بررسی مطبوعات چاپ کابل 2 دلو 1396

"کابل و کلیشه های خونین بی پایان"و "به سوال ها پاسخ دهید" عناوین سرمقاله روزنامه های هشت صبح و ماندگار است که در ادامه میخوانید:

روزنامه ی ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان "کابل و کلیشه های خونین بی پایان" چنین نوشته است :

حملات انتحاری و انفجاری در کابل، کلیشه‌ ایست که هر بار تکرارِ آن، مترادف با سوگِ بسیاری از خانواده‌ها و دلیلی برای کوچ و آواره‌گیِ بسیاری از شهروندان به بیرون از مرزهای این سرزمین است.
حکومت همواره با تقلیلِ شمار تلفات و ابعادِ حادثه می‌خواهد اوضاع را تحتِ مدیریت نشان دهد و خود را از بارِ ملامتِ افکار عمومی و بازخواست‌های احتمالی برهاند.
جای تأسف این است که این دروغ‌گویی و تحریفِ واقعیت‌‌ها توسط حکومت طی این‌ سال‌ها به یک استراتژی پوسیده و نخ‌نما بدل شده که نه مصلحتی را برای مردم و جامعه به بار می‌آورد و نه پنـد و تلاشِ مضاعفی را برای دولت و حکومت. این دروغ‌گویی را زمانی می‌توان «مصلحت» نامید که اراده‌یی صادق برای پُر کردنِ خلاهای امنیتی و جلوگیری از تکرار حوادث در ارکان عالیِ دولت به میان بیاید. ولی شوربختانه در سال‌های اخیر، همه شاهد هستیم که حوادث شبیهِ هم تکرار می‌شوند و ما از یک سوراخ بارها گزیده می‌شویم. در چنین حالتی، تخفیفِ تصنعی در آمار تلفات توسط حکومت، عملِ کبک‌گونۀ «سر به زیر برف کردن» را تداعی می‌کند؛ چون به غیر از حکومت، همه می‌بینند و می‌فهمند که شمارِ کشته‌گان و مجروحان چقدر است و افغانستان از نظر امنیتی در کدام حالت قرار دارد!

ماندگار می افزاید

.واقعیت این است که حکومت در مواجهه با این حملاتِ تکراری، جز انجامِ بدیهی‌ترین اقدامات و تاکتیک‌ها، کاری انجام نمی‌دهد و یا هم نمی‌خواهد انجام بدهد. به هوتل کانتیننتال شش سال پیش نیز حمله‌یی صورت گرفته بود. نکته‌ها و پنـدهای نهفته در آن حمله حکم می‌کرد که تمام منفذها و شیوه‌های ورودِ دشمن به هوتل سنجیده و مسدود گردد تا هیچ حملۀ دیگری در آینده بر آن انجام نشود. اما دو شب پیش بازهم چنان حمله‌‌یی صورت گرفت و نیروهای امنیتی در بیرون از هوتل، منفعلانه تجمع کردند و مهاجمان تا زمانی که مهمات در اختیار داشتند، به آتش‌باری و ویرانگری ادامه دادند.
و حملات انتحاری و پرسش هایی که بی جواب مانده اند عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که د در آن چنین آمده است :

حمله انتحاری بر هوتل انترکانتیننتال باردگر امنیت پایتخت را بر هم زد و ورق دیگری را در صفحه خونین تاریخ کابل به ثبت رساند. پس از حمله بر دفتر فرهنگی تبیان و منطقه مکروریان، حمله بر هوتل بین المللی کانتیننتال که در اثر آن حد اقل 19 غیر نظامی کشته و دهها نظامی و غیر نظامی دیگر زخمی شده اند، بزرگترین و پیچیده ترین حمله به شمار می آید.
نکته مهم در رویکرد بین المللی که اکنون به یک اجماع بدل شده این است که همه کشورها پی برده اند که ریشه ای بسیاری از ناامنی ها و خشونت ها در افغانستان در بیرون از این کشور قرار دارد. آمریکا، شورای امنیت و اعضای ناتو در چند ماه گذشته به صراحت اعلام کرده که پاکستان به پناهگاه امن تروریستان تبدیل شده و این کشور برخورد قاطع و یکسانی در برابر آنها ندارد.

نویسنده می افزاید :

حکومت باید توجه خود را بر پیروزی قاطع در جبهات جنگ متمرکز سازد و بر آزاد سازی مناطق مهم تحت کنترل طالبان و سایرگروه های تروریستی، تأکید داشته باشد. 
نکته ای دیگری که در این رابطه حایز اهمیت است، فداکاری، جانفشانی، ابتکار و سرعت عمل نیروهای امنیتی، پس از وقوع حادثه است، اما نقطه ضعف ما در این است که نهادهای کشفی و امنیتی، در شناسایی، تعقیب و جلوگیری از حوادث همواره ضعیف بوده و نتوانسته به موقع دسیسه های دشمن را خنثی سازند.
و نگاهی  می اندازیم به روزنامه ی هشت صبح که در سرمقاله ای تحت عنوان "به سوال ها پاسخ دهید" چنین نوشته است :

با آن که اطلاعات استخباراتی در مورد احتمال حمله به هوتل‌ها وجود داشت، چرا تدابیر جدی برای مقابله با یک حمله‌ی تروریستی احتمالی در انترکانتیننتال به اجرا گذاشته نشده بود؟ تروریست‌ها با استفاده از دو شیوه به ساختمان اصلی هوتل راه یافته‌اند، یا به صورت متعارف آمده‌اند، اتاق گرفته‌اند و بعد از شناسایی خلاهای امنیتی و ساخت‌وبافت با وسایطی که آشپزخانه‌ی هوتل را اکمال می‌کنند، خود را با بمب و گلوله مجهز کرده‌اند، یا این که در تدابیر حفاظتی ازساختمان هوتل خلایی وجود داشته است که تروریست‌ها با شناسایی آن خلا، از راه عقب به ساختمان اصلی هوتل راه یافته‌اند.

در هر صورت در تدابیر امنیتی کوتاهی وجود داشته است. اگر تدابیر امنیتی جدی و کامل به اجرا گذاشته می‌شد و تمام وسایطی که به هوتل رفت‌وآمد داشتند بازرسی می‌شدند، کسی نمی‌توانست مواد منفجره به هوتل منتقل کند.

در پایان نویسنده می افزاید :

گفته می‌شود که قرارداد تأمین هوتل انترکانتیننتال چند هفته پیش به یک شرکت امنیتی خصوصی داده بود. 

آیا شرکتی که برنده‌ی قرارداد امنیتی هوتل انترکانتیننتال شده بود، تمام ظرفیت‌های تخنیکی و حرفه‌ای لازم برای حفاظت از اینهوتل را داشت؟

در گزارش‌های رسانه‌ها آمده است که تروریست‌ها از «بمب مایع» در حمله‌ی تروریستی به هوتل استفاده کردند. 

یک احتمال این است که این بمب‌های مایع زیرپوشش بوتل‌های آب معدنی به داخل هوتل انتقال یافته باشند.آیا شرکت امنیتی‌ای که قرارداد حفاظت از انترکانتیننتال را دارد ظرفیت تخنیکی و حرفه‌ای لازم برای شناسایی «بمب مایع» را در اختیار داشت؟ آیا مقام‌هایی که روند سپردن مسوولیت‌های امنیتی هوتل انترکانتیننتال به یک شرکتخصوصی را مدیریت کردند، به این مسایل توجه کردند یا این که کلوخ گذاشتند و از آب گذشتند؟