است. آن زمان شورای عالی صلح می‌تواند با رهبران طالبان بر مبنای قوانین و نظام حقوقی افغانستان، به نماینده‌گی از مجموع نهاد‌های دولت افغانستان، مذاکره کند.و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی ماندگار که در سرمقاله ای تحت عنوان راه های نرفته برای صلح چنین نوشته است:

تاکنون دولت افغانستان نشان نداده است که اراده‌یی برای ایجاد صلح دارد و نیز هیچ روش و میکانیزم نتیجه‌بخش برای دست‌یافتن به صلح تهیه نشده است.آنچه که تاکنون شورای عالی صلح و یاهم دولت افغانستان پیشه کرده است، شبیه به افسقالی میان دو گروه جنگ‌کننده بر سر یک مزرعه و یا هم نوبت آب است و یا هم جنگی میان ده بالا و ده پایان که باید چند موسفید و صاحب رسوخ جمع شوند و مشکلات را با یک ریشیفیدی حل کنند. به همین خاطر شورای عالی صلح بزرگ ترین قربانی را پرداخت؛ اما هیچ گامی برای گفت و گو برای صلح نگذاشت.

در پایان نویسنده می افزاید :

مهم‌تر از همه این است که جنگ افغانستان یک جنگ پیچیده است و طالبان هم به یک هویت بسیار پیچیده و گوناگون تبدیل شده اند. دست یافتن به صلح و حتا صحبت با چنین گروهی در حال حاضر از ناممکنات است. ممکن است که اتفاق‌هایی به عنوان مذاکره به نحوی بیفتد که به صلح منجر نشود.ما برای دست یافتن به پایان جنگ به ساختن راهبردهای دراز مدت و کوتاه مدت نیاز داریم؛ چیزی که تا کنون صورت نگرفته است. هنور روی اینکه چگونه باید در افغانستان صلح آورد کاری نشده است در حالی که راه‌های نرفته‌یی وجود دارد.