بررسی مطبوعات چاپ کابل 21 حوت 1396

"وفاق ملی چشم اندازی برای امروز و فردای افغانستان" ،" پاکستان همکاری نمیکند" و" پارادوکس صلح امریکا با کوریای شمالی" ، عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

وفاق ملی چشم اندازی برای امروز و فردای افغانستان عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

امروز قرار است نشستِ مهمی در کابل زیر نامِ «وفاق ملی» دایر شود. این صدا درحالی بلند می‌شود که افغانستان شاهد اوج‌گرفتنِ نفاق‌های قومی و اختلاف‌های زبانی است که از طرفِ دستگاه رسمی کشور مهندسی و مدیریت می‌گردد. در چنین اوضاعی که فضای اجتماع و سیاستِ ما را ویروسِ نفاق و شقاق اشباع کرده‌، وفاق ملی می‌تواند نسخه‌ ای درمان‌بخش برای درد‌هایِ کهنه و تازه‌ ای باشد که جامعه را در آستانۀ سقوط و بربادی قرار داده است.
این مجلس درحالی دایر می‌شود که کارنامۀ دولت‌داریِ آقای غنی به‌دلیل سیاست‌های تبعیض‌آمیز و حرکت‌های نفاق‌افکنانه مورد انتقاد همۀ جریان‌ها قرار گفته است.

ماندگار می افزاید :

امروز پشه‌یی و تاجیک و هزاره و پشتون و نورستانی و ازبیک و بلوچ و تک‌تکِ قومیت‌ها در کشور، همه در تلاشِ آن اند که همزیستی و همدیگرپذیریِ مردم، فدای ملی‌گرایی‌هایِ کاذب و جعلیِ حلقاتی در ارگ و حکومت قرار نگیرد که فقط و فقط می‌خواهند با ایجاد نفاق و شقاق و انحصار بیشتر، منافعِ تیمیِ خودشان را برآورده سازند. به همین دلیل، امروز نخبه‌گان و رهبرانِ سیاسی و ملی کشور، در یک نشستِ مردمی در کابل گردهم می‌آیند تا شرایطِ موجود را بررسی و در برابر آن، یک موضعِ واحد اتخاذ کنند.

و پاکستان همکاری نمیکند عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

اگر پاکستان به واقع می‌خواهد که تلاش‌های سیاسی برای ختم جنگ افغانستان نتیجه بدهد، بهتر است که خود پا پیش بگذارد و رهبران طالبان را زیر فشار بگیرد تا به جای توجه روی جنگ، به تلاش‌های سیاسی برای مذاکره تمرکز کنند.
اما تمام نشانه‌ها حاکی از آن است که پاکستان در پی اعمال فشار بر رهبران طالبان برای کمک به تلاش‌های سیاسی نیست. دیروز رسانه‌ها گزارش دادند که اسلام‌آباد مولوی احمدالله مطیع، یکی از رهبران طالبان را از زندان رها کرده است. این شخص عضو شورای کویته بود و سال گذشته پاکستان به دلایل نامعلوم او را بازداشت کرده بود. این شخص مسئول جلب و جذب نیرو برای طالبان بود. 

هشت صبح می افزاید:

انتظار می‌رفت که پاکستان با اعلام طرح صلح از سوی افغانستان، پا پیش بگذارد و فشارهای بیشتری بر رهبران طالبان اعمال کند تا آنان به جای جنگ به تلاش‌های سیاسی فکر کنند. اما رهایی مسئول جلب و جذب طالبان از زندان نشان می‌دهد که ارتش پاکستان نه تنها اینکه بر رهبران طالبان اعمال فشار نکرده است، بلکه آنان را بیشتر از گذشته به تداوم جنگ و رد پیشنهاد صلح کابل تشویق می‌کند.
پاکستان تلاش می‌کند که برای طالبان انگیزه و ابزار خلق کند تا آنان بیشتر از پیش به جنگ فکر کنند. ارتش پاکستان، افغانستانی را که در آن جنگ نباشد، دوست ندارد.

ونگاهی می اندازیم به روزنامه ی انصار که در سرمقاله ای تحت عنوان پارادوکس صلح امریکا با کوریای شمالی   چنین نوشته است:

تغییر جهت در مناقشه امریکا و کوریای شمالی آنقدر تند و سریع به قرار ملاقات ترامپ با کیم جونگ اون کشیده شد که کمتر کسی پیش‌بینی می‌کرد.. از خروج از توافق (ترنس پاسیفیک‌) گرفته تا مخالفت و تهدید به خروج از برجام؛ و از امضای فرمان ممنوعیت ورود اتباع شش کشور مسلمان گرفته تا اعمال تعرفه بر واردات فولاد و آلومینیوم، ترامپ طی 13 ماه گذشته در بیشتر موارد، سیاست خارجی مقابله‌جویانه‌ای با جامعه بین‌المللی داشته، اما او حالا با گام برداشتن به سمت پروژه بلند‌پروازانه صلح با کوریای شمالی، می‌خواهد بگوید کشور سرکشی را مهار کرده که چند رئیس‌جمهور امریکا نتوانستند از دستیابی‌اش به سلاح هسته‌ای جلوگیری کنند.

درپایان انصار می افزاید : 

ترامپ در واپسین روزهای دسامبر 2017 گفته بود که این تحریم های امریکا بود که پیونگ‌یانگ را مجبور به مذاکره با سئول کرده و دیدگاه غالب در میان سیاستگذاران امریکایی هم این است که این تحریم های امریکاست که کوریایی‌‌‌ها را پای میز مذاکره با امریکا آورده است، ولی ظاهرا پیونگ‌یانگ دیدگاهی متفاوت دارد. همین چند ماه قبل (سپتامبر 2017) بود که پوتین گفته بود رهبری کوریای شمالی حاضر است علف بخورد اما برنامه هسته‌ای خود را کنار نگذارد. حتی اگر این دیدگاه پوتین را هم قبول نکنیم، دست کم کوریایی‌‌‌ها معتقدند که این موشک‌‌‌ها و سلاح‌های هسته‌ای آنها بود که کوریایی جنوبی را وادار به مذاکره کرد و حالا به تبع آن، ترامپ نیز مجبور به مذاکره شده است.