بررسی مطبوعات چاپ کابل 9 جوزا 1397

"دیوار کوتاه مردم در جنگ جهانی با تروریسم"،"دیانتی که هیچ حدومرز ندارد" و "پاکستان ، لفاظی و وقت کشی" عناوین سرمقالات روزنامه های امروز چاپ کابل است.

"دیوار کوتاه مردم در جنگ جهانی با تروریسم" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

روز گذشته، مقام‌های محلیِ ولایت ننگرهار به رسانه‌ها گزارش دادند که بر اثر عملیاتِ نیروهای امنیتی در این ولایت به غیرنظامیان آسیب رسیده است. این عملیات، دو شب پیش در روستای چینوی ولسوالی چپرهار توسط قطعۀ خاصِ مربوط به ریاست امنیتِ ملی صورت گرفته است که گفته می‌شود تحت حمایتِ نیروهای امریکایی قرار دارد.
در این عملیات، ۹ نفر کشته و ۸ نفر زخمی شده‌اند که از میان این نُه تن قربانی، ۴ تن پولیسِ محلی و متباقی غیرنظامیان بوده‌اند. همچنین گفته می‌شود که در میان زخمی‌ها، یک زن و دخترِ خُردسال نیز شامل است.
از این‌که بگذریم، چند روز پیش نیز هواپیماهای نیروهای خارجی بخش‌هایی از ولایت بدخشان که مربوط غیرنظامیان می‌شود را بمباران کرده‌اند. 

ماندگار می افزاید:

یقیناً جنگ با تروریسم در افغانستان، ماهیتِ جهانی و منطقه‌یی دارد اما تلفات و صدماتِ بی‌شمار آن، بر افغانستان و ساکنانش متمرکز است؛ تلفات و صدماتی که اگر اولاً صداقت و تعهدِ جهانیِ لازم در این جنگ وجود داشت، بسیار تنزل می‌یافت؛ ثانیاً اگر عدالت و همدردیِ واقعی‌یی در کارِ جنگ وجود داشت، تاوانِ این صدمات را مجموعِ کشورهای جهان با سخاوتِ کامل می‌پرداختند.

متأسفانه از آن‌جا که این جنگ از ریشه با انحراف‌هایِ جهانی و منطقه‌یی همراه است و حکومتِ افغانستان نیز میراث‌دار و پیروِ این انحرافات می‌باشد، جان و زنده‌گیِ مردم را به چوبِ سوخت و بی‌ارزشِ این جنگ بدل کرده که آتش‌زنۀ آن، نه‌تنها تروریسم جهانی‌ست بلکه اشتباهاتِ بزرگ و مکرر و بعضاً خودخواسته و عامدانه‌یی است که از دستگاه‌های سیاسی ـ استخباراتیِ جهان گرفته تا خلبانانِ کارآزمودۀ نیروهای حمایتِ قاطع سر می‌زند.
حکومت افغانستان نه‌تنها در قبالِ هر قربانیِ غیرنظامیِ این جنگ مسؤول است، بلکه در برابر جانِ هر سرباز و افسرِ نظامی‌یی مسؤول است که بر اثرِ اشتباهات و ندانم‌کاری‌هایِ آن‌ها در سنگرهای بدونِ اسلحه و غذا به شهادت می‌رسد.

"دیانتی که هیچ حدومرز ندارد" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

متأسفانه بر اساس آمارهای منتشر شده میلیون ها دالر در بخش خریداری، اعاشه و معاشات و فروش غیر قانونی تجهیزات و امکانات نظامی از سوی فرماندهان نظامی حیف و میل می شود. موضوع سربازان خیالی سال ها است که بر سر زبان ها است و تاهنوز داستان آن در برخی ولایت ها جریان دارد. فروش تیل یکی از معضلاتی است که سبب کشته شدن و یا به دام افتادن صدها نیروی امنیتی در جبهه های جنگ گردیده است. بارها گزارش شده که سنگرها معامله شده و نیروهای امنیتی بدون جنگ و مقاومت از منطقه عقب نشینی کرده اند. 

نویسنده می افزاید : 
در حالی که طالبان به باشندگان پایتخت کشور هشدار می دهند که از مراکز نظامی و امنیتی شهر کابل به دور باشند؛ اما در این طرف قوماندانی امنیه ولایت بادغیس می‌گوید که برخی افراد استفاده‌جو در این قوماندانی سلاح و تجهیزات نیرو های امنیتی را بالای مخالفان مسلح به فروش رسانده‌اند. صحبت از فروش اسلحه و مهمات در زمانی که مردم همه روزه از سوی هراس افگنان به خاک و خون کشیده می شوند، می تواند تلخ و بسیار شرم آور باشد. چه بسا  نیروهای فداکار پولیس و اردوی ملی توسط همین سلاح ها و مهمات فروخته شده، کشته می شوند. حال این سؤال به وجود می آید که آیا خیانت را هم حد و مرزی هست؟

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی هشت صبح که در سرمقاله ای تحت عنوان "پاکستان ، لفاظی و وقت کشی"  چنین نوشته است:

جنرال قمر جاوید باجوه، فرمانده عمومی ارتش پاکستان به تازه‌گی گفته است که افغانستان و پاکستان نباید به یک انچ از قلمرو همدیگر نظر داشته باشند و تمامیت ارضی همدیگر را احترام کنند. او همچنان گفته است که دو کشور باید به صورت مشترک علیه «دشمن مشترک» اقدام کنند. سخنان جنرال باجوه نشان می‌دهد که پاکستان هم‌چنان مشغول لفاظی است و قصد ندارد تعهدات خودش را عملی کند. این درست است که دو کشور باید تمامیت ارضی همدیگر را احترام کنند. افغانستان هیچ‌گاهی دست به ماجراجویی نزده است. در دوره‌ی پس از سقوط طالبان، افغانستان همیشه به سمت پاکستان دست دوستی دراز کرده است. رییس جمهور کنونی در شروع روی کار آمدن حکومت وحدت ملی اعتبار سیاسی‌اش را قمار زد و به محل سوق و اداره‌ی ارتش پاکستان رفت تا به رهبران نظامی آن کشور حالی کند که افغانستان یک کشور ماجراجو نیست.

در پایان هشت صبح می افزاید:

جنرال قمر باجوه از دشمن مشترک سخن می‌گوید، اما واقعیت این است که دشمن مشترک وجود ندارد. طالبان برای افغانستان تهدید استراتیژیک است، اما ارتشی که جنرال باجوه آن را رهبری می‌کند، این گروه را متحد راهبردی خودش می‌داند. افغانستان به بهبود زنده‌گی مردمان منطقه، مبارزه با عوامل بی‌ثباتی و اتصال جنوب آسیا با آسیای میانه می‌اندیشد. اما نظامیان پاکستان این مسایل را باور ندارند. برای آنان صرف اهداف خیالی‌شان مهم است. تا پاکستان این اهداف خیالی را کنار نگذارد، روابطش با افغانستان نرمال نخواهد شد. افغانستان از دید هیچ کشور دیگر به پاکستان نگاه نمی‌کند، اما پاکستان سیاست امنیتی هندمحور در قبال افغانستان دارد. سیاست پاکستان در قبال افغانستان در چارچوب دشمنی هند و پاکستان طراحی شده است، نه برای تعامل سازنده بین دو کشور همسایه. پاکستان باید این سیاست را کنار بگذارد.