بررسی مطبوعات چاپ کابل 2 جوزا 1397
https://parstoday.ir/dari/radio/uncategorised-i75228-بررسی_مطبوعات_چاپ_کابل_2_جوزا_1397
"فراموشی پیمان استراتژیک و استراتژی جدید" ،"جنگ تریاک و ناکامی در آن" و" جناح بازی و حلقه گرایی در نیروهای امنیتی "، عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.
(last modified 2023-09-27T07:19:12+00:00 )
جوزا 02, 1397 11:00 Asia/Kabul
  • بررسی مطبوعات چاپ کابل 2 جوزا 1397

"فراموشی پیمان استراتژیک و استراتژی جدید" ،"جنگ تریاک و ناکامی در آن" و" جناح بازی و حلقه گرایی در نیروهای امنیتی "، عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

فراموشی پیمان استراتژیک و استراتژی جدید عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است: 

ممکن است در رهبری و مدیریت جنگ ضعف هایی وجود داشته باشد که هرگز نمی توان این ضعف ها را به حساب نیروهای امنیتی گذاشت. تاخیر در کمک رسانی و حمایت های هوایی از مراکز تحت حمله دشمن بخشی از ضعف در مدیریت جنگ است. اما با تمام این ضعف ها نمی توان جان فشانی های امنیتی کشور را ناچیز و سبک قلمداد کرد. 
آن چه اکنون به نظر می رسد که بیش از هر چیز دیگر زیر سوال رفته است اراده همکاران بین المللی و نیروهای حمایت قاطع در برابر تروریسم است. اگرچه حملات هوایی نیروهای خارجی برای سرکوب تروریست ها نیز در این اواخر چشم گیر بوده است. اما اقداماتی که از سوی نیروهای ایالات متحده در برابر تروریسم در گذشته صورت می گرفته است اکنون وجود ندارد. به خصوص این که افغانستان با ایالات متحده موافقت نامه امنیتی و پیمان استراتژیک امضا کرده است و هم چنین از سوی این کشور استراتژی جدیدی نسبت به افغانستان و جنوب آسیا اعلان شده است. اکنون به نظر می رسد این بسترهای قانونی همکاری های امنیتی به فراموشی سپرده شده است. 

نویسنده می افزاید : 

همه ما می دانیم که در نخستین روزهای اغاز مبارزه با تروریسم در سال ۲۰۰۱ نه تنها مواضع بلکه فرد فرد طالبان و نیروهای القاعده مورد حمله قرار می گرفتند و نابود شدند. اما اکنون آن ها در قالب نیروهای دوهزار نفری سازماندهی می شوند و بر مرکز یک ولایت حمله می کنند ولی متاسفانه در معرض حمله نیروهای بین المللی قرار نمی گیرند. 
ما فعلا با وجود استراتژی جدید و پیمان نامه امنیتی با همکاران بین المللی خود اما در خلاء عمل قاطع به سر می بریم. نیروهای امنیتی افغانستان علی رغم چالش های موجود و علی رغم کمبود امکانات هوایی و لوجیستیکی تقریبا به تنهایی در میدان های نبرد مبارزه می کنند.

و جنگ تریاک و ناکامی در آن عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

به‌تازگی حکومتِ افغانستان و دفتر جرایم و مواد مخدر سازمان ملل متحد، نظرسنجی‌ ای را منتشر کرده‌اند که بر پایۀ آن، ارزش تجارت و کشتِ مواد مخدر در افغانستان در سال ۲۰۱۷ میلادی به بیشتر از شش‌میلیارد دالر امریکایی افزایش پیدا کرده است. این نظرسنجی بر اساس گفت‌وگو با ۴۰۰۰ کشاورز در۱۳۰۰ روستایِ کشور انجام شده و نشان می‌دهد که مناطقِ بیشتری در سال گذشتۀ میلادی به کشتِ مواد مخدر روی آورده‌اند.
هرچند به‌دلیلِ ناامنی‌هایِ گسترده و یا دلایلِ دیگری که هنوز مشخص نیست، مبارزه با مواد مخدر دیگر چندان در اولویتِ برنامه‌های دولت قرار ندارد ولی آسیب‌هایی که از این ناحیه می‌تواند کشور را صدمه بزند، انکارناپذیر است.

ماندگار می افزاید : 

انتشار گزارش دفتر جرایم و مواد مخدرِ سازمان ملل متحد در مورد افزایش کشت مواد مخدر در کشور می‌تواند زنگِ خطری باشد برای نشان دادنِ ابعاد یکی از مهم‌ترین معضلاتِ کشور. در کنار این‌که افزایش کشت و تولید مواد مخدر تنها به عنوان یک محصولِ صادراتی باقی نمانده و حالا بازار مصرفِ داخلی نیز دارد و این تراژیدیِ دیگری است که دامن کشور را گرفته است.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی هشت صبح که در سرمقاله ای تحت عنوان جناح بازی و حلقه گرایی در نیروهای امنیتی  چنین نوشته است:

برکناری جنرال مراد از سمت معینیت امنیتی وزارت امور داخله نشان‌‌دهنده‌ی آن است که اختلاف‌های جدی در رهبری نیروهای امنیتی وجود دارد. در درون وزارت‌خانه‌های قوای مسلح حلقه‌ها تشکیل شده است و هر بلند‌‎‌پایه‌ای تلاش می‌کند برای خودش یک حلقه بسازد. این حلقه‌ها بعداً رو در روی هم قرار می‌گیرند و مشکل می‌آفرینند. هر کدام این حلقه‌ها خودشان را به یک جناح سیاسی وابسته می‌دانند و با همدیگر تضاد منافع دارند. به دلیل وجود همین اختلاف‌ها و حلقه‌ها است که کار وزارت‌خانه‌های قوای مسلح چندان مؤثر نیست. دیده می‌شود که گاهی لوژستیک در یک نقطه مشکل پیدا می‌کند، در جای دیگر نیروی کمکی نمی‌رسد، در جای دیگر مشکل دیگری خلق می‌شود و هیچ نشانه‌ای از مدیریت و رهبری سالم به چشم نمی‎خورد.

در پایان هشت صبح می افزاید : 

برخورد سیاسی با نیروهای امنیتی، در نظر نگرفتن معیارها و احترام نگذاشتن به قوانین و آیین‌نامه‌های سازمانی این نیروها، احتمال قومی شدن قوای مسلح را بیشتر کند و نگرانی‌های جهانی را بیشتر می‌سازد. مجموع قشر سیاسی افغانستان باید توافق می‌کرد که با نیروهای امنیتی برخورد حرفه‌ای شود، نه سیاسی.اما این امر در چهار سال حکومت وحدت ملی تحقق نیافت و انتظار نمی‌رود که در فرصت باقی مانده تحقق یابد. حکومت آینده باید به این امر توجه کند.