بررسی مطبوعات چاپ کابل 4 قوس 1396

"افشاگری بی موقع" ، "توپ ختم سرپرستی در زمین خانه ی ملت " و "افشاگری نبیل چه درسی به غنی می دهد "،عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

افشاگری بی موقع عنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است:

 دو تن از شخصیت های سیاسی کشور که هرکدام شان عهده دار وظایف مهمی در حکومت های کرزی بوده اند، افشاگری هایی کرده اند که مردم را شوکه کرده است.

این اظهارات بیشتردر مورد انتخاباتی بوده است که در سال دو هزار و چهارده صورت گرفت و مردم ما از آن خاطرات تلخی دارند زیرا تقلب گسترده ای در آن انجام شد که نتیجة انتخابات را به تنش کشید وبا مداخله امریکا که در افغانستان همه گپ ها را می زند؛ به پایان رسید.

آرمان ملی می افزاید :

حالا هر دلیلی که بوده باشد، هم رحمت الله نبیل و هم داوودزی که از این موضوع آگاهی داشته اند، کتمان آن یک غلطی فاحش است و بمثابه خیانت ملی تلقی می شود زیرا این موضوع سبب شد که نتایج انتخابات در کشور دستخوش جعل و تقلب گسترده شود که اثرات ناگوار آن وضعیت فعلی و حکومت یکه تاز و تمامیت خواهی است که نام وحدت ملی را با خودش یدک می کشد.

هم داوود زی و هم نبیل باید این موضوع را بالاتر از وظایف دولتی خود می‌دانستند و آن را در همان موقع به مردم خویش اعلام می کردند. رازداری آنان در این مورد می تواند یک گناه تاریخی دانسته شود و حالا که این راز به مردم ما اعلام شده است، بسیار بی موقع است و مردم کشور این گناه را برای‌شان نمی بخشند.

وطن و مردم بیشتر از مصالحی دانسته می شود که در آن شاید امریکا و یا افراد و اشخاص دیگر آزرده می شدند.

و توپ ختم سرپرستی در زمین خانه ی ملت عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

بدون تردید فرهنگ سرپرستی در طی سال های گذشته تاثیرات منفی زیادی در نحوه اداره و مدیریت کلان گذاشته است. اما باید به این نکته مهم نیز اشاره کرد که فرهنگ سرپرستی و پیامدهای منفی آن تنها مربوط به وزارت خانه ها و ادارات مرکزی نیست. بلکه در سراسر کشور و در تمام ادارات بخش عظیمی از اداره با سرپرستی و پلان های مبهم و نامعلوم اداره می شود. تا کنون هزاران بست در بخش های مختلف ادارات و کشور خالی است و یا با سرپرستی اداره می شود. در حالی که ما به لحاظ منابع بشری دارای کدرهای تحصیل کرده و متخصص و با تجربه در تمام عرصه ها هستیم. 

نویسنده می افزاید:

اکنون حکومت، هرچند دیرهنگام، به خواست های مکرر مجلس نمایندگان پاسخ گفته و 12 نامزد وزیر را معرفی کرده است که ادارات تحت مدیریت آن ها مهم ترین بخش سازوکار اداری کشور را تشکیل می دهد. اینک نوبت مجلس نمایندگان است که چگونه با این پدیده برخورد می کند. بدون شک اگر مجلس نمایندگان مانند جلسات عدم رای اعتمادی به وزرای استیضاح شده در سال گذشته برخورد کند، بدون شک بار دیگر کشور به سمت نهادینه شدن فرهنگ سرپرستی خواهد رفت.  اکنون توپ ختم سرپرستی در میدان خانه ملت است

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی ماندگار که در سرمقاله ای تحت عنوان افشاگری نبیل چه درسی به غنی می دهد  چنین نوشته است:

آقای نبیل با اعتراف‌های خود در مورد انتخابات سال ۱۳۹۳ هرچند حرف‌های تازه‌یی که بتوان ادعا کرد، کسی از آن ها خبر نداشته، بر زبان نیاورد؛ ولی به عنوان یکی از مسوولان طراز اول حکومتی در آن هنگام، می توان گفت که برگ تازۀ به تاریخ خیانت کاری و جعل این کشور افزود. این سخنان هرچند نا به‌هنگام مطرح شدند ولی با آن هم می‌توانند پرده از رخساره عدالت و دموکراسی در کشور که از سوی زمام داران و کسانی که خود مجری آن اند، بر می‌دارد. آیا این زمام داران انتظار دارند که افغانستان را در امن، عدالت و برابری ببینند وقتی که خودشان به چنین ارزش‌هایی خیانت ورزیده اند؟

در پایان ماندگار می افزاید:

بدون شک چنین رازهایی چنان گسترده و فروان اند که به محض لب باز کردن می‌تواند ستون‌های زیادی را بلرزاند. اما مهم اینجاست که بعد از چنین اعترافی چه اتفاقی پس از این قرار است بیفتد؟ آیا رییس‌جمهوری پیشین بازهم از تعهد و عشق خود به کشور سخن خواهد گفت و برای رسیدن دوباره به قدرت، برای برگزاری لویه جرگه سنتی لابی گری خواهد کرد؟ آیا رییس جمهوری فعلی هم چنین چیغ خواهد زد و از عدالت و قانون‌گرایی بی مثال خود مثال خواهد آورد؟ آیا آنانی که دم از آزادی‌های انسان و برابری او می‌زنند هم‌چنان پس از شنیدن این سخنان، به شعارهای همه روزه‌شان ادامه خواهند داد؟ اما آیا افشاگری‌هایی یک مقام بلندپایه حکومت دیروز، درسی برای مسوولان حکومتی امروز شده است، تا فکری برای تقلب و تزویر نداشته باشند.