بررسی مطبوعات 21 اسد 1397

"بررسی صلاحیت نمایندگان در پرتو عدالت و قانون"، "گفتگو ، نه تقابل" و "بازگشت خاموش طالبان با توطئه ی غربی" عناوین سرمقالات برخی روزنامه های چاپ امروز کابل است.

روزنامه ی افغانستان در سرمقاله ای تحت عنوان بررسی صلاحیت نمایندگان  در پرتو عدالت و قانون  چنین نوشته است:

قانون برای راه یابی نمایندگان به مجلس یک سری شرایط را وضع کرده و علاوه بر آن کمیسیون شکایات انتخاباتی را وظیفه داده است تا صلاحیت نمایندگان را در چارچوب قوانین مورد بررسی قرار دهد. یکی از مواردی را که این کمیسیون مورد بررسی قرار می دهد، داشتن افراد مسلح غیر مسئول و دست داشتن در قاچاق مواد مخدر می باشد. در دور قبلی تعدادی از نمایندگان بدون این که کارنامه شان مورد بررسی دقیق قرار گیرد، به پارلمان راه پیداکردند و این نمایندگان با توجه به ضعف نهادهای قانونی در ولایات و سؤ استفاده از موقعیت نمایندگی مردم، بارها مشکل آفرین شده و مشکلات زیادی را برای مردم و حکومت به وجود آورده است. این تعداد به غصب زمین و دارایی های مردم در مناطق تحت سلطه شان اقدام کرده و یا به تجارت غیر قانونی و قاچاق مواد مخدر پرداخته اند.

نویسنده می افزاید:

امسال نیز کمیسیون رسیدگی به شکایت‌های انتخاباتی افغانستان بعد از حذف ۳۵ نامزد، فهرست نهایی انتخابات مجلس نمایندگان را ارائه کرده است. در این فهرست از جمله نام های چند تن از نمایندگان برحال مجلس نیز خط زده شده است. افرادی که از قدرت و شهرت برخوردار بوده و می توانند برای حکومت درد ساز شود. 
بسیاری از مردم از این اقدام کمیسیون شکایات انتخاباتی استقبال کرده اند. آنها معتقداند که باید جلو زورگویی و رفتارهای غیرقانونی افراد گرفته شود و قانون به طور مساویانه برهمه افراد تطبیق گردد. تا زمانی که حاکمیت قانون در افغانستان به رسمیت شناخته نشود، دموکراسی و عدالت معنا پیدا نمی کند.

و روزنامه ی هشت صبح در سرمقاله ای تحت عنوان گفتگو، نه تقابل چنین نوشته است:

موضع‎گیری اخیر سیاستمداران مشهور، ‌احزاب سیاسی و ائتلاف‌ها در مورد انتخابات نشان‌دهنده‌ی بی‌اعتمادی عمیق نیروهای سیاسی به ارگ و شخص رییس جمهور است. جمعی از احزاب سیاسی، ‌ائتلاف‌های مخالف ارگ و سیاستمداران مشهور از ریاست جمهوری و کمیسیون مستقل انتخابات خواسته‌اند که تا دو هفته‌ی دیگر باید اقداماتی را روی دست گیرند که از نظر آنان سلامت انتخابات را تضمین می‌کند. از نظر طیفی از سیاستمداران و نیروهای سیاسی مخالف ارگ، انگشت‌نگاری رای‌دهندگان و تغییر نظام انتخاباتی از «رای‌ واحد غیر قابل انتقال» به «رای واحد قابل انتقال» سلامت انتخابات را تضمین می‌کند. برای عملیاتی‌کردن خواست‌های سیاستمداران مخالف ارگ باید کل روند ثبت نام از سر شروع شود و در قوانین انتخاباتی اصلاحات بنیادی بیاید. ارگ به بهانه‌ی نبود وقت طرح احزاب سیاسی را رد می‌کند. ارگ مشروعیت مطالبات آنان را زیر سوال نبرده است‌، اما به بهانه‌ی این‌که دیگر دیر شده است،‌ از عملیاتی‌کردن آن ابا می‌ورزد. جالب این است که برخی از متحدان سیاسی اشرف غنی هم با نظرات مخالفان سیاسی ارگ موافق اند.

هشت صبح می افزاید:

شخص رییس جمهور باید با تمام رهبران و نمایندگان جریان‌های سیاسی گفت‌وگو کند. ارگ باید تلاش کند که همه را قانع سازد تا اجماع سیاسی در مورد انتخابات به وجود آید. بدون برگزاری یک انتخابات سالم موضع افغانستان در مذاکره با طالبان هم قوی نخواهد بود. افغانستان وقتی می‌تواند از موضع قوت در میز مذاکره گپ بزند که هم در میدان جنگ نقش خود را تثبیت کند و هم انتخابات‌های آینده سالم برگزار شود. یکی از شروط برگزاری یک انتخابات سالم هم اجماع سیاسی است. اجماع سیاسی باید پیش از برگزاری انتخابات پارلمانی و شوراهای ولایتی به وجود آید. رییس جمهور غنی قبل از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۴ هم از اجماع سیاسی گپ زده بود، بهتر است که ایشان همان راه را ادامه دهند.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی  انصار که  در سرمقاله ای تحت عنوان بازگشت  خاموش طالبان با توطئه ی غربی چنین نوشته است:

روزنامه امریکایی وال‌استریت‌ژورنال حدود یک ماه قبل بود که خبر از سفر آلیس ولز، معاون وزیر خارجه امریکا در امور جنوب و مرکز آسیا، به قطر داده بود تا با اعضای کمیسیون سیاسی طالبان دیدار و مذاکره کند. وال‌استریت‌ژورنال این سفر را به عنوان بخشی از تلـاش امریکا برای احیای مذاکرات صلح افغانستان تفسیر کرد و کمی بعد، خبرگزاری رویترز جزئیات بیشتری از آن دیدار منتشر کرد و معلومـ شد که دیدار بین دو طرف تنها محدود به همان یک بار نبوده و دست کمـ دو دیدار دیگر همـ در جریان بوده است. 

در پایان انصار می افزاید:

به نظر می‌رسد که امریکا برای راحت شدن از معضل ۱۷ ساله خود در افغانستان حالـا رو به مذکرات مستقیمـ با طالبان با دادن امتیازاتی ویژه به این گروه آورده تا این گروه به صورتی خاموش کنترل بخش قابل‌توجهی از کشور را به دست بگیرد. این اتفاق از یک سو به معنای مصالحه با اعتبار دولت افغانستان است و از سوی دیگر باعث تقسیمـ و تجزیه کشور به دو نوع حکومت از دولت کابل و دولت طالبانی می‌شود که نه تنها درمانی برای جنگ بلکه مایه تداومـ طولـانی‌مدت آن می‌شود.