بررسی مطبوعات چاپ کابل 12 جوزا 1397

"صلح و جنگ معیوب در سایه پاکستان"،" جنگ و مذاکره" و "کمیسیون مستقل انتخابات باید معیاری عمل کند"عناوین سرمقاله روزنامه های چاپ امروز کابل است.

"صلح و جنگ معیوب در سایه ی پاکستان" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است: 

درحالی‌که حنیف اتمر مشاور شورای امنیت ملی کشور در پاکستان به‌سر می‌برد، گروه طالبان با حمله به وزارت داخلۀ به عنوان نماد امنیتِ افغانستان، نشان داد که به هیچ روند و برنامه‌یی در عرصۀ صلح و امنیت متعهد نیست. آقای اتمر به دعوتِ نخست‌وزیر پاکستان به این کشور سفر کرده و هدف این سفر، گفت‌وگو با مقام‌های پاکستانی در مورد تأمین صلح و جست‌وجویِ راه‌های مذاکره و مصالحه با گروه‌های تروریستی است.مقام‌های کشور درحالی مقصرِ اصلیِ ناامنی‌های کشور را پاکستان معرفی می‌کنند که همچنان به دید و وادیدهایِ خود با مقاماتِ آن کشور ادامه می‌دهند و منتظرند که این دیدارها سرانجام به نتیجۀ مطلوب برسد.

امریکایی‌ها نیز در جنگ افغانستان موفقیتِ چندانی به‌دست نیاورده‌اند و گاهی این عدمِ موفقیت را در زیر پوششِ برنامه‌های تبلیغاتی مثل آغاز گفت‌وگوهای صلح و یا تماس با گروه‌های دهشت‌افکن پنهان می‌سازند. 

ماندگار می افزاید : 

امریکا در جنگِ افغانستان دچار اشتباه‌های بزرگ و جبران‌ناپذیر شد. بخشی از ناکامی‌های دولتِ فعلی و دولتِ قبلی برمی‌گردد به آن‌چه که امریکایی‌ها در افغانستان انجام دادند. آن‌ها افزون بر این‌که از گروه‌های مشخصی حمایت کردند، با دخالت در امور جزییِ کشور فضایی را به‌وجود آوردند که مردم از دولت فاصله بگیرند. امریکایی‌ها نسبت به نیروهای اصلیِ تأمین‌کنندۀ صلح در کشور و مبارزه با گروه‌های دهشت‌افکن دچار اشتباهی بزرگ شدند و به‌جای این‌که از این نیروها در این پیکار سود ببرند، آن‌ها را به حاشیه راندند. این حاشیه راندن‌ها هنوز هم ادامه دارد و احتمال این‌که بدون داشتن نیروهای امنیتی مجهز، نیروهای مردمیِ با انگیزه و فرماندهانِ با تجربه، در جنگ با گروه‌های دهشت‌افکن موفق شد، امری دشوار به نظر می‌رسد.
امریکایی‌ها و ارگ ریاست‌جمهوری درحالی به گفت‌وگوهای صلح از مسیر پاکستان دل بسته‌اند که این کشور هیچ تمایلی به کمک به چنین روندی از خود نشان نمی‌دهد.

" جنگ و مذاکره" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است: 

مذاکره سری با برخی فرماندهان و رهبران طالبان از سال ها قبل تا به حال جریان داشته است؛ اما این گفتگوها به لحاظ عملی و در جبهه های جنگ نه تنها تأثیر نگذاشته که وضعیت را بدتر هم کرده است. مذاکرات سری این انگیزه را به طالبان داده است که با تشدید عملیات های نظامی و انتحاری می تواند امتیازات بیشتری از حکومت و جامعه جهانی نصیب شود. به همین دلیل طالبان همه ساله حملات خود را تحت عناوین مختلف در نقاط مختلف کشور به اجرا در می آورد. 
مذاکرات سری میان مقامات حکومت و برخی رهبران طالبان از یک طرف و مذاکره میان مقامات کشورهای آمریکا و برخی کشورهای اروپایی با طالبان از سوی دیگر در زمان حکومت کرزی آغاز شد و حتا دفتر طالبان به منظور ادامه مذاکرات، در کشور قطر بازگشایی شد؛ اما این مذاکرات به دلایل مختلف به بن بست کشیده شد و تعدادی که به نمایندگی از طالبان در این مذاکرات اشتراک کرده بودند، از سوی حکومت پاکستان کشته و یا به زندان انداخته شدند. 

نویسنده می افزاید : 

مردم افغانستان چندین دهه است که جنگ را تجربه می کنند و پیامدهای جنگ را با گوشت و پوست خود لمس کرده اند؛ از اینرو این مردم تشنه صلح و خاتمه جنگ است و از هر پروسه¬ای که به صلح و ثبات افغانستان کمک کنند حمایت کرده و حمایت می کنند. مردم دشمن طالبان نیستند؛ بلکه این طالبان هستند که با کشتار مردم بی گناه با مردم سر دشمنی گرفته اند؛ حالا هم اگر طالبان با حکومت افغانستان روی میز مذاکره بنشینند و روی یک میکانیزم مشخص و معقول که منافع و دستاوردهای مردم افغانستان ملاک و معیار تصمیم گیری ها قرار گیرد، گفتگو کنند، مردم بدون شک از آن حمایت می کنند؛ مهم این است که این مذاکرات نتیجه داشته باشد. 

و به سراغ روزنامه ی هشت صبح می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان "کمیسیون مستقل انتخابات باید معیاری عمل کند" چنین نوشته است : 

مار دفتر مرکزی کمیسیون مستقل انتخابات نشان می‌دهد که بیش از چهار و نیم میلیون شهروند افغانستان برای رای‌دهی در انتخابات پارلمانی و شوراهای ولسوالی‌ها نام‌نویسی کرده‌اند. کمیسیون مستقل انتخابات در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۴ هم اعلام کرده‌اند که حدود هشت میلیون نفر رای داده‌اند. اگر آمار ۲۰۱۴ را معیار قرار دهیم، بیش از ۵۰ درصد واجدان شرایط رای‌دهی ثبت نام کرده‌اند، اما آماری که دفتر مرکزی کمیسیون مستقل انتخابات منتشر می‌کند، نه آن روز مورد قبول عموم جریان‌های سیاسی، نهاد‌های مدنی و فعالان رسانه‌ای بود و نه امروز .

درپایان هشت صبح می افزاید : 

آماری که دفتر مرکزی کمیسیون مستقل انتخابات منتشر می‌کند، قابل اعتبار نیست. کمیسیون مستقل انتخابات اجازه نمی‌دهد که گزارش‌گران اسناد دفترهای ثبت نام در مراکز ولایات و نواحی شهر کابل را ببینند و آماری را که دفتر مرکزی کمیسیون منتشر می‌کند، با آن مقایسه کنند. کمیسیون مستقل انتخابات باید از آغاز، آمار نام‌نویسی در هر مرکز ثبت نام را به صورت جداگانه منتشر می‌کرد و به گزارش‌گران اجازه می‌داد که اسناد هر مرکز از ثبت نام رای‌دهنده‌گان را که می‌خواهند، تفتیش کنند. این‌گونه اعتماد عمومی به کمیسیون مستقل انتخابات اعاده می‌شد.